مرکز انجمنهای تخصصی

تا کی از نادیدنش ما دیده ها پرخون کنیم؟ *** تا کی از هجران او ما دست ها بر سر زنیم؟

گــاه آن آمــد که بر مـا بـاد سلــوت بر جـهد *** گــــاه آن آمــــــد که ما با رود و رامشــگر زنیم

حکیم سنایی

ماییم و سرکویی، پر فتنهٔ ناپیدا

آسوده درو والا، آهسته درو شیدا

در وی سر سرجویان گردان شده از گردن

در وی دل جانبازان تنها شده از تنها

اوحدی

اي صاحب كرامت شكرانة سلامت
روزي تفقّدي كن درويش بينوا را


حافظ

اسرار تورا از آسمان پرسيدم زان روزنه اي که کس نبيند ديدم
آنروز که حق ، جداييت گفت مرا آمد به سرم از آنچه مي ترسيدم

من از آن حسن روز افزون كه يوسف داشت دانستم
كه عشق از پردة عصمت برون آرد زليخا را


حافظ

از دي که گذشت هيچ ازو ياد مکن فردا که نيامدست، فرياد مکن
بر نامده و گذشته بنياد مکن حالي خوش باش و عمر بر باد مکن

  
 
 
 نقطه خال تو بر لوح بصر نتوان زد مگر از مردمك ديده مدادي طلبيم

عشوه از لب شيرين تو دل خواست بجان بشكر خنده لبت گفت مرادي طلبيم

تا بود نسخه عطري دل سودا زده را از خط غاليه ساي تو سوادي طلبيم

چون غمت را نتوان يافت مگر در دل شاد ما به اميد غمت خاطر شادي طلبيم  


  حافظ 

من نه خود می روم ، او مرا می کشد
کاه سرگشته را کهربا می کشد

چون گریبان ز چنگش رها می کنم
دامنم را به قهر از قفا می کشد
هوشنگ ابتهاج

دلا در عشق تو صد دفترستم که صد دفتر زکونين از برستم
زدوران گرچه پر بي جام عيشم ولي بي دوست، خونين ساغرستم

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم
دولت عشق امد ومن دولت پاینده شدم
مولانا

من بودم و دوش آن بت بنده نواز از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید شب را چه کنم حدیث ما بود دراز

سعدی

زان کوزه مي که نيست در وي ضرري پر کن قدحي بخور بمن ده دگري
زان پيشتر اي صنم که در رهگذري خاک من و تو کوزه کند کوزه گري