مرکز انجمنهای تخصصی

هر گل که به سبزه میدهد صفا گلچین روزگار امانش نمیدهد.

تقدیم به تمام کسانی که عزیزی رو از دست دادهاند.

در بزم دور یک دو قدح بر کش و برو یعنی طمع مدار دوام وصال را


ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش پیرانه سر مکن هنری ننگ و نام را



خواجهء شیراز

  هسته که اشگی به وداعت     ای عمر که سیلت ببرد چیست   


ای مطرب عشاق که در کون و مکان نیست    بجز از غلغلهء چنگ و    


شاعر عاشق پیشه:

شهریار

تا جهان بود از سر آدم فراز-----كس نبود از راز دانش بي نياز

سال نو بر همه دوستان مبارک باد و درود ويژه خدمت آقا ميلاد که اولين بيت شعر سال 89 را به نام خود ثبت کرد

زخاک مجلس ما اي نسيم باغ بهشت ببر شمامه و چون عود و عطر مجمر کن
طمع بنقد وصال تو حد ما نبود حوالتم بلب لعل همچون شکر کن

نیا مطلق بکارم این دل مو

بجز خونابه اش نه حاصل مو

داره در موسم گل جوش سودا

چه پروایی کره اینجا دل مو

باباطاهر

وه که گر من باز بينم روي يار خويش را تا قيامت شکر گويم کردگار خويش را
يار بار افتاده را در کاروان بگذاشتند بي وفا ياران که بر بستند بار خويش را

ای فصل با باران ما بر ریز بر یاران ما ای چشم ابر این اشک​ها می ​ریز همچون مشک​ها

مولانا

اگر آن ترك شيرازي به دست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

حافظ

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
بازگردد یا برآید چیست فرمان شما

حافظ

از هـــر چه گمان بر دلم یار نه آن بود *** پنـدار بـد آن عشق و یقین جمله گمان بود!

آن نــــاز تکلف بود و آن مهـــر فسون *** وان عشق مجازی بود و آن سـود و زیان بود!


حکیم سنایی

با کسب اجازه از دختر خسته و عرض تسليت مجدد بعلت مصيبت وارده.

داني که چيست دولت، ديدار يار ديدن در کوي او گدايي بر خسروي گزيدن
از جان طمع بريدن آسان بود وليکن از دوستان جاني مشکل توان بريدن