به سوی هانگژو 2023

[bamn]

بسته خبری(10) :

الف ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت رسمی کمیته ملی المپیک که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

***

ب ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت خبرگزاری فارس که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]
 

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (5) :

13- بیسبال :

 
بیسبال ورزش ملی آمریکاست که ریشه آن به کریکت انگلیسی بر می گیرد . این رشته از بازی های آسیایی 1994 هیروشیما بطور مرتب در جدول برگزاری مسابقات بوده و فعلاً شورای المپیک آسیا تصمیمی برای حذف آن از مسابقات بازی های آسیایی ندارد . برگزاری این رشته در مسابقات المپیک داستانی پرفراز و نشیب دارد که از حوصله این مطلب خارج است . فقط بطور خلاصه بدانید که تا قبل از المپیک 1984 لس آنجلس ، این رشته به صورت پراکنده و با قوانینی نسبتاً متفاوت در شش دوره بازی های المپیک برگزار شده و چندان مورد استقبال واقع نمی شد . اما از لس آنجلس تا المپیک 2008 پکن این رشته بطور پیوسته و به شکل امروزی برگزار گردید و بعد از دو دوره غیبت ، بار دیگر به جدول مسابقات المپیک توکیو بازگشت ، و باز از جدول مسابقات المپیک 2024 پاریس حذف شده است! اما شورای المپیک آسیا این رشته را در رده رشته های غیر المپیکی که همچنان امکان برگزاری در بازی های آسیایی 2026 را دارد قرار داده است . ضمناً فراموش نشود که این رشته چه در المپیک و چه در بازی های آسیایی رشته ایی صرفاً مردانه محسوب می شود و با اینکه رقابت های قاره ایی و جهانی بانوان هم دارد ، در این دو تورنومنت صرفاً مخصوص آقایان است!

بیسبال در آسیا چندان پرطرفدار نیست و شرکت 10 تیم در رقابت های این رشته در بازی های آسیایی جاکارتا یک رکورد محسوب می شود (هنوز تعداد دقیق تیم های حاضر در هانگژو مشخص نیست) . بعلاوه رقابت در این رشته بسیار محدود می باشد و در هفت دوره برگزاری ، 21 مدال این رشته فقط بین 3 کشور تقسیم شده است! کره جنوبی با 5 طلا ، 1 نقره و 1 برنز پرافتخارترین تیم است ، چین تایپه و ژاپن هم هرکدام 1 طلا ، 3 نقره و 3 برنز بدست آورده اند . ضمن اینکه در هر هفت دوره تیم چین چهارم شده! کره جنوبی در سه دوره اخیر بازی های آسیایی قهرمان بوده ، اما به نظر می رسد این دوره شانس ژاپن برای قهرمانی بیشتر باشد . ژاپنی ها هم در المپیک توکیو و هم در قهرمانی جهان 2023 اول شدند و با اختلاف زیادی تیم نخست رنکینگ جهانی هستند و در اوج آمادگی قرار دارند . از طرف دیگر چین میزبان در سال های اخیر پیشرفت خوبی داشته و امسال می خواهند شانسشان را برای روی سکو رفتن امتحان کنند پس کره جنوبی و چین تایپه همانقدر که نگران مدعی بودن ژاپن هستند ، نگران تیم میزبان هم خواهند بود!

در زمان رژیم سابق به واسطه حضور انبوه آمریکایی ها در ایران ، بیسبال در کشورمان ورزشی شناخته شده بود و چند تیم دانشگاهی در این رشته فعالیت می کردند . بعد از انقلاب اولین بار سال 1368 انجمن بیسبال در ایران تاسیس و چند سال بعد با ورزش سافت بال مشترکاً یک انجمن شدند . اوج فعالیت تیم ملی بیسبال ایران حدود یک دهه قبل بود که توانستند یک عنوان دومی و دو عنوان سومی از رقابت های کاپ غرب آسیا بدست آورند . قرار بود رقابت های کاپ غرب آسیا 2021 به میزبانی شهر کرج برگزار شود که به علت شیوع کرونا لغو شد . بعد از مدتها تعطیلی ، تازه چند روز قبل اسامی نفرات دعوت شده به اردوی تیم ملی بیسبال ایران اعلام شده اما هنوز مشخص نیست این اردو با هدف شرکت در کدام رقابت است؟ حدود سه ماه دیگر مسابقات قهرمانی آسیا این رشته برگزار خواهد شد اما بیسبال ایران در سطحی نیست که به این مسابقات دعوت شود مگر اینکه قوانینشان تغییر کرده باشد!

***


14- سافت بال :

 
در قوانین برگزاری بازی های المپیک و بازی های آسیایی ، سافت بال مکمل بیسبال محسوب می شود (و مثل آن رشته ابداع آمریکایی هاست)! یعنی با توجه به اینکه کمی نسبت به بسیبال سبک تر و راحت تر است ، برعکس آن رشته که در المپیک و بازی های آسیایی ، رشته ایی صرفاً مردانه است ، این یکی صرفاً مخصوص بانوان می باشد (با اینکه مثل بیسبال مسابقات جهانی و قاره ایی برای هر دو جنسیت دارد) و مدیونید اگر فکر کنید انگیزه دیگری پشت این تصمیم بوده (اینکه مثلاً قوانین پوشش در سافت بال کمتر از بسیبال سختگیرانه است و بازیکنان معمولاً لباس فرم سبک تری می پوشند!) سافت بال در بازی های المپیک نسبت به بیسبال سابقه کمتری دارد و در مجموع فقط در 5 دوره برگزار شده (1996 ، 2000 ، 2004 ، 2008 و 2020) و مثل بیسبال از برنامه مسابقات المپیک پاریس حذف شده . اما در بازی های آسیایی باسابقه تر از بیسبال است و برگزاری آن از مسابقات 1990 پکن آغاز گشته .

باز ، سافت بال هم مثل بیسبال در بازی های آسیایی متقاضی کمی دارد (بازی های 1998 بانکوک و 2018 جاکارتا با 7 تیم شرکت کننده ، رکوردار هستند) و رقابت قهرمانی در آن هم بسیار محدود است . سه دوره اول برگزاری این رشته در بازی های آسیایی ، چین قهرمان بود ، اما طی پنج دوره بعدی ژاپن با اقتدار کامل سروری کرده است! چین تایپه هم ضلع سوم قدرت است که البته تاکنون قهرمان نشده و این سه کشور همه 24 مدال توزیع شده در این رشته طی هشت دوره را بین خود تقسیم کرده اند . البته رقابت بر سر چهارم شدن کمی مهیج تر از بیسبال بوده و کره شمالی و کره جنوبی هر کدام 3 بار و فیلیپین 2 بار (دو دوره اخیر) چهارم شده اند . در هانگژو هم به احتمال زیاد مدال طلای این رشته باز به ژاپن خواهد رسید . آنها در المپیک و قهرمانی آسیا 2023 اول شده و در جام جهانی 2022 بعد از آمریکا نایب قهرمان شدند و در رنکینگ جهانی هم بعد از آمریکا دوم هستند . اما هم چین (که در قهرمانی آسیا دوم شده و از امتیاز میزبانی هم برخوردار است) و هم چین تایپه (که در جام جهانی و قهرمانی آسیا سوم شده اند و در رنکینگ جهانی هم با اختلافی کم نسبت به ژاپن سوم هستند) می توانند تهدید کننده ژاپن باشند .

سافت بال اولین بار سال 1376 توسط تعدادی از ژاپنی های مقیم ایران در کشورمان معرفی شد و مدیریت آن با انجمن بیسبال به صورت مشترک درآمد . با اینکه این رشته در اغلب کشورهای جهان بین هر دو جنسیت گرایش دارد ، در ایران مطابق با سلیقه کمیته بین المللی المپیک و شورای المپیک آسیا ، ورزشی زنانه تلقی شده و فقط بین تعداد کمی از بانوان طرفدار دارد . سابقه تشکیل تیم ملی هم طی سال های گذشته وجود داشته و یک بار هم در رقابت های قهرمانی آسیا (سال 2017) شرکت کرده و آخر شدند! اما بعد از آن و بخصوص طی یکی-دو سال اخیر هیچگونه سابقه ایی از فعالیت در سطح ملی این رشته در کشور یافت نمی شود .

***

15- تنیس :

 
می رسیم به ورزش زیبا و مفرح تنیس! فقط امیدوارم مثل بنده جزو آن اقلیت بسیار محدود و بد سلیقه نباشید که هیچ زیبایی و فراحتی در تنیس نمی بینیم! حالا نه اینکه واقعاً بدم بیاید اما اینکه دو-سه ساعت یکجا بنشینم و هن هن کردن دو نفر را ببینم که می دانم در همین دو ساعت چند برابر تمام عمر بنده پول در می آورند ، اهلش نیستم! همانطور که قبلاً هم اشاره کرده بودم بازیکنان حرفه ایی تنیس جزو پردرآمدترین ورزشکاران جهان هستند و از آنجا که بازی های المپیک و بازی های آسیایی اساساً برای حضور ورزشکاران آماتور طراحی شده بود ، تا مدتها بین مسئولان فدراسیون جهانی تنیس و مسئولان کمیته بین المللی المپیک بر سر رسیدن به تعریفی واحد از تنیسور آماتور و تنیسور حرفه ایی اختلاف بود تا جایی که این رشته (به عنوان یکی از رشته های حاضر از اولین دوره بازی های المپیک) از المپیک 1928 آمستردام تا 1984 لس آنجلس غایب بود و فقط دو بار به صورت آزمایشی-نمایشی با حضور تنیسورهای زیر 21 سال برگزار شد . اما در نهایت مسئولان کمیته بین المللی المپیک قبول کردند از المپیک 1988 سئول ورزش تنیس بدون هیچ محدودیتی (از نظر آماتور یا حرفه ایی بودن ورزشکاران) برگزار شود و مدیونید اگر فکر کنید پول های کلان جاری در این رشته کوچکترین تاثیری در این تصمیم داشته است! برخلاف المپیک ، پذیرش تنیس در بازی های آسیایی خیلی زودتر انجام شد و از 18 دوره این مسابقات تاکنون تنیس فقط در دوره های 1951 ، 1954 و 1970 غایب بوده است (البته نتوانستم به این نکته برسم که آیا قبلاً محدودیتی بر سر حضور تنیسورهای حرفه ایی وجود داشته یا نه؟) .

تنیس از آن رشته هایی است که مدعی زیاد دارد و پیشبینی اینکه کدام کشورها شانس بیشتری برای موفقیت دارند سخت می باشد . در جاکارتا 2018 از پنج مدال طلا دو طلا به چینی ها رسید و هند ، اندونزی و ازبکستان هر کدام یک طلا گرفتند ، در حالی که ژاپن و کره جنوبی به عنوان قدرت های اصلی تنیس آسیا ، فقط به کسب چند مدال برنز بسنده کردند . از طرف دیگر در تنیس المپیک توکیو با اینکه هیچ مدالی به آسیایی ها نرسید ، تنیسورهای ژاپن و قزاقستان نتایج قابل قبولی داشتند . به هر حال روی کاغذ می توان پیشبینی کرد چین میزبان در کنار ژاپن و کره جنوبی شانس کسب بهترین مدال ها را دارند و در کنار آنها تنیسورهای اندونزی ، هند ، چین تایپه ، قزاقستان ، تایلند ، فیلیپین و ازبکستان هم روی کسب مدال در این رشته حساب کرده اند . تنیس هانگژو هم مثل جاکارتا در 5 ماده (انفرادی و دوبل آقایان و بانوان و میکس دوبل) برگزار خواهد شد .

یکسری رشته ها در ایران هستند که چندان عمومیت ندارند و بخاطر هزینه های بالا ، این نگاه اشتباه بهشان وجود دارد که ورزش بچه پولدارها هستند! در دنیا ، استعدادیاب های بزرگ اگر با موردی مواجه شوند که به نظرشان شانس موفقیت در رشته تنیس را دارد ، حاضرند روی آن سرمایه گذاری کرده و تمام هزینه های تمرین و آموزش را بر عهده می گیرند و حتی اگر از ده نفر ، یکی به موفقیت برسد ، از نظر آنها برد است . اما در ایران بچه ایی که می خواهد بطور حرفه ایی وارد رشته تنیس شود باید برود و چند میلیون بدهد و راکت و توپ اصل تهیه کند بعد سر جلسه آموزش حاضر شود! با همین منطق و طرز فکر ، تنیس ایران هیچگاه در سطح اول آسیا نبوده و تک ستاره هایی هم که در این رشته در کشورمان ظهور کردند ، بیشتر به این خاطر دیده شدند که سطحشان از سایر تنیسورهای کشور بالاتر بود ، نه به این دلیل که در سطح بین المللی بتوانند مقام های مهمی کسب کنند! به هر شکل ، یکی از فدراسیون هایی که نسبت به سهمیه تعیین شده از سوی کمیته ملی المپیک شدیداً اعتراض داشت همین فدراسیون تنیس بود! آنها در بازی های 2018 جاکارتا با یک تیم 5 نفره (3 آقا و 2 خانم) حاضر شدند و در شش مسابقه ایی که دادند حتی یک ست هم از حریفانشان نگرفتند (البته در بخش انفرادی مردان ، رقبای قرقیز مرحله اول حذفی برابر تنیسورهای ایران حاضر نشدند و دو برد مجانی برایشان ثبت شد!) . کمیته ملی المپیک برای هانگژو فقط یک سهمیه به این رشته داده آن هم چون خاطرشان را خیلی می خواهند . اما رئیس فدراسیون اعتراض داشت که تیم ملی تنیس مردان ایران اخیراً توانسته برای اولین بار به سطح دو تنیس جام دیویس صعود کند و در اوج آمادگی است و باید به بازی های آسیایی اعزام شود! کاری به بحث های فنی نداریم! این فقط لیست کشورهای آسیایی است که در جام دیویس 2023 در سطحی بالاتر از ایران بازی کرده اند ؛ کره جنوبی ، قزاقستان ، ازبکستان ، ژاپن ، چین تایپه ، چین ، هند ، تایلند ، لبنان ، پاکستان ، هنگ کنگ و اندونزی . به نظرتان تیم تنیس ایران چند تا از این تیم ها را می تواند شکست دهد؟

***

15- سافت تنیس :

 
این رشته ابداع کشورهای شرق آسیاست و با اینکه از بازی های آسیایی 1990 پکن بطور پیوسته در برنامه مسابقات وجود داشته ، آشنایی کشورهای غربی با آن به کمتر از دو دهه قبل بر می گیرد و هنوز در سطح جهان آنقدر شناخته شده نیست که تبدیل به یک رشته المپیکی شود . نتیجه آنکه خود آسیایی ها دارند به آن پشت می کنند و شورای المپیک آسیا تصمیم گرفته این رشته را از برنامه بازی های آسیایی 2026 ناگویا حذف نماید!

هیچگونه اطلاعاتی به زبان انگلیسی از نتایج مسابقات جهانی و قاره ایی سافت تنیس نتوانستم پیدا کنم و بنابراین تنها منبع ما نتایج بازی های آسیایی است . در بازی های آسیایی کره جنوبی با کسب 25 طلا از 41 طلایی که تاکنون در این رشته توزیع شده ، بهترین عملکرد را داشته است . چین تایپه با 8 طلا و ژاپن با 7 طلا در رده های بعدی قرار دارند و یک طلا هم به چین رسیده است . غیر از این چهار کشور فقط اندونزی سابقه کسب 6 مدال نقره و برنز این رشته در بازی های آسیایی را دارد که چهار تای آنها را در 2018 جاکارتا گرفته است! با وجود عملکرد بهتر کره جنوبی در ادوار مختلف این رشته که باعث می شود روی کاغذ این کشور را همچنان شانس اول کسب بیشترین و بهترین مدال در هانگژو هم بدانیم ، در جاکارتا سافت تنیس بازان ژاپن و چین تایپه هم عملکردی خوب و نزدیک به کره ایی ها داشتند و چون هیچ دیتای دیگری نداریم و پنج سال هم از آن دوره گذشته ، اگر کره نتواند صدرنشین جدول مدالی این رشته در هانگژو شود اصلاً جای تعجب نخواهد بود .

سافت تنیس در ایران ورزش چندان شناخته شده ایی نیست و انجمن آن تازه همین اردیبهشت امسال تشکیل شده و هنوز به درخواست ایران برای عضویت در فدراسیون جهانی سافت تنیس پاسخ رسمی داده نشده است! با این شرایط در همان زمان تشکیل انجمن صحبت هایی شد که کمیته ملی المپیک باید با نگاهی حمایتی به این رشته ، آن را به هانگژو اعزام کند ، اما نگاه حمایتی چه فایده ایی دارد وقتی قرار نیست این رشته در 2026 ناگویا هم باشد؟! کمیته هم خوشبختانه امسال خیلی تحت تاثیر جوسازی ها در هیچ رشته ایی قرار نگرفته و کار خودش را کرده است!

ادامه دارد ...

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (6) :

17- سوارکاری :

سوارکاری از رشته های پایه و بسیار قدیمی است . از همان زمانی که انسان ها یاد گرفتند چطور اسب را رام و بر آن سوار شوند نخستین مسابقات اسب دوانی و سوارکاری برگزار می شده است! این رشته از ورزش های توصیه شده در دین اسلام هم هست و تا آنجا اهمیت دارد که تنها رقابتی است که شرط بندی روی آن حرام نیست! این رشته از دومین دوره بازی های المپیک تابستانی به این رقابت ها اضافه شده (البته در المپیک 1904 سنت لوئیس هم برگزار نشد) و ترکیب مواد برگزاری آن بارها دستخوش تغییر شده (مثلاً ممکن است ندانید که رشته چوگان در پنج دوره از رقابت های المپیک (1900 - 1908 - 1920 - 1924 - 1936) جزو مواد سوارکاری بوده است!) . اما داستان سوارکاری در بازی های آسیایی خیلی کوتاه تر است! این رشته از بازی های آسیایی 1982 دهلی نو به مسابقات اضافه شده و مواد برگزاری آن در طول 9 دوره گذشته چندان تغییر نکرده . شاید مهمترین تغییر ، برگزاری رقابت انفرادی و تیمی سوارکاری استقامت در مسابقات 2006 دوحه بود که تبدیل به دورهمی شاهزاده های عرب شد و در نهایت ولیعهد فقید دبی (راشد بن محمد بن راشد آل مکتوم) ستاره آن مسابقات لقب گرفت! این ماده دیگر هیچ وقت در بازی های آسیایی تکرار نشد!

سوارکاری در بازی های آسیایی جزو رشته هایی است که به نسبت تعداد مدال توزیع شده (156 مدال تاکنون) تعداد کشورهای کسب کننده مدال (18 کشور) نسبتاً قابل توجه بوده و مدال ها در انحصار چند کشور انگشت شمار نبوده اند . با این حال باز هم این ژاپن و کره جنوبی هستند که در صدر جدول توزیع مدال این رشته قرار داشته و فقط 77 مدال (تقریباً نیمی از مدال ها) به این دو کشور رسیده است! سوارکاران ژاپن در جاکارتا و المپیک توکیو عملکرد خوبی داشتند و پیشبینی می شود در هانگژو هم صدرنشین جدول رده بندی مدالی شوند . اما سوارکاران کره جنوبی در این دو رویداد کمتر از حد انتظار ظاهر شدند و احتمالاً جایگاه دوم جدول رده بندی مدالی به چین میزبان خواهد رسید که هرچند در سوارکاری ادوار بازی های آسیایی چندان موفق نبوده اند اما در المپیک توکیو نتایج قابل قبولی گرفتند و از امتیاز میزبانی هم برخوردارند که در رشته سوارکاری اهمیت فراوانی دارد . غیر از این سه کشور سوارکاران هند ، عربستان و تایلند هم برای طلا خواهند جنگید و سوارکاران قطر ، کویت ، مالزی ، امارات ، هنگ کنگ ، فیلیپین و چین تایپه هم شانس مدال محسوب می شوند . (سوارکاری در بازی های آسیایی هانگژو شش ماده دارد ؛ درساژ ، رویداد (رویداد یک ماده سه گانه است که سوارکاران طی سه روز در سه ماده درساژ ، کراس کانتزی و پرش نمایشی رقابت می کنند) و پرش از مانع انفرادی و تیمی)

کمیته ملی المپیک دارد بزرگترین اشتباه ممکن را مرتکب می شود! با اینکه هنوز بطور رسمی این خبر از سوی کمیته تایید نشده اما مسئولان فدراسیون سوارکاری می گویند به آنها برای شرکت در هانگژو چراغ سبز نشان داده شده است! سوارکاری ایران مدتهاست در سطح آسیا هیچ مقام قابل توجهی نداشته و تنها مدال ما در این رشته از بازی های آسیایی ، یک مدال برنز بوده که در 1994 هیروشیما بدست آمد . تیم سوارکاری ایران در مسابقات 2018 جاکارتا هم حضور داشت و با نتایج فجیعی که کسب کرد صدای همه را درآورد . فراموش نکنید هزینه شرکت در این رشته بسیار زیاد است و با هزینه اعزام یک تیم کامل سوارکاری به بازی های آسیایی ، آن هم تیمی که هیچ شانسی برای کسب مدال ندارد ، می توان حداقل 20 ورزشکار را در رشته های غیر تیمی اعزام کرد که شاید حتی یکی-دو نفر آنها به مدال هم برسند! حالا تصور کنید با اعتراضات فراوانی که برخی فدراسیون ها به سهمیه کمشان داشتند ، نتایج ضعیف قابل پیشبینی سوارکاری ایران در هانگژو چه هجمه ایی را علیه کمیته ملی المپیک باعث خواهد شد .

***

18- قایقرانی بادبانی : 

قایقرانی بادبانی به علت تنوع زیاد انواع قایق های بادبانی ورزشی و تفریحی موجود در دنیا ، از رشته هایی است که همواره در حال تغییر بوده . این رشته قرار بود در اولین دوره بازی های المپیک برگزار شود اما به دلیل نامساعد بودن هوا ، برگزاری آن در آن مسابقات (1896 آتن) لغو و از دوره بعدی برگزار شد (البته در 1904 سنت لوئیس هم لغو شد!) . در بازی های آسیایی این رشته اولین بار به رقابت های 1970 بانکوک اضافه شد و بعد از غیبت از مسابقات 1974 تهران ، بطور پیوسته برگزار شده است . همانطور که گفتم این رشته مرتباً دستخوش تغییر می شود به نحوی که در 12 دوره برگزاری این رشته در بازی های آسیایی 39 ماده مختلف در این رشته امتحان شده اند و عجیب تر اینکه از 14 ماده ایی که قرار است در هانگژو به رقابت گذاشته شوند 8 ماده کاملاً جدید هستند و جزو آن 39 ماده نمی باشند!!!

قایقرانی بادبانی رشته نسبتاً پر مدالی است و تاکنون 345 مدال در آن بین 15 کشور توزیع شده و بجز قطر (که یک نقره در مسابقات 2006 دوحه گرفت) بقیه 14 کشور از حوزه های شرق و جنوب شرق آسیا و شبه قاره هستند و سایر کشورهای غرب آسیا و آسیای مرکزی سهمی از مدال های این رشته نداشته اند . چین موفق ترین کشور در کسب مدال های این رشته در ادوار بازی های آسیایی بوده و مطمئناً در هانگژو هم حساب ویژه ایی روی طلاهای این رشته باز کرده اند و قصد دارند 3 طلای جاکارتا را به 7 یا 8 طلا تبدیل کنند . ژاپن که در جاکارتا 4 طلا گرفت ، جدی ترین رقیب چینی ها خواهد بود . کره جنوبی ، سنگاپور ، تایلند و هنگ کنگ هم امید زیادی به کسب مدال طلا دارند در حالی که قایقرانان هند ، مالزی ، پاکستان و اندونزی بیشتر به روی سکو رفتن فکر می کنند و مرغوبیت مدال برایشان اولویت دوم است!

ورزش های قایقی در ایران همگی تحت مدیریت یک فدراسیون قرار دارند . کانویینگ ، رویینگ ، دراگون بوت ، جت اسکی ، کانوپولو و ... و همین قایقرانی بادبانی ، که باعث شده مدیریت این فدراسیون یکی از سخت ترین و حساس ترین پست های مدیریتی ورزش کشور باشد . ایران در سه دوره اخیر بازی های آسیایی در قایقرانی بادبانی نماینده داشت که هیچ نتیجه قابل توجهی کسب نکردند و از آنجا که هزینه تهیه و نگهداری قایق و تمرینات این رشته نسبت به کانویینگ و رویینگ بیشتر است ، پاروزنان آن دو رشته اتفاقاً مدال آور ، از این وضعیت که باعث کمبود بودجه برای آنها می شد ناراحت بودند . این دوره فدراسیون تمرکز خود را روی همان دو رشته مدال آور گذاشته و خبری از اعزام در قایقرانی بادبانی نیست .

***

19- راگبی هفت نفره : 

ورزش تیمی راگبی که اولین بار قرن نوزدهم در انگلستان پدید آمد ، انواع مختلفی دارد که بعضی حرفه ایی و بعضی آماتوری هستند . معروف ترین راگبی حرفه ایی به " فوتبال آمریکایی " معروف است که همانگونه که از اسمش پیداست در آمریکا محبوبیت بالایی دارد و لیگ آن در کنار لیگ های بیسبال و بسکتبال پردرآمدترین لیگ های حرفه ایی ورزشی این کشور محسوب می شود . اما سیاست اصلی کمیته بین المللی المپیک حمایت از ورزشکاران آماتور است ، بنابراین راگبی جزو رشته هایی محسوب می شود که حرفه ایی ها در آن جایی ندارند . از بین راگبی های آماتوری هم در حال حاضر راگبی هفت نفره از همه محبوب تر و پرطرفدارتر است . یک قرن قبل این جایگاه در اختیار راگبی یونیون (یا راگبی 15 نفره) بود و در المپیک های 1900 ، 1908 ، 1920 و 1924 برگزار شد . بعد از نزدیک به یک قرن رشته راگبی ، و این بار راگبی هفت نفره ، دوباره مورد توجه کمیته بین المللی المپیک قرار گرفت و از المپیک تابستانی 2016 وارد جدول مسابقات شده است . در بازی های آسیایی راگبی ابتدا در هر دو ماده یونیون و هفت نفره ، در 1998 بانکوک و 2002 بوسان برگزار شد اما از 2006 دوحه به هفت نفره محدود گردید و از 2010 هم بخش بانوان به آن اضافه شد .

در مجموع ادوار بازی های آسیایی ژاپن و کره جنوبی هرکدام با 4 مدال طلا پر افتخارترین کشورهای این رشته هستند . اما در حال حاضر به نظر می رسد در بخش مردان تیم هنگ کنگ و در بخش بانوان تیم ژاپن آماده ترین و مدعی ترین تیم ها برای کسب طلاهای هانگژو باشند و کره جنوبی و چین نزدیک ترین مدعیان به این دو کشور در هر دو بخش . قزاقستان و چین تایپه هم تیم های خوبی دارند و از شانس قرار گرفتن روی سکو برخوردار می باشند .

ورزش راگبی قبل از انقلاب سابقه بسیار محدودی در ایران داشت و فقط یک تیم رسمی در استان گیلان تحت پوشش باشگاه ملوان برای این رشته تشکیل شده بود . بعد از انقلاب تا اواسط دهه هفتاد به علت ذهنیت منفی که نسبت به نوع فوتبال آمریکایی وجود داشت ، به این رشته توجهی نمی شد تا اینکه کم کم در محیط های دانشگاهی رونقی محدود پیدا کرد . در ابتدای دهه نود فدراسیون راگبی در ایران تاسیس شد اما به علت نداشتن شرایط عمومی لازم بعد از مدت کوتاهی به رده انجمن تنزل پیدا کرد . در سطح ملی هم طی یک دهه گذشته این رشته چندان مورد توجه نبوده و فقط یکی-دو بار برای اعزام های برون مرزی تشکیل شده که عنوان قابل ذکری هم کسب نکرده اند . بنابراین راگبی هفت نفره هم جزو رشته هایی در هانگژو است که ایران نماینده ایی نخواهد داشت .

***

19- سنگ نوردی : 

ورزش سنگ نوردی که در ایران با عناوین صخره نوردی و دیوار نوردی هم شناخته می شود (اما نزدیک ترین اسم به معنای اصلی این رشته همان سنگ نوردی است) ، هرچند به عنوان یک فعالیت بقا سابقه ایی هزاران ساله دارد ، به عنوان یک ورزش تفریحی و حرفه ایی از ابتدای دهه هشتاد قرن بیستم در اروپا شکل گرفت و به سرعت محبوبیت یافت تا جایی که در کمتر از ده سال بعد رقابت های جهانی آن آغاز شد . سنگ نوردان ابتدا این ورزش را روی دیواره های طبیعی کوه ها انجام می دادند اما با گسترش آن ، برای افزایش عمومیت و همچنین امنیت بیشتر شرکت کنندگان ، استفاده از دیواره های مصنوعی رواج یافت . این رشته اولین بار در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا برگزار شد و از رقابت های المپیک توکیو هم به یک رشته المپیکی تبدیل شده است .

با اینکه خاستگاه این رشته در اروپا بوده ، کشورهای آسیایی هم جزو مدعیان قهرمانی جهان هستند و بخصوص دو کشور ژاپن و اندونزی در رقابت های قهرمانی جهان اخیر (2023 سوئیس) موفق به کسب مدال طلا شدند . روی کاغذ ژاپن بهترین تیم سنگ نوردی آسیا را دارد و مدعی اول کسب مرغوب ترین مدال های این رشته در هانگژو است ، اما سنگ نوردی هم از آن دست ورزش هایی است که شرایط میزبانی در آن بسیار تعیین کننده هستند و همانگونه که در 2018 جاکارتا تیم میزبان توانست با کسب 3 مدال طلا بالاتر از ژاپن بیاستد ، در هانگژو هم ممکن است تیم چین عملکرد بهتری داشته باشد که آنها هم تیم خوبی دارند و در قهرمانی جهان مذکور ، یک مدال نقره گرفتند . در کنار این سه کشور (ژاپن ، چین و اندونزی) کره جنوبی هم تیمی خوبی دارد و می تواند معادلات را به هم بزند . و بعد از اینها قزاقستان و ایران هم نیم نگاهی به سکوها دارند .

سنگ نوردی در ایران ورزش جا افتاده و پرطرفداری است که تحت مدیریت فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی قرار دارد . تیم ایران در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا توسط آقای رضا علیپور در ماده سرعت انفرادی مردان موفق به کسب یک مدال طلا شد . آن زمان آقای علیپور در اوج آمادگی قرار داشت و سریعترین سنگ نورد دنیا بود . اما در چند سال اخیر ایشان از آن دوران اوجشان فاصله گرفته و شانس کمی برای تکرار عنوان قهرمانی در هانگژو دارد . سایر ملی پوشان سنگ نوردی ایران هم که ظاهراً قرار است با ترکیب کامل به چین بروند ، اگر در اوج آمادگی باشند شانس روی سکو رفتن دارند ، اما مسئله مهم حواشی انضباطی است که در چند ماه گذشته برای سنگ نوردان ملی پوش به وجود آمده و برخی از آنها رفتارهایی از خود در جریان مسابقات برون مرزی داشته اند که شایسته یک ملی پوش ایرانی نیست . به همین دلیل نمی توان گفت با این حواشی سنگ نوردان ما در هانگژو از نظر روحی و روانی آماده خواهند بود یا نه؟ و آیا اصلاً اعزام یک تیم کامل در این رشته به بازی های آسیایی صحیح است یا خیر؟


ادامه دارد ...

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (7) :

21- سه گانه :

ورزش سه گانه به عنوان یک رشته استقامتی بسیار سخت و سنگین شناخته می شود و شرکت کنندگان در آن از نظر توان بدنی جزو بهترین ورزشکاران جهان هستند . این ورزش همانطور که از نامش پیداست ترکیبی از سه رشته شنا ، دوچرخه سواری و دو استقامت است و ورزشکاران باید این سه رشته را در یک رقابت پیوسته طی مسافتی که بسته به نظر برگزار کنندگان متغییر است ، پشت سر بگذارند و به خط پایان برسند . ورزش سه گانه از سال های نخست قرن بیستم در فرانسه پا گرفت اما مدتها به عنوان یک ورزش نامتعارف و نامحبوب باقی ماند تا اینکه از اواسط دهه هفتاد در شکل تقریباً امروزی اش ظاهر شد و به تدریج در سطح جهانی مورد توجه قرار گرفت . این رشته اولین بار از مسابقات 2000 سیدنی به رشته های المپیکی اضافه شد و در بازی های آسیایی هم از 2006 دوحه به این سو برگزار می شود و شامل سه ماده انفرادی آقایان و بانوان و مختلط تیمی است .

در بازی های آسیایی 2006 دوحه دو طلای رقابت سه گانه (آن زمان هنوز در بخش تیمی مدالی توزیع نمی شد) به قزاقستان و چین رسید ، اما از 2010 گوانگژو به این سو همه 8 مدال طلای توزیع شده را ژاپنی ها تصاحب کرده و یکه تازی نموده اند . نتوانستم سابقه ایی از نتایج ورزشکاران آسیایی در رقابت های قهرمانی آسیا و جهان پیدا کنم ، بنابراین تنها منابع در دسترس همان نتایج بازی های آسیایی و رقابت های المپیک است . در المپیک توکیو هم ورزشکاران ژاپن عملکرد خوبی داشتند (البته در سطح جهانی و المپیک ، ورزشکاران آسیایی شانسی برای کسب مدال ندارند) ، و به نظر نمی رسد سه طلای سه گانه هانگژو را از دست بدهند . برای کسب مدال های دیگر ورزشکاران چین ، قزاقستان ، هنگ کنگ و کره جنوبی رقابت نزدیکی خواهند داشت و البته نباید از رقبای دیگر بخصوص ازبک ها هم غافل شوند .

ورزش سه گانه در ایران از اواخر دهه هفتاد مورد توجه قرار گرفت . ابتدا زیر مجموعه فدراسیون دوومیدانی بود اما کمی بعد به انجمن و از سال 1385 به فدراسیون تبدیل شد . طی سال های اخیر ورزش سه گانه در کشور رشد نسبتاً خوبی داشته و حتی سال گذشته در رسانه ها عنوان شد که ایران برای اولین بار توانسته در مسابقات قهرمانی آسیا برنده مدال (برنز) شود ، اما همانطور که گفتم هیچ منبعی برای تایید این خبر بجز رسانه های داخلی وجود ندارد و از آنجا که سه گانه علاوه بر شکل استانداردش ، اشکال دیگری هم دارد ممکن است این مدال در آن بخش ها کسب شده باشد! (مثلاً شرایط ایران را در رشته هاکی روی چمن گفته بودم . حالا چند روزی است رسانه ها درباره بردهای عجیب تیم ایران در مسابقات هاکی روی چمن قهرمانی آسیا می نویسند ، اما در واقع این رقابت ها هاکی روی چمن پنج نفره است و با هاکی روی چمن استاندارد متفاوت می باشد!) ایران در رشته سه گانه آسیایی 2018 جاکارتا برای اولین بار یک  نماینده داشت که بین 34 شرکت کننده چهاردهم شد . یادم هست همان زمان گفتم آقای بهزاد نوبری پور (نماینده ایران در آن مسابقات) چندان کم سن و سال نیستند که با هدف کسب تجربه به جاکارتا اعزام شده باشند و یک سرچ در اینترنت هم نشان می دهد که در چهار سال گذشته هیچ اسمی از ایشان در اخبار ورزش سه گانه وجود ندارد . با این تفاسیر ظاهراً خبر کسب مدال در قهرمانی آسیا 2022 هم نتوانسته کمیته ملی المپیک را برای اعزام مجدد در این رشته قانع نماید .

***

22- پنج گانه مدرن :

پنج گانه مدرن برخلاف اسمش از سه گانه قدیمی تر است و دلیل اطلاق کلمه مدرن برای این است که در مسابقات المپیک دوران باستان هم رقابتی پنج گانه با موادی متفاوت وجود داشته . پنج گانه مدرن شامل شمشیربازی اپه ، تیراندازی ، شنا ، پرش با اسب و دو صحرانوردی ، را شخص بارون پیر دو کوبرتن (بنیانگذار المپیک نوین) ابداع و به بازی های المپیک 1912 استکهلم اضافه کرد چون می خواست بداند همه فن حریف ترین ورزشکار دنیا چه کسی است؟! در این رشته برخلاف سه گانه ، امتیازات هر بخش جداگانه محاسبه و در پایان جمع می شوند تا نفرات برتر مشخص گردند . البته اینکه همه رقابت ها در یک روز برگزار شوند یا طی چند روز ، بستگی به تعداد شرکت کنندگان و سلیقه برگزار کنندگان دارد . در بازی های آسیایی 2018 رقابت ها یک روزه بود اما در المپیک توکیو طی سه روز برگزار شد . این رشته از بازی های آسیایی 1994 هیروشیما به جدول این مسابقات اضافه شده (البته در 2006 دوحه برگزار نگردید) و در رقابت های المپیک هم همانطور که گفتم از 1912 بطور پیوسته برقرار بوده . هرچند شایعاتی وجود دارد که ممکن است این رقابت از المپیک 2028 لس آنجلس حذف شود اما طرفداران آن می گویند به عنوان میراث مستقیم دو کوبرتن ، این رشته باید در تمام رقابت های المپیک مدرن تا زمانی که بشریت به یادش بماند برگزار شود!

از 18 مدال طلایی که تاکنون در این رشته در بازی های آسیایی توزیع شده 8 طلا سهم کره جنوبی ، 7 طلا سهم چین و 3 طلا سهم قزاقستان بوده . البته قزاق ها در اوایل برگزاری این رشته در بازی های آسیایی مدعی قهرمانی بودند و در دو دوره اخیر هیچ مدالی نگرفته اند . کره جنوبی در جاکارتا بهترین عملکرد را داشت ، در المپیک توکیو یک مدال برنز گرفت و در قهرمانی جهان 2023 بات انگلیس هم برنده یک مدال نقره و 2 مدال برنز شد . بنابراین باید شانس اول کسب مرغوب ترین مدال های این رشته در هانگژو باشد . اما چین میزبان هم حریف قدری است و نمی خواهد طلاهای این رشته را به راحتی از دست بدهد . در جاکارتا که پنج گانه فقط در دو بخش انفرادی آقایان و بانوان برگزار شد ، کره و چین اجازه ندادند به کشور دیگری مدال برسد ، اما در هانگژو در بخش تیمی آقایان و بانوان هم مدال توزیع می شود و بنابراین ورزشکاران قزاقستان ، ژاپن ، قرقیزستان و چین تایپه هم امیدوار به کسب مدال هستند .

رقابت های پنج گانه مدرن تازه یکی-دو سال است با حمایت ارتش در ایران به راه افتاده و فعلاً تحت پوشش فدراسیون سه گانه برگزار می شود و ورزشکاران ما در این رشته هنوز به آن سطح از آمادگی و تجربه نرسیده اند که بتوانند شانس حضور در بازی های آسیایی را داشته باشند .

***

23- اسکواش :

ورزش راکتی اسکواش که نیمه نخست قرن نوزدهم در انگلستان پدید آمد هم مثل کریکت ، ورزشی است که هرکجا استعمار انگلیس پا گذاشت ، رونق یافت و امروزه اغلب کشورهای مدعی قهرمانی جهان در این رشته یا جزیی از کشورهای مشترک المنافع بریتانیا بوده اند یا زمانی مستعمره این کشور . این ورزش یک رشته غیر المپیکی است و خطر حذف آن از بازی های آسیایی وجود دارد اما فعلاً به علت محبوبیت بالا در آسیا ، تا مسابقات 2026 ناگویا برگزاریش تضمین شده می باشد .

اسکواش از رقابت های 1998 بانکوک به بازی های آسیایی اضافه شد . نزدیک به دو دهه پاکستان قهرمان بلامنازع این رشته در سطح جهان بود اما درست از زمانی که تصمیم به اضافه شدن این رشته به بازی های آسیایی گرفته شد ، اسکواش پاکستان افت کرد و دوران طلایی اش به پایان رسید و با اینکه هنوز هم جزو تیم های خوب در سطح آسیا هستند اما مدتها از آخرین مدال جهانی شان گذشته و حالا چند سالی است که مصر بر اسکواش دنیا سروری می کند! با افول پاکستان در این رشته ، مالزی تبدیل به قدرت اول اسکواش آسیا شد و با کسب 11 طلا از 18 مدال طلای توزیع شده در بازی های آسیایی تاکنون ، پرافتخارترین کشور در این رشته از مسابقات است . اما در سال های اخیر هنگ کنگ هم شروع به قدرت نمایی در این رشته کرده و اسکواش بازی های آسیایی هانگژو را می توان آوردگاهی حساس برای اسکواش آسیا دانست که آیا مالزی می تواند به سروری اش در سطح قاره کهن ادامه دهد یا جایگاهش را به خودمختار کوچک چینی ها واگذار خواهد نمود؟ و پشت سر این رقابت تماشایی ، هند ، پاکستان ، ژاپن ، کویت و کره جنوبی امیدوار به رفتن روی سکو هستند حتی اگر همه طلاها بین آن دو کشور تقسیم شود . اسکواش در هانگژو شامل پنج ماده خواهد بود ؛ انفرادی و تیمی آقایان و بانوان و میکس دوبل که این آخری اولین بار است در بازی های آسیایی برگزار می شود .

ورزش اسکواش را اولین بار کارشناسان انگلیسی نفت به ایران آوردند و نخستین کورت ها (زمین بازی مخصوص اسکواش) در تهران و مناطق نفت خیز خوزستان احداث شد . در سایت ویکی پدیا به اشتباه نوشته شده که نخستین زمین بازی اسکواش را میرزا کوچک خان سال 1883 در گیلان احداث کرد در حالی که اولاً در این تاریخ میرزا یک کودک 3-4 ساله بوده و دوماً سال 1883 در واقع سال ساخت اولین زمین استاندارد اسکواش در خود انگلیس است و به نظر می رسد یک نفر عمداً می خواسته این ورزش انگلیسی را به میرزا کوچک خان ضد انگلیسی ربط دهد در حالی که ممکن است میرزا حتی اسم آن را هم نشنیده باشد!!! به هر حال آغاز رواج اسکواش بین ایرانی ها را از اواسط دهه سی می دانند و در اوایل دهه هفتاد فدراسیون اسکواش جمهوری اسلامی ایران رسماً تاسیس گردید . ایران تاکنون در دو دوره از اسکواش بازی های آسیایی حاضر شده ؛ در 1998 بانکوک دو نماینده ایران در اسکواش مردان در همان دور نخست باختند و حذف شدند . در 2018 جاکارتا هم به لطف نتایج قابل قبولی که اسکواش ایران چند ماه قبل از آن در قهرمانی آسیا کسب کرده بود ، به هر دو تیم اسکواش آقایان و بانوان اجازه حضور در بازی های آسیایی داده شد اما با مصدومیت نفر اصلی تیم آقایان در روزهای آخر اردو ، تیم ها از نظر روحی دچار مشکل شدند و در با کسب 4 پیروزی و 8 شکست در مجموع همه مسابقات ، موفقیتی نداشتند . در چند وقت اخیر هم که اسکواش ایران نتایج قابل توجهی در سطح آسیا نداشته و به همین دلیل کمیته ملی المپیک با حضور آنها در بازی های آسیایی هانگژو مخالفت نمود .

***

24- بدمینتون :

دیگر ورزش راکتی که باز هم اختراع انگلیسی هاست و اتفاقاً خیلی هم استعماری تر است چون این ورزش توسط افسران انگلیسی مستقر در شهر پونا هندوستان در اواسط قرن نوزدهم ابداع شد و تا چند سال به همین نام شناخته می شد تا اینکه یک دوک انگلیسی اولین مسابقه رسمی آن را در محل کاخ خود در روستای بدمینتون انگلستان برگزار کرد و این نام روی آن ماند! این ورزش در دو المپیک 1972 مونیخ و 1988 سئول به صورت آزمایشی برگزار شد و سرانجام از مسابقات 1992 بارسلون رسمیت یافت . اما در بازی های آسیایی این رشته قدیمی تر است و از رقابت های 1962 جاکارتا همواره برگزار گردیده .

بدمینتون از آن رشته های ورزشی است که سطح رقابت های آن در بازی های آسیایی با رقابت های جهانی و المپیک تقریباً یکسان است! از بین 8 کشوری که مدال های بدمینتون بازی های المپیک توکیو را بین خودشان قسمت کردند فقط دانمارک آسیایی نبود! چین قدرت اول بدمینتون آسیا و جهان است و مطمئناً در هانگژو هم به دنبال کسب بیشترین طلاهای این رشته خواهد بود . اندونزی و کره جنوبی هم روی کاغذ قدرت های بعدی آسیا و جهان هستند ، اما اندونزی در چند سال اخیر رو به افول بوده در حالی که کره جنوبی بعد از ناکامی در بازی های آسیایی جاکارتا (عدم کسب مدال) و حتی بازی های المپیک توکیو (کسب فقط یک مدال برنز) ، همین امسال با اقتدار قهرمان مسابقات جهانی کپهناگ شده و با روحیه ایی بالا قدم به مسابقات هانگژو خواهند گذاشت . چین تایپه هم در سال های اخیر به جمع مدعیان پیوسته و مطمئناً در هانگژو حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت ، در حالی که راکت بدستان ژاپن ، مالزی ، تایلند ، هند و هنگ کنگ هم دنبال کسب مدال هستند و حریفان آسانی نخواهند بود .

بدمینتون هم درست مثل اسکواش توسط کارمندان انگلیسی شرکت نفت به ایران آورده شد اما تا اندکی پیش از بازی های آسیایی 1974 تهران همچنان در ایران ورزشی ناشناخته بود . چون این ورزش جزو رشته های بازی های آسیایی بود و ایران برگزاری اش را بر عهده داشت در سال 1351 (دو سال قبل از بازی ها) فدراسیون بدمینتون ایران تاسیس و سرمایه گذاری روی این رشته آغاز شد . بدمینتون بازان ایران تاکنون در بازی های آسیایی 1974 تهران ، 1998 هیروشیما ، 2006 دوحه ، 2014 اینچئون و 2018 جاکارتا حضور داشته اند که حاصل آن 27 شکست و 3 پیروزی بوده (که البته 2 مورد از سه پیروزی مربوط به غیبت حریفان ایران در مسابقات تهران بود و تنها پیروزی واقعی بدمینتون ایران در بازی های آسیایی توسط خانم ثریا آقایی در اینچئون بدست آمد!) . با این تفاسیر کمیته ملی المپیک با آن شعار همیشگی " کاروان کیفی " باز هم به بدمینتون سهمیه داده است! البته کمیته فقط با یک سهمیه موافقت کرده در حالی که فدراسیون دنبال دو سهمیه بود و بعد از اعلام تک سهمیه از سوی کمیته ، تازه کلی دعوا به وجود آمد که این سهمیه مربوط به آقا باشد یا خانم؟ ظاهراً نظر خود فدراسیون اعزام یک آقا بود ، اما آنقدر رسانه ها فشار آوردند که سهمیه به خانم یگانه کرمانی داده شد . البته همچنان شایعاتی هست که فدراسیون دنبال گرفتن یک سهمیه دیگر در بخش آقایان است و تمام شدن مهلت ثبت نام کاروان ها توی کتشان نمی رود!

***

25- تنیس روی میز :

 

و باز هم انگلیسی ها! اشراف انگلیسی عاشق ورزش های راکتی بودند و تنیس (و بعدها بدمینتون و اسکواش و سایر ورزش های امروز فراموش شده راکتی) جز لاینفکی از دورهمی های تفریحی شان بود . اما در هوای معمولاً بارانی انگلستان انجام این قبیل ورزش ها سخت می شد و همه هم که در کاخ هایشان یک سالن خالی مناسب برای بازی نداشتند ، در نتیجه طبق یک افسانه غیر رسمی تنیس روی میز را ابداع کردند! از این ورزش گاهی با عنوان " پینگ پنگ " هم نام برده می شود اما فدراسیون جهانی تنیس روی میز استفاده از این عبارت را در منابع رسمی ممنوع کرده چون نام یک برند تجاری با سابقه در آمریکا است . البته برخی هم ادعا می کنند " پینگ پنگ " یک عبارت توهین آمیز و نژادپرستانه در برابر مردم آسیای شرقی بوده است! اما فکر نمی کنم این مسئله صحت داشته باشد چون زمانی که اولین بار بحث ممنوعیت به کار گیری عبارت " پینگ پنگ " از سوی فدراسیون جهانی مطرح شد هنوز کشورهای آسیای شرقی بطور حرفه ایی وارد این ورزش نشده بودند! تنیس روی میز از المپیک 1988 سئول وارد مسابقات المپیک شده اما قدمت برگزاری آن در بازی های آسیایی بیشتر است و از مسابقات 1958 توکیو بطور تقریباً پیوسته (بجز 1970 بانکوک) برگزار گردیده .

در این رشته هم مثل بدمینتون ، آسیایی ها قدرت های اصلی جهان هستند و در المپیک توکیو بجز آلمان ، 4 کشور مدال آور دیگر آسیایی بودند . تا قبل از ورود چین به بازی های آسیایی ژاپن قدرت اول تنیس روی میز آسیا بود ، اما با ورود ارتش سرخ ، مدال های طلای این رشته به سرعت به انحصار آنها در آمد و هر وقت کشوری غیر از چین موفق می شود در تنیس روی میز بازی های آسیایی مدال طلا بگیرد ، انگار اتفاق خیلی مهمی افتاده است! چینی ها هر هفت طلای تنیس روی میز هانگژو را از الان داخل جیبشان گذاشته و نخواهند گذاشت حتی یکی از آنها را از چنگشان خارج کنند! (مواد تنیس روی میز در هانگژو : انفرادی ، دوبل و تیمی آقایان و بانوان و دوبل میکس) بعد از چین ، ژاپن دومین مدعی این رشته در آسیا و جهان است و ناکامی آنها در کسب مدال از بازی های آسیایی جاکارتا ، انگیزه مضاعفی برایشان خواهد بود تا در هانگژو جبران مافات نمایند ، هرچند کره جنوبی هم رقیب سرسختی در این رشته است و چشم به جایگاه دومی دارد . راکت بدستان هنگ کنگ ، چین تایپه ، کره شمالی ، سنگاپور ، هند ، ویتنام و ایران هم به شرط قرعه خوب و برخورد نکردن به رنک های تک رقمی جهان در دوره های مقدماتی ، به کسب مدال امیدوار می باشند .

مدتهاست اتکای تیم ملی تنیس روی میز مردان ایران بر برادران نابغه عالمیان است . نوشاد عالمیان در جاکارتا توانست به مدال برنز انفرادی مردان برسد و بعد از 52 سال دوباره ایران را در این رشته صاحب مدال کند (تنیس روی میز ایران در هر یک از بازی های آسیایی 1958 و 1966 برنده یک مدال برنز شده بود) . اما او نتوانست برای حضور در المپیک توکیو کسب سهمیه کند و نیما در آنجا نشان داد بدون حضور برادرش اصلاً آمادگی روحی برای مسابقه ندارد . آقایان عالمیان باید بپذیرند که فرصتشان برای حضور در تیم ملی رو پایان است و دیگر بعد از المپیک پاریس باید به فکر کنار رفتن به نفع جوانتر ها باشند . جوانترهایی مثل بنیامین فرجی نوجوان که در یکی-دو سال اخیر از هیچ رقابت بین المللی دست خالی برنگشته . حالا باید ببینیم نوشاد و نیما عالمیان که در ماه های اخیر دوباره به آمادگی نسبی رسیده اند در هانگژو و در قلب کشوری که 100 میلیون راکت بدست دارد چه کار خواهند کرد؟


ادامه دارد ...

[bamn]

بسته خبری(11) :

الف ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت رسمی کمیته ملی المپیک که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

***

ب ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت خبرگزاری فارس که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

 

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (8) :

26- ژیمناستیک :

 

ژیمناستیک یکی از مهمترین ، پر مدال ترین و پر طرفدارترین رشته های ورزشی در المپیک و بازی های آسیایی است و بخصوص بخاطر سطح بالای رقابت بین تیم های قاره ، بسیاری این رشته را گل سرسبد بازی های آسیایی می دانند . ریشه ژیمناستیک به یونان باستان بر می گردد ، البته طبق متون تاریخی ژیمناستیک یک رشته ورزشی خاص و حرفه ایی نبوده بلکه به مجموعه ایی از تمرینات جسمانی برای رسیدن به آمادگی جهت شرکت در جنگ یا سایر رقابت های ورزشی اطلاق می شده . ژیمناستیک امروزی هم ابتدا با الگو گیری از یونان باستان در قالب تمرینات ورزشی مدارس در اروپا قرن نوزدهم پا گرفت و بتدریج با ابداع ابزار امروزی این رشته ، تبدیل به یک رشته ورزشی مستقل شد و جزو معدود رشته هایی است که در تمامی ادوار بازی های المپیک تابستانی برگزار شده . اما اولین دوره برگزاری آن در بازی های آسیایی به مسابقات 1974 تهران باز می گردد .

ژیمناستیک امروزه مواد و شاخه های فرعی متعددی دارد که سه شاخه از آن در بازی های آسیایی و المپیک برگزار می شود ؛ شاخه اصلی و مهم ژیمناستیک هنری نام دارد که در بازی های آسیایی و المپیک در 14 ماده برگزار می شود ؛ بخش آقایان شامل مواد انفرادی حرکات زمینی ، خرک حلقه ، دار حلقه ، پرش از خرک ، پارالل ، بارفیکس و تمام اسباب (یا قهرمان قهرمانان) و مجموع تیمی ، جمعاً 8 ماده ، و بخش بانوان شامل 6 ماده حرکات زمینی ، پرش از خرک ، چوب موازنه ، پارالل ناهم سطح ، تمام اسباب (یا قهرمان قهرمانان) و مجموع تیمی می باشد . این شاخه از بازی های آسیایی تهران بطور پیوسته و در تمام این 14 ماده برگزار شده است . شاخه دوم ژیمناستیک ریتمیک است که شامل حرکات نمایشی رقص مانند (کمی شبیه رقص باله!) برای نمایش میزان انعطاف بدنی ورزشکار است و ناگفته پیداست که فقط در قالب رقابت انفرادی و تیمی بانوان در بازی های آسیایی و المپیک برگزار می شود (چرا تعجب نمی کنم؟!) این رشته از بازی های آسیایی 1994 هیروشیما به جدول مسابقات اضافه شده . شاخه سوم هم ژیمناستیک ترامپولین نام دارد که کاملاً از اسمش مشخص است ورزشکاران آن با پرش از روی تشک های فنری ترامپولین سر و کار دارند! این رشته در بازی های المپیک و بازی های آسیایی رقابت تیمی ندارد و فقط به صورت انفرادی آقایان و بانوان برگزار می گردد . ژیمناستیک ترامپولین هم از مسابقات 2006 دوحه وارد جدول بازی های آسیایی شده است .

در حال حاضر چین قدرت اول آسیا و یکی از دو قدرت اول ژیمناستیک هنری جهان (در کنار آمریکا) است و مطمئناً در هانگژو تمام تلاششان را خواهند کرد تا بیشترین طلاها را از آن خود کنند . اما از زمانی که سیستم امتیازدهی رقابت های ژیمناستیک تغییر کرده ، رقابت بین ورزشکاران خیلی نزدیک تر و جذاب تر شده و دیگر مثل قدیم نیست که مطمئن باشیم همه طلاها فقط از آن یکی-دو کشور می شود . از بین کشورهای دیگر ژیمناست های ژاپن (به عنوان قدرت دوم آسیا) ، کره جنوبی ، چین تایپه ، هنگ کنگ ، کره شمالی ، فیلیپین و قزاقستان به کسب طلا فکر می کنند و نفرات ازبکستان ، اندونزی ، اردن و ویتنام ، روی سکو رفتن برایشان مهم است .

در ژیمناستیک ریتمیک ، تماشاگران چشم چران! شاهد رقابتی نزدیک بین ورزشکاران قزاقستان ، ازبکستان و چین خواهند بود! قزاقستان پر افتخارترین کشور آسیایی در این رشته است اما طی سال های اخیر و بعد از آسیایی جاکارتا ، کمی افت داشته اند ، از طرف دیگر ازبک ها در همین مدت رشد خوبی داشته و اخیراً هم در مسابقات قهرمانی آسیا 2023 مانیل با اقتدار قهرمان شده اند . در ضلع سوم هم چین میزبان را داریم که همیشه در این رشته مدعی بوده و حالا از امتیاز در خانه بودن هم برخوردار است . بعید است این سه کشور اجازه دهند شش مدال این رشته به کشور دیگری برسد ، شاید فقط ژاپنی ها شانس کمی داشته باشند .

و اما ژیمناستیک ترامپولین ؛ در این بخش هیچ شکی وجود ندارد که هر دو مدال طلا به چین خواهد رسید و البته احتمالاً هر دو نقره (چون هر کشور در هر جنسیت می تواند دو نماینده داشته باشد) . و پرش کنندگان ژاپن و قزاقستان ، و با شانس کمتری هند و ازبکستان ، برای دو مدال برنز خواهند جنگید .

ژیمناستیک در ایران ورزشی با سابقه و پرطرفدار است و باشگاه های زیادی در رده پایه فعالیت می کنند . اما امکانات مناسب و استاندارد برای تمرین در سطح حرفه ایی محدود است و جوابگوی همه استعدادها نیست . با این تفاسیر در سال های اخیر ژیمناست های کشورمان در ژیمناستیک هنری پیشرفت خوبی داشته اند و دیگر مثل دو دهه قبل نیست که در سطح آسیا جزو تیم های آخر جدول رده بندی باشند . حتی در جاکارتا با بدشانسی مدال را از دست دادند . اما امسال مشکل بزرگی پیش روی ملی پوشان ژیمناستیک قرار گرفته است ، فدراسیون جهانی ژیمناستیک نتایج انتخابات اخیر ریاست فدراسیون ژیمناستیک ایران را به رسمیت نشناخته و همچنان رئیس قبلی را رئیس می داند . این یعنی اینکه معرفی نامه ژیمناست های ایران برای حضور در مسابقات بین المللی با امضا رئیس جدید از نظر آنها اعتبار ندارد . اخیراً دو تن از ملی پوشان برای شرکت در رقابت های دانشجویان جهان اعزام شده بودند (با علم به اینکه معرفی نامه قبلی آنها تاریخش تمام شده و معرفی نامه جدید هم فاقد اعتبار است) با این امید که مشکل خیلی زود حل خواهد شد ، اما اجازه شرکت به آنها داده نشد و حالا همین مشکل را برای بازی های آسیایی دارند و گفته می شود این دو نفر شانس های اصلی ژیمناستیک ایران برای کسب مدال در هانگژو هستند (بنده که چشمم آب نمی خورد!) و سایر نفرات تیم ملی هم معرفی نامه هایشان تا قبل از اتمام سال 2023 باطل می شود و باید برای آنها هم فکری کرد . فدراسیون جهانی که مرغش یک پا دارد و راه حل های پیشنهادیشان هم برای زمان اندک باقی مانده تا بازی های آسیایی کارگشا نیست . مذاکراتی با رئیس قبلی فدراسیون شده که اعتبارنامه های جدید را امضا کند ، اما این خانم هم می گوید بنده یا رئیس هستم ، یا نیستم ، اگر قرار باشد رئیس نباشم ، چیزی را هم امضا نمی کنم که بعداً اگر مشکلی پیش آمد کاسه کوزه اش را سر من بشکنند! خلاصه ، کمیته ملی المپیک اعلام کرده اگر ظرف چند روز آینده مشکل حل نشود ، اعزام ژیمناست های ایران به هانگژو کلاً منتفی خواهد شد . با این وضعیت اگر هم مشکل حل شود و بروند ، بهانه خوبی برای نتیجه نگرفتن احتمالی دارند!

ژیمناستیک ریتمیک که در ایران برگزار نمی شود و رسمیت ندارد . اما در ژیمناستیک ترامپولین فعالیت های نسبتاً خوبی شده بود ، بخصوص قبل از بازی های آسیایی جاکارتا ، در رده های پایه در سطح آسیا مدال گرفتیم و این امیدواری وجود داشت که به مسابقات هانگژو برسیم . اما از بعد از شیوع کرونا هیچ خبری از تشکیل تیم ملی در این رشته نبوده و هیچ بحثی هم بر سر اعزام به بازی های آسیایی نداشته اند!

***

27- ورزش های غلطکی :

 

رولر اسپورتز که نزدیک ترین ترجمه فارسی اش می شود " ورزش های غلطک دار " یا " ورزش های غلطکی " در بازی های آسیایی هانگژو شامل دو رشته رولر اسکیت و اسکیت بوردینگ می شود . از این دو رشته ، اسکیت بوردینگ با برگزاری در المپیک توکیو تبدیل به یک رشته المپیکی شده و در برنامه المپیک پاریس هم خواهد بود . اما رولر اسکیت با وجود محبوبیت فراوان ، هنوز مورد پذیرش برگزار کنندگان مسابقات المپیک قرار نگرفته و به احتمال قریب به یقین در بازی های آسیایی 2026 ناگویا دوباره غایب خواهد بود . برای این می گویم دوباره ، چون این رشته بعد از برگزاری در مسابقات 2010 گوانگژو ، در اینچئون برگزار نشد و از جاکارتا دوباره به جدول مسابقات برگشت . خود اسکیت بوردینگ هم از جاکارتا وارد جدول بازی های آسیایی شده است .

اسکیت بوردینگ در هانگژو شامل 4 ماده خواهد بود ؛ انفرادی پارک و خیابان پسران و دختران (به همان دلیلی که درباره رقص بریک گفته بودم!) . در جاکارتا ژاپن با کسب سه مدال طلا و دو مدال نقره سروری کرد و البته در المپیک توکیو هم با 3 طلا ، یک نقره و یک برنز آقای دنیا شدند! بنابراین کاملاً محتمل است که در هانگژو هم به دنبال بهترین مدال های این رشته باشند و بورد سواران چین ، فیلیپین ، کره جنوبی و اندونزی هم با آنها رقابت خواهند نمود .

اما شرایط در رشته اسکیت رولر اندکی متفاوت است . این رشته از آن دست ورزش هایی است که مرتباً دچار تغییر می شوند و در همین مدت کوتاه برگزاری در بازی های آسیایی کاملاً رنگ عوض کرده است! این رشته در 2010 گوانگژو شامل سه ماده در بخش اسکیت هنری (آزاد آقایان ، آزاد بانوان و پاریس) و 6 ماده اسکیت سرعت پیست (300 متر تایم تریل ، 500 متر اسپریت و 10000 متر امتیازی حذفی آقایان و بانوان) می شد که در آن رقابت ها چین تایپه ، کره جنوبی و چین بیشترین مدال ها را کسب کردند و یکی-دو مدال هم به ژاپن و هند رسید . اما اسکیت رولر بازی های آسیایی جاکارتا فقط شامل دو ماده 20000 متر حذفی سرعت جاده آقایان و بانوان می شد که ورزشکاران چین تایپه در هر دو بخش قهرمان شدند و مدال های دیگر هم به کره جنوبی و چین رسید . حالا در هانگژو رولر اسکیت در 10 ماده برگزار خواهد شد ؛ اسکیت هنری آزاد بانوان ، اسکیت خطی آزاد پرشی-سرعت آقایان و بانوان و میکس ، و اسکیت سرعت پیست 1000 متر اسپریت ، 10000 متر امتیازی حذفی و 3000 متر رالی آقایان و بانوان . با این تفاسیر باز هم به نظر می رسد کشورهای آسیایی شرقی مدعیان اصلی در این رشته باشند و چین میزبان ، چین تایپه و کره جنوبی رقابت نزدیکی برای کسب بهترین مدال ها خواهند داشت . ژاپن ، فیلیپین ، هند ، اندونزی ، هنگ کنگ و ایران هم برای کسب مدال در این رشته نقشه کشیده اند .

گفتم ایران! تمامی رشته های اسکیت و اسکیت بوردینگ رولر و آیس در ایران تحت مدیریت فدراسیون اسکیت قرار دارد که سال 1384 تاسیس شده است . اسکیت رولر و اسکیت بوردینگ در کشورمان بین نوجوانان و جوانان محبوبیت زیادی دارند و در بسیاری از پارک های شهرهای بزرگ کشور پیست های عمومی برای تمرینات آماتوری احداث شده اند . اما پیست های حرفه ایی در سطح کشور ، بخصوص برای اسکیت بوردینگ بسیار کم هستند و اغلب نوجوانان و جوانانی که دوست دارند به صورت حرفه ایی این رشته ها را دنبال کنند در خیابان ها تمرین می نمایند که بسیار خطرناک است . (رشته های اسکیت آیس به علت جغرافیای طبیعی نامناسب ، در ایران عمومیت ندارند و فقط تعداد انگشت شماری باشگاه ورزشی به صورت حرفه ایی و با امکانات محدود به این شاخه می پردازند .) . در اسکیت بوردینگ به علت کمبود امکانات حرفه ایی ، هنوز مسئولان کمیته ملی المپیک برای اعزام در این رشته مجاب نشده اند اما با توجه به اینکه یک رشته جدید المپیکی است ، احتمالاً در بلند مدت روی آن سرمایه گذاری خوبی صورت خواهد گرفت . تمرکز فدراسیون برای اعزام به بازی های آسیایی فعلاً روی رولر اسکیت است . ایران اولین بار در گوانگژو 2 نماینده داشت که در هر شش ماده سرعت پیست آقایان و بانوان شرکت کردند اما نتایج خوبی نداشتند . در جاکارتا چون فقط اسکیت سرعت جاده برگزار می شد ، ایران نماینده ایی اعزام نکرد ، اما حالا در هانگژو قرار است با یک تیم 12 نفره در مواد خطی آزاد و سرعت پیست شرکت کنیم . طی سال های اخیر اسکیت سواران کشورمان در اسکیت آزاد و اسکیت پیست در سطح آسیا و جهان مقام های خوبی داشته و حتی امسال در رقابت های اسکیت آزاد جهان در ایتالیا قهرمان شدند . اما کمیته ملی المپیک همچنان برای اعزام در این رشته دو به شک بود و اعتقاد داشت سطح رقابت ها در بازی های آسیایی متفاوت است . در نهایت آنها از رئیس فدراسیون اسکیت تعهد کتبی گرفته اند که تیم ایران حتماً در هانگژو مدال خواهد گرفت! آقای هنرجو (رئیس فدراسیون اسکیت) معتقد است اگر همه چیز طبق روال طبیعی و پیشبینی شده باشد اسکیت ایران در هانگژو سه تا چهار مدال خواهد گرفت . ببینیم و تعریف کنیم!

***

28- دوچرخه سواری :

 

دوچرخه سواری (که سابقه تاریخی آن هیچ نیازی به توضیح ندارد) هم جزء رشته های پر مدال و محبوب است که در تمامی ادوار بازی های المپیک تابستانی و تقریباً همه دوره های بازی های آسیایی (بجز مسابقات 1954 مانیل) برگزار و بتدریج به شکل امروزی اش تکامل یافته است . دوچرخه سواری در حال حاضر در المپیک و بازی های آسیایی در چهار بخش مجزا برگزار می شود و هر بخش دوچرخه های مخصوص به خودش را دارد ؛ دوچرخه سواری پیست (که در هانگژو شامل 12 ماده اسپریت انفرادی و تیمی آقایان و بانوان ، کایرین انفرادی آقایان و بانوان ، اومنیوم انفرادی آقایان و بانوان ، مدیسون انفرادی آقایان و بانوان و تعقیبی تیمی آقایان و بانوان خواهد بود) ، دوچرخه سواری جاده (که در هانگژو در 4 ماده انفرادی رقابت و تایم تریل آقایان و بانوان برگزار می شود) ، دوچرخه سواری کوهستان (که فقط دو ماده کراس کانتزی انفرادی آقایان و بانوان را در هانگژو شامل خواهد شد) و دوچرخه سواری BMX {دوچرخه سواری پرشی} (که در هانگژو شامل دو ماده رقابت انفرادی آقایان و بانوان خواهد بود) . رقابت های دوچرخه سواری جاده و پیست از همان ابتدا در بازی های آسیایی برگزار می شده اما رقابت های کوهستان از 1998 بانکوک و رقابت های BMX از 2010 گوانگژو اضافه شده اند .

با توجه به اینکه مجموع مواد دوچرخه سواری در بازی های هانگژو در مقایسه با 24 ماده جاکارتا ، به 20 ماده کاهش یافته ، مطمئناً شاهد رقابت سنگین تری برای کسب مدال های این رشته خواهیم بود . از آنجا که دوچرخه سواری علاوه بر شرایط محیطی شدیداً به مجهز بودن و به روز بودن دوچرخه ها هم وابسته است ، زیاد اتفاق افتاده تیمی که انتظار چندانی از آن نمی رفت به لطف داشتن دوچرخه های بهتر بیشترین مدال های یک دوره را از آن خود کرده باشد . با این وجود بطور کلی می توان چنین ارزیابی نمود که شاهد رقابت نزدیکی بین رکابزنان چین و ژاپن برای کسب بیشترین مدال ها خواهیم بود . چینی ها در بازی های آسیایی جاکارتا با اختلاف کمی نسبت به کره جنوبی در جدول مدالی اول شدند ، و در مجموع رقابت های دوچرخه سواری قهرمانی جهان 2023 گلاسکو هم با کسب 31 مدال رنگارنگ عملکرد قابل توجهی داشتند (البته در این مسابقات رقابت های رده های سنی و برخی مواد غیر المپیکی و همچنین رقابت های پارالمپیکی هم برگزار شد - این اولین بار بود که با تصمیم فدراسیون جهانی دوچرخه سواری تمامی رقابت های دوچرخه سواری قهرمانی جهان رسته های مختلف به صورت متمرکز و در یک محل برگزار گردید) ، تازه در هانگژو از امتیاز میزبانی هم برخوردارند . ژاپنی ها که قبلاً قدرت اول دوچرخه سواری آسیا بودند ، بعد از یک دوره افت نسبی ، در سال های اخیر شرایطشان بهتر شده . آنها هم در گلاسکو 15 مدال کسب کردند و البته قبل از آن هم در مسابقات قهرمانی آسیا تایلند (فقط در مواد جاده و پیست) با اختلاف زیادی نسبت به رقبا قهرمان گردیدند . کره جنوبی که در جاکارتا عملکرد خوبی داشت در سال های اخیر بشدت افت کرده و باید دید می توانند با رو کردن دوچرخه های بهتر در هانگژو همه را غافلگیر کنند یا نه؟ هنگ کنگ ، قزاقستان ، تایلند و مالزی هم برای شکار طلا به هانگژو می روند در حالی که اندونزی ، چین تایپه ، ازبکستان ، فیلیپین ، قرقیزستان ، ویتنام ، مغولستان و هند فقط می خواهند مدال بگیرند .

در دوچرخه سواری پیست و جاده یک زمانی جزو مدعیان بودیم و با کسب 29 مدال (5 طلا ، 10 نقره و 14 برنز) از بازی های آسیایی ، سرمان بالا بود و افتخار هم می کردیم که با حداقل امکانات و حتی بدون داشتن یک پیست حرفه ایی استاندارد در کشور ، می توانیم مدال بگیریم . اما در جاکارتا این رویا به پایان رسید و تیم 14 نفره دوچرخه سواری ایران بعد از چند دوره مدال آوری ، دست خالی به کشور بازگشت . همه تقصیر ها هم افتاد گردن کمبود امکانات و بودجه و تحریم . و در این پنج سال اوضاع بهتر که نشده ، بدتر هم شده است! با این شرایط کمیته ملی المپیک به دوچرخه سواری برای هانگژو فقط سه سهمیه داد! امید اول دوچرخه سواری ایران محمد گنج خانلو بود که همین چند ماه قبل در ماده اسکراچ (که در بازی های آسیایی برگزار نمی شود!) قهرمانی آسیا بعد از چند سال دوچرخه سواری ایران را به مدال طلا رساند و در مسابقاتی که طی یک سال اخیر شرکت کرده بود نشان می داد در اوج آمادگی است و فدراسیون هم قول داده بود همه جوره هوایش را داشته باشند و حتی به سختی توانستند برایش ویزا بگیرند تا در قهرمانی جهان گلاسکو رکاب بزند . آقا هم بعد از شرکت در مسابقه و کسب رتبه ایی نچندان مناسب ، غیبش زده و همه را سر کار گذاشته است! رسانه ها احتمال می دهند درخواست پناهندگی کرده باشد اما در این چند هفته ایی که گذشته ، کوچکترین خبری از او نیست و اصلاً آدم به شک می افتد که کجا سر به نیست شده! جالب اینکه رئیس فدراسیون می گوید ویزایی که ما برایش گرفته بودیم شش ماهه بود و اگر هم قصد فرار و پناهندگی داشت می توانست اول در بازی های آسیایی شرکت کند ، بعد برود! خلاصه با ناپدید شدن وی ، تقاضای فدراسیون برای اعلام نفر جایگزین از سوی کمیته ملی المپیک رد شده و حالا دوچرخه سواری ایران در هانگژو دو سهمیه دارد که یکی به آقای علی لبیب تعلق گرفته (که هنوز مشخص نیست در چه ماده یا موادی از پیست یا جاده یا هر دو شرکت خواهد کرد) و دیگری به خانم فرانک پرتوآذر که رکابزن کوهستان است و در جاکارتا با بدشانسی (بخاطر خراب شدن دوچرخه در اواخر مسابقه) مدال را از دست دادند و حالا هم با حدود 35 سال سن امید چندانی برایشان نمی توان متصور بود .


ادامه دارد ...

[bamn]

بسته خبری(12) :

مهم ؛
.

صبح امروز {دوشنبه} و در محل کمیته ملی المپیک ؛ نشست فوق العاده هیات اجرایی برگزار شد

 

بیست و پنجمین نشست هیات اجرایی کمیته ملی المپیک به صورت فوق العاده با حضور اعضا صبح امروز برگزار شد .

.

به گزارش روابط عمومی کمیته ملی المپیک ؛ دکتر سید مناف هاشمی دبیرکل کمیته و سخنگوی هیات اجرایی در خصوص این نشست فوق العاده اظهار داشت : در ابتدای نشست گزارش کاملی از وضعیت کاروان اعزامی به بازیهای آسیایی هانگژو و مصوبات نشست روز گذشته ستاد عالی بازیها به اعضای هیات اجرایی ارائه گردید . 
.

دکترسید مناف هاشمی در ادامه در خصوص ضرورت برگزاری نشست فوق العاده هیات اجرایی افزود :  در نشست روز گذشته ستاد عالی که با حضور سرپرست وزارت ورزش و جوانان ، معاونین وزارتخانه و مسئولین کمیته ملی المپیک و پارالمپیک برگزار شد ،سرپرست وزارت ورزش اعلام کرد بهتر است تصمیمات مربوط به کاروان ورزشی ایران در بازیها و کمیته ملی المپیک در خود کمیته و توسط اعضای هیات اجرایی گرفته شود که به همین منظور  و در راستای اعمال سیاست های سرپرست وزارت ورزش، نشست فوق العاده هیات اجرایی صبح امروز برگزار شد . 
.

دبیرکل کمیته ملی المپیک  با اشاره به فرا رسیدن جلسه نهایی ثبت نام  لیست کاروان ایران و اعلام نهایی اعضای کاروان ورزشی ایران به بازیهای آسیایی براساس سیاست های وزارت ورزش ، در خصوص جمع بندی اعضای هیات اجرایی اظهار داشت : در رشته وزنه برداری با 10 وزنه بردار ( 7 وزنه بردار آقا و 3 وزنه بردار خانم ) ، در رشته ژیمناستیک با هماهنگی خانم اینچه درگاهی و به تعداد ورزشکارانی که لایسنس دارند به بازیها اعزام می شوند . 
.

سید مناف هاشمی در خصوص تصمیم هیات اجرایی برای رشته های اسکیت و تیراندازی گفت : طبق تصمیم قبلی با ظرفیت کامل حضور خواهند داشت (اعضای هیات اجرایی به کاهش نفرات اعزامی به این دو رشته رای ندادند) . در رشته اسکیت مقرر شد در مواد فری استایل و سرعت در دو گروه آقایان و بانوان با ظرفیت پیشنهادی فدراسیون اعزام شوند . 
.

وی ادامه داد : در مورد رشته سوارکاری با توجه به اینکه بررسی کارشناسان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک مبنی بر این بود که هیچ شانس مدالی ندارند ، اعضای هیات اجرایی به این تصمیم رسیدند که سوارکاری به بازیهای آسیایی اعزام نشود . 
.

همچنین مقرر شد در سه رشته بدمینتون ، تنیس خاکی و تیروکمان هر کدام یک نفر از لیست اولیه (لانگ لیست) در صورت موافقت ستاد برگزاری بازیها به این رشته ها اضافه شوند . 

[bamn]

فرا رسیدن اربعین حسینی تسلیت باد

 

*

تحلیل و پیشبینی (9) :

29- شنا :

 

رشته ورزشی شنا با داشتن 41 ماده در بازی های آسیایی ، پس از دوومیدانی پرمدال ترین رشته محسوب می شود و از اهمیت فراوانی برخوردار است . این رشته که قدمتی به درازای طول عمر بشر دارد ، از ورزش های توصیه شده در اسلام هم می باشد اما متاسفانه تعداد انگشت شماری از کشورهای اسلامی در این رشته سرمایه گذاری و فعالیت جدی حرفه ایی دارند . این رشته از معدود ورزش هایی است که در تمامی ادوار بازی های المپیک تابستانی و بازی های آسیایی برگزار شده و با توجه به پرمدال بودن آن ، هر کشوری که رویش سرمایه گذاری مناسب و بلندمدت داشته باشد برد کرده است!

41 ماده این رشته در بازی های آسیایی هانگژو عبارتند از : 50 متر ، 100 متر ، 200 متر ، 400 متر ، 800 متر و 1500 متر آزاد آقایان و بانوان ، 50 متر ، 100 متر و 200 متر کرال پشت آقایان و بانوان ، 50 متر ، 100 متر و 200 متر شنای قورباغه آقایان و بانوان ، 50 متر ، 100 متر و 200 متر پروانه آقایان و بانوان ، 200 متر و 400 متر شنای ترکیبی آقایان و بانوان ، 4 در 100 متر و 4 در 200 متر آزاد تیمی آقایان و بانوان و 4 در 100 متر ترکیبی تیمی آقایان و بانوان ، و ماده 4 در 100 متر میکس ترکیبی تیمی .

بجز اولین دوره بازی های آسیایی (1951 دهلی نو) که ژاپن در رقابت های شنا اصلاً حضور نداشت ، این کشور تا بازی های آسیایی 1986 سئول قهرمان بلامنازع شنای آسیا بود . اما چینی ها که از 1974 تهران وارد بازی های آسیایی شدند ، به تدریج رشد کردند و در پکن 1990 بالاخره قهرمانی را از چنگ رقیب خارج ساختند . از آن پس بجز مسابقات 1998 بانکوک که باز ژاپنی ها بیشترین طلا را کسب کردند ، چینی ها اول بودند تا 2018 جاکارتا که هر دو کشور در تعداد مدال طلا (19) برابر شدند و ژاپن به لطف نقره بیشتر اول شد . در مجموع ادوار بازی های آسیایی هم ژاپنی ها با کسب 277 مدال طلا پر افتخارترین کشور هستند در حالی که چینی ها تاکنون 165 مدال طلا را به خود اختصاص دادند و این یعنی این دو کشور در مجموع نزدیک به 88% کل طلاهای توزیع شده در شنای ادوار بازی های آسیایی را به خود اختصاص داده اند . کاملاً مشخص است که در هانگژو چین شکست جاکارتا را جبران و بیشترین مدال طلا را به خود اختصاص خواهد داد ، آنها علاوه بر داشتن امتیاز میزبانی ، در المپیک توکیو و قهرمانی جهان 2023 (به میزبانی فوکوئوکا ژاپن!) عملکرد خوبی داشتند در حالی که ژاپنی ها بخصوص در فوکوئوکا اصلاً در حد انتظار نبودند! دست کم خیالشان راحت است که چند دهه طول خواهد کشید چینی ها بتوانند از نظر مجموع مدال طلا از آنها جلو بزنند! بعد از این دو کشور که مطمئناً طبق معمول اکثریت مطلق مدال های طلا را تصاحب خواهند کرد ، کره جنوبی ، فیلیپین ، سنگاپور ، هنگ کنگ و قزاقستان چشمششان دنبال آن انگشت شمار طلاهایی است که از دست دو غول در می رود ، اندونزی ، ویتنام ، چین تایپه ، تایلند ، مالزی و هند هم به کسب مدال قانع خواهند بود!

کمیته ملی المپیک با توجه به اهمیت رشته شنا اغلب مواقع سعی کرده چند سهمیه ایی به این رشته بدهد تا شنای ایران در بازی های آسیایی بدون نماینده نباشد . اما چه فایده؟ شنای ایران به دلیل کمبود امکانات حرفه ایی مناسب و عدم وجود یک برنامه استعدادیابی گسترده و حساب شده ، هیچگاه در سطح آسیا حرفی برای گفتن نداشته و حالا حالا هم نخواهد داشت . نشان به آن نشان که اگر در موادی که شناگران ایرانی در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا شرکت داشتند ، نتایج شناگران چینی و ژاپنی را از جدول حذف کنیم ، باز هم در هیچ ماده ای شناگران ما فینالیست نمی شوند!!! شنای ایران در هانگژو 4 نماینده خواهد داشت که مطمئناً فدراسیون طبق معمول با آب و تاب فراوان اخبار شکسته شدن رکوردهای ملی توسط آنها در هانگژو را پوشش خواهد داد و به عنوان موفقیت جا خواهد زد ، اما حالا حالاها این رکوردها باید شکسته شوند تا فقط به نزدیکی رکوردهای آسیایی برسند!

***

30- شنای ماراتن :

شنای ماراتن که تحت عنوان " شنای آب های آزاد " هم شناخته می شود همانطور که از اسمش مشخص است شنای مسافت طولانی در آب های آزاد خارج از استخر می باشد که یکی از سخت ترین و خطرناک ترین رشته های ورزشی است و احتمال اینکه شناگر در طول مسیر دچار مشکلی شود (مثل کم آوردن نفس یا گرفتگی عضله) بسیار زیاد بوده و اگر ظرف چند ثانیه از آب خارج نگردد غرق خواهد شد . این رشته از مسابقات 2008 پکن در قالب دو ماده 10 کیلومتر آقایان و بانوان به رقابت های شنای المپیک اضافه شد ، و با تصویب کمیته بین المللی المپیک از رقابت های المپیک توکیو به عنوان یک رشته جدا از شنای استخر رسمیت یافت . اما برگزاری رقابت های شنای آزاد در بازی های آسیایی بی سابقه است و شنای ماراتن اولین بار در هانگژو به رقابت گذاشته خواهد شد .

نتایج المپیک توکیو و مسابقات قهرمانی جهان 2023 فوکوئوکا ، نشان می دهد رقابت برای کسب مدال های طلای این رشته همچون شنای استخر ، بین شناگران ژاپن و چین خواهد بود و شناگران قزاقستان ، هنگ کنگ ، سنگاپور و چین تایپه بیشتر به مدال های برنز آن فکر می کنند .

شنای آب های آزاد در ایران سابقه نسبتاً طولانی دارد و حتی شناگران ایرانی در این رشته چندین بار برای ثبت رکورد در گینس برنامه داشته اند . اما در مقیاس ورزش حرفه ایی به هیچ عنوان شرایط مناسبی برای رقابت با شناگران آسیایی در این رشته نداریم و فدراسیون حتی به اعزام در این بخش فکر هم نکرده است!

***

31- شیرجه :

این هم یک ورزش آبی دیگر محبوب و باسابقه . مدارک اندکی وجود دارد که نشان می دهد ورزش شیرجه یا دست کم خود حرکت شیرجه زدن در آب از ارتفاع از دوران یونان باستان وجود داشته و شناخته شده بود . اما پیدایش شیرجه امروزی را به اواسط قرن نوزدهم در انگلستان مربوط می دانند و اولین مسابقات رسمی آن سال 1889 در اسکاتلند برگزار شده است . این رشته بجز دو دوره اول ، در بقیه ادوار المپیک تابستانی و همچنین در تمامی ادوار بازی های آسیایی برگزار گردیده است .

چین قهرمان بلامنازع شیرجه آسیا و جهان است . از زمان بازی های آسیایی 1974 تهران که چین وارد این مسابقات شد تاکنون حتی یک مدال طلا هم به کشور دیگری نرسیده است! و عملکرد درخشان شیرجه روهای چینی در المپیک توکیو و قهرمانی جهان 2023 فوکوئوکا ، بهانه ایی دستمان نمی دهد که فکر کنیم قرار است در هانگژو اتفاق جدیدی بیافتد . چینی ها معمولاً مدال های نقره مواد انفرادی را هم از آن خود می کنند و رقابت سایر کشورها برای بدست آوردن نقره های مواد تیمی و مدال های برنز خواهد بود . ژاپن ، دو کره و مالزی مدعیان اصلی دستیابی به این مدال ها هستند . شیرجه در چند دوره اخیر بازی های آسیایی شامل 10 ماده بوده که در هانگژو هم بدون تغییر برگزار خواهند شد ؛ تخته پرشی 1 متر و 3 متر و سکو 10 متر انفرادی آقایان و بانوان ، و تخته پرشی 3 متر و سکو 10 متر دو نفره آقایان و بانوان .

شیرجه در ایران سابقه ایی نسبتاً طولانی دارد بطوری که اولین سکوی 10 متر شیرجه حرفه ایی در ایران سال 1319 در ورزشگاه امجدیه (شهید شیرودی فعلی) احداث شد و 64 سال استفاده می گردید! در اولین دوره بازی های آسیایی آقای تقی عسگری (که با حدود 99 سال سن تنها بازمانده کاروان 49 نفره ایران از آن مسابقات هستند و انشالله سلامت باشند) در شیرجه سکو 10 متر انفرادی برنده مدال نقره و در تخته پرشی 3 متر انفرادی برنده مدال برنز شدند . 7 سال بعد هم در بازی های آسیایی 1958 توکیو شیرجه ایران در همین مواد توسط آقایان منوچهر فصیحی و حسن اعظمی برنده دو مدال برنز شد ، و بعد از آن دیگر هیچ! شیرجه روهای ایران یکی در میان به بازی های آسیایی اعزام شدند اما نتایج درخور توجهی نداشتند . سال 2016 شیرجه ایران برای اولین بار در رقابت های قهرمانی آسیا برنده یک مدال برنز شد تا بار دیگر امیدها در این رشته زنده شود ، اما تیم دو نفره ایران در جاکارتا باز هم در کسب مدال ناکام ماند و مصدومیت را دلیل این ناکامی عنوان کردند . حالا (اگر نظرشان عوض نشده باشد) کمیته ملی المپیک تصویب کرده بود که یک شیرجه رو به هانگژو اعزام شود . در پنج سال گذشته که هیچ اتفاق خاصی برای شیرجه ایران نیافتاده ، بنابراین نباید انتظار معجزه داشته باشیم!

***

32- واترپلو :

ورزش تیمی آب و توپ . واترپلو هم مثل بسیاری دیگر از ورزش ها ابداع انگلیسی هاست (حالا هی از انگلیسی ها بد بگویید!) و در نیمه دوم قرن نوزدهم شکل گرفته و نخستین دیدار ملی رسمی آن سال 1890 بین انگلستان و اسکاتلند برگزار شد که با پیروزی دامن پوشان به پایان رسید (البته توی آب که دامن نمی پوشند!) . این رشته از المپیک 1900 پاریس به طور پیوسته در بازی های المپیک تابستانی برگزار شده و در تمامی ادوار بازی های آسیایی هم برقرار بوده است . البته بخش بانوان از بازی های 2010 گوانگژو به مسابقات اضافه شده .

در هانگژو و در بخش مردان ، شاهد رقابت نزدیکی بین تیم های واترپلو چین ، ژاپن ، قزاقستان و ایران خواهیم بود . در جاکارتا 2018 قزاقستان ، ژاپن و ایران به ترتیب اول تا سوم شدند (و چین چهارم شد) . در المپیک توکیو تیم های آسیایی به مدال نرسیدند (تیم های آسیایی در این رشته اصلاً در حد و اندازه مدال گیری در سطح جهان نیستند!) اما از نظر عملکرد ژاپن میزبان بهتر از قزاقستان (به عنوان دارنده سهمیه قاره آسیا) بود . در قهرمانی جهانی 2023 فوکوئوکا هم باز این ژاپن میزبان بود که عملکرد بهتری نسبت به قزاقستان و چین داشت . اما در قهرمانی آسیا 2023 سنگاپور که بدون حضور ژاپن برگزار شد ، چین ، ایران و قزاقستان به ترتیب اول تا سوم شدند . اما در بخش بانوان قهرمانی چین تقریباً قطعی است و ژاپن و قزاقستان ، و با شانس کمتری تایلند ، برای نقره و برنز خواهند جنگید .

واترپلو ایران با سابقه قهرمانی در بازی های آسیایی 1974 تهران ، مدتها در آرزوی بازگشت به روزهای اوج بود و چندین دوره حضور ناموفق در بازی های آسیایی را تجربه نمود ، تا اینکه در جاکارتا به مدال برنز رسید . تیم ملی واترپلوی مردان کشورمان در سال های اخیر پیشرفت خوبی داشته و نتنها دیگر در برابر قدرت های قاره از پیش بازنده نیستند ، بلکه توانایی شکست دادن آنها را هم دارند . منتها مسئله مهم برای آنها فشار روحی و روانی است ، تجربه مسابقات سال های اخیر ثابت کرده آنها در یک تورنمنت یک یا حداکثر دو بار قدرهای آسیا را شکست می دهند و پیش نیامده که در همه مسابقات با رقبای اصلی در یک تورنومنت پیروز باشند . بنابراین قرعه در سرنوشت و رنگ مدال واترپلو ایران در هانگژو بسیار تاثیر گذار است . تیم ملی کشورمان در این مسابقات در گروه یک با چین میزبان ، کره جنوبی و تایلند همگروه است . هر چهار تیم به مرحله حذفی صعود خواهند کرد اما نتایج مرحله گروهی تعیین کننده حریفانشان در مرحله حذفی خواهد بود . تایلند که مطمئناً در برابر ایران حرفی برای گفتن نخواهد داشت . تا همین چند سال پیش بردن کره جنوبی جزو آرزوهای آب بازان کشورمان بود ، اما حالا هم ایران پیشرفت کرده و هم کره پسرفت ، و با کمی تمرکز و دقت شکست این تیم هم آسان است . با بردن این دو تیم راهیابی ایران به نیمه نهایی قطعی خواهد بود و فقط می ماند رقابت سرگروهی با چین . در گروه دوم تیم های ژاپن ، قزاقستان ، هنگ کنگ و سنگاپور قرار دارند . اگر ایران در گروه خود اول یا دوم شود (که انشالله می شود) رقیبش در یک چهارم نهایی هنگ کنگ یا سنگاپور خواهد بود که هر دویشان برای ایران خطری نیستند . و در نتیجه اگر اتفاق عجیب و غریبی نیافتد ، همان چهار تیمی که گفتم بار دیگر برگزار کنندگان نیمه نهایی بازی های آسیایی خواهند بود و باید ببینیم تیم ایران می تواند دوباره روی سکو برود و حتی مدالش را خوشرنگ تر کند یا نه؟

***

33- شمشیربازی :

از زمانی که انسان ها به سنگ معدن دست یافتند و شروع به ساخت ابزار با آن نمودند ، شمشیر جزیی جدایی ناپذیر از جنگ ها و کشتارهای تاریخ بوده تا زمان اختراع سلاح های آتشین و هرچه سلاح های آتشین پیشرفت کردند نقش شمشیر در جنگ ها کاهش یافت و امروزه تنها حکم وسیله ایی تشریفاتی را دارد که افسران بلندپایه نظامی در مراسمات رسمی همراه لباس فرمشان حمل می کنند . اما قدمت شمشیربازی به عنوان یک ورزش به اروپای قرون دوازدهم و سیزدهم بر می گردد که مسابقات شوالیه گری رونق داشت و رقابت با شمشیر بخشی از این مسابقات به حساب می آمد . بتدریج با پایان دوران قرون وسطی و آغاز عصر جدید در اروپا ، شمشیربازی ورزشی رو به افول گذاشت و مدارس اندکی در ایتالیا ، فرانسه ، آلمان و اسپانیا برای تربیت شمشیربازان نمایشی باقی ماند تا در اوایل قرن هجدهم شمشیربازی ورزشی دوباره رونق یافت و این بار بجای شمشیرهای دو لبه که کار کردن با آنها سخت و خطرناک بود ، شمشیرهای گرد و بدون لبه اسپانیایی که هم سبک تر بودند و هم فقط در قسمت نوک تیز و خطرناک ، رواج یافتند . شمشیرهایی که امروزه در مسابقات استفاده می شوند از همان نوع هستند منتها بسیار سبک تر و منعطف تر شده اند و باز هم برای به حداقل رساندن خطر ، ورزشکاران از لباس ها و ماسک ایمن در مسابقات استفاده می نمایند . شمشیربازی هم از رشته هایی است که در تمامی ادوار بازی های المپیک برگزار شده اما آغاز حضور آن در جدول بازی های آسیایی به مسابقات 1974 تهران باز می گردد . شمشیربازی المپیک و بازی های آسیایی شامل سه سبک مختلف سابر ، اپه و فلور می شود که به صورت انفرادی و تیمی آقایان و بانوان (مجموعاً 12 ماده) برگزار می گردد .

در مجموع 11 دوره برگزاری شمشیربازی در بازی های آسیایی دو کشور چین و کره جنوبی رقابت تنگاتنگی برای کسب بیشترین مدال های طلا داشته اند . چینی ها تاکنون 47 طلا ، 42 نقره و 35 برنز گرفته اند ، در حالی که کره ایی ها موفق به کسب 46 طلا ، 43 نقره و 33 برنز شده اند . یعنی در مجموع 83% مدال های طلای توزیع شده در شمشیربازی بازی های آسیایی فقط به این دو کشور رسیده است . اما چین و کره جنوبی در هانگژو باید حواسشان را حسابی جمع کنند! شمشیربازان ژاپن در المپیک توکیو نتایج خوبی داشتند ، در قهرمانی جهان 2023 ایتالیا بین کشورهای آسیایی بهترین عملکرد را داشتند و برنده دو مدال طلا شدند ، و در قهرمانی آسیای 2023 به میزبانی چین هم بالاتر از کره جنوبی و میزبان از نظر مدالی قهرمان گردیدند! بعد از این سه کشور ، هنگ کنگ ، قزاقستان و ایران هم به کسب مدال (حتی طلا) امیدوارند و ازبکستان ، سنگاپور و تا حدود کمتری اندونزی ، هند ، تایلند و ویتنام اگر قرعه با آنها یار باشد شاید تک مدالی بگیرند!

شمشیربازی ایران تاکنون در ادوار بازی های آسیایی برنده 3 مدال طلا ، 6 مدال نقره و 7 مدال برنز شده است . بهترین عملکرد مدالی ما مربوط به همان مسابقات 1974 تهران بود که به لطف داشتن امتیاز میزبانی برنده 3 مدال طلا ، 4 مدال نقره و 3 مدال برنز شدیم . مدتها بعد ، در 1998 بانکوک شمشیربازی ایران برنده مدال برنز سابر تیمی شد . در 2006 دوحه دو مدال برنز در انفرادی و تیمی اپه گرفتیم ، در 2014 اینچئون در سابر تیمی نقره گرفتیم و در جاکارتا برنده نقره سابر تیمی و برنز سابر انفرادی شدیم . قبلاً توجه فدراسیون روی هر سه سبک شمشیربازی تقریباً به یک نسبت بود ، اما بعد از حضور آقای مجتبی عابدینی در تیم ملی سابر که سطح سابر ایران را به ناگهان در آسیا ارتقا داد ، توجهات به این سبک بسیار بیشتر شد ، بطوری که چندین سال است ما در سابر مردان در سطح آسیا و حتی جهان مدعی و عنوان دار هستیم اما در اپه و فلور عملاً از رقبا کاملاً عقب افتاده ایم . در بازی های هانگژو هم فقط تیم سابر مردان ایران شرکت خواهد کرد . تیمی که همین امسال بالاخره توانست با شکست کره جنوبی قهرمان سابر تیمی مردان آسیا شود . اما بعد از قهرمانی آسیا ، در چند رقابت بین المللی که شرکت داشته اند نتایج خوبی نگرفتند . باید دید این شرایط بخاطر نوع تمرینات بوده و در هانگژو خواهند توانست دوباره کره جنوبی را شکست داده و قهرمان شوند یا بعد از آن پیروزی و رسیدن به رویای شکست دادن کره جنوبی ، از نظر روحی و روانی افت کرده اند؟ آقای عابدینی که چند سالی است بازنشسته شده و الان ستاره تیم آقای علی پاکدامن هستند که در کنار سایر نفرات ، بار اصلی رقابت ها را بر دوش می کشند . نه اینکه بگویم بقیه نفرات سابر ایران ضعیف هستند ، سطح آقای پاکدامن آنقدر بالاست که اگر یک نفر دیگر هم سطح او در تیم ملی سابر داشتیم در المپیک توکیو نتنها میلیمتری از ایتالیا شکست نمی خوردیم و دستمان از مدال کوتاه نمی ماند بلکه حتی می توانستیم قهرمان شویم!


ادامه دارد ...

 

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (10) :

34 - قایقرانی کانویینگ :

اصطلاح کانو در زبان انگلیسی به قایق های سبک پارویی گفته می شود که تو خالی ، روباز و در دو سمت به شکل مثلثی باریک هستند و رو به جلو پارو زده می شوند . استفاده از این نوع قایق در شکل ها و اندازه های مختلف در بیشتر نقاط جهان رواج داشته و معمول ترین نوع قایق محسوب می شود . البته نیمی از مواد رشته قایقرانی کانویینگ ، یا به اختصار کانویینگ ، با قایق های کایاک انجام می شود! تفاوت قایق های کایاک که توسط اسکیموها اختراع شده این است که بطور کامل رو باز نیست و فقط به اندازه قطر بدن انسان سوراخی در سطح رویی دارد که پاروزن در آنجا می نشیند . اسکیموها این نوع قایق را اختراع کردند تا در زمان پارو زدن و در جریان های خروشان آبی ، آب به پایین تنه آنها نپاشد و خشک بمانند . ضمن اینکه در مسابقات ورزشی پاروزنان در مواد کانو برای رسیدن به حداکثر سرعت از سبک نیمه نشسته پارو یک طرفه استفاده می کنند اما در مواد کایاک سبک تمام نشسته پارو دو طرفه استاندارد است . کانویینگ از المپیک جنجالی 1936 برلین وارد جدول مسابقات المپیک تابستانی شد و در بازی های آسیایی هم از مسابقات 1990 پکن برگزار می گردد . البته رقابت های کانویینگ شامل دو بخش مجزای آب های آرام و آب های خروشان می شود که آب های خروشان از 2010 گوانگژو وارد جدول بازی های آسیایی شده است .

از آنجا که مواد این رشته در رقابت های بین المللی و جهانی زیاد است ، در بازی های المپیک و بازی های آسیایی (که به دلیل قوانین وضع شده توسط برگزار کنندگان مسابقات تعداد مواد اغلب رشته ها محدود نگه داشته می شود) براساس میزان استقبال از مواد مختلف در مسابقات بین المللی و جهانی ، موادی که برای این مسابقات انتخاب می شوند مرتباً دستخوش تغییر می گردد . مثلاً در هانگژو 4 ماده جدید هستند و 4 ماده که در جاکارتا برگزار شده بودند حذف شدند . مواد کانویینگ آب های خروشان در هانگژو شامل 4 ماده کانو و کایاک تک نفره آقایان و بانوان می شود . آب های آرام هم شامل 12 ماده است ؛ کانو 1000 متر تک نفره آقایان ، کانو 500 متر دو نفره آقایان و بانوان ، کانو 1000 متر دو نفره آقایان ، کانو 200 متر تک نفره بانوان ، کانو 200 متر دو نفره بانوان ، کایاک 1000 متر تک نفره آقایان ، کایاک 500 متر تک نفره بانوان ، کایاک 500 متر دو نفره آقایان و بانوان و کایاک 500 متر چهار نفره آقایان و بانوان .

طبق معمول اغلب رشته ها ، در اینجا هم چین میزبان مدعی اصلی است . آنها تاکنون 56 مدال طلا از 109 مدال طلای توزیع شده در کانویینگ بازی های آسیایی (یعنی کمی بیش از نصف آن) را تصاحب کرده اند . آنها در جاکارتا 10 طلا از 16 طلا را کسب کردند ، در المپیک توکیو به عنوان تنها کشور آسیایی مدال آور در این رشته ، یک طلا و دو نقره گرفتند ، و در قهرمانی جهان آب های آرام هم برنده 3 طلا ، یک نقره و 3 برنز شدند . بنابراین تزدیدی وجود ندارد که در هانگژو هم برای تصاحب بیشترین طلاها اقدام خواهند کرد و ممکن است حتی تا 12 طلا هم در این رشته بگیرند . قزاقستان ، ژاپن ، ازبکستان ، ایران و کره جنوبی هم هرکدام امیدوار به صید چندین مدال هستند که اگر بخت با آنها یار باشد ممکن است درخشش طلا را هم تجربه کنند . اندونزی ، سنگاپور ، تایلند ، چین تایپه ، کره شمالی ، تاجیکستان ، هند و قرقیزستان هم همینقدر که یکی-دو مدال بگیرند راضی خواهند بود .

همانطور که قبلاً هم گفته بودم ، تمامی رشته های قایقی در ایران تحت مدیریت فدراسیون قایقرانی قرار دارند (البته همین حالا که داشتم تحقیق می کردم متوجه شدم سال گذشته برخی رشته های تحت پوشش فدراسیون قایقرانی در قالب دو فدراسیون " بادبانی " و "دریایی و ساحلی " جدا شده اند ، اما در این یک سال آنقدر کم کار و بی رونق بوده اند که بنده ایی که این همه پیگیر اخبار ورزشی هستم باید حالا خبردار شده باشم!) قایقرانی کانویینگ ایران بجز مسابقات 1994 پکن ، در همه دوره های برگزاری این رشته در بازی های آسیایی حضور داشته . اوایل ورزشکاران ایران با نتایج ضعیفی جزو نفرات آخر می شدند و خیلی ها نسبت به حضور در این رشته بازی های آسیایی معترض بودند تا اینکه سرمایه گذاری ها بالاخره جواب داد و اولین مدال (یک نقره) در بازی های آسیایی 2006 دوحه بدست آمد . قایقرانان کانویینگ ایران تاکنون در مجموع یک مدال طلا ، 5 مدال نقره و 6 مدال برنز از بازی های آسیایی کسب کرده اند . در جاکارتا که کانویینگ ایران برنده یک نقره و دو برنز شد ، از یک سو میانگین سنی پاروزنان ما بالا رفته بود و از سوی دیگر نسبت به کمبود امکانات و استفاده از قایق های قرضی و کهنه در مسابقات اعتراض داشتند! حالا شرایط تا حدود زیادی بهتر شده . فدراسیون قایقرانی در این پنج سال دست به جوانگرایی زده و ورزشکاران خوب و پر امیدی در تیم ملی حضور دارند . با اینکه هنوز کمبود امکانات و بخصوص شرایط نامناسب دریاچه آزادی به عنوان تنها محل استاندارد تمرین آب های آرام موجود در کشور (به لحاظ خشکسالی) وجود دارد اما در دو سال گذشته برخی مشکلات با همکاری برخی ارگان ها کمتر شده است . در مسابقات قهرمانی آسیا 2023 تایلند هم که البته بدون حضور چین ، ژاپن و کره جنوبی برگزار شد ، تیم ایران با اقتدار بالاتر از قزاقستان و ازبکستان قهرمان شد . در مجموع وضعیت تیم ملی کانویینگ ایران در مقایسه با جاکارتا خیلی بهتر است و در یکی-دو ماده شانس زیادی برای کسب مدال طلا داریم . هنوز تعداد دقیق پاروزنان کانویینگ ایران در هانگژو مشخص نیست . کمیته ملی المپیک در مجموع دو رشته کانویینگ و رویینگ 24 سهمیه به فدراسیون داده که ممکن است تا لحظه آخر فدراسیون بعضی از آنها را جابجا کند و فعلاً اعزام خانم رکسانا رازقیان در کانویینگ آب های خروشان تقریباً قطعی می باشد .

***

35 - قایقرانی رویینگ :

در قایقرانی رویینگ مهمترین تفاوت با کانویینگ این است که پاروزنان در خلاف جهت نشستن پارو می زنند و از پاروهای بلندتر و سنگین تری استفاده می کنند (که برای حفظ تعادل توسط یک قلاب روی بدنه قایق ثابت نگه داشته می شود) در نتیجه قدرت بدنی بیشتری نسبت به قایقرانان کانویینگ دارند . همچنین قایق های رویینگ معمولاً بلندتر و کشیده تر هستند . قدمت قایق های رویینگ به تمدن های باستانی حوزه مدیترانه بر می گردد و احتمال می رود اولین مسابقات این رشته (که طبق نظر باستانشناسان احتمالاً بخشی از مراسم تدفین فرمانروایان بوده) در مصر باستان برگزار می شده . اما قایقرانی رویینگ امروزی ریشه در انگلستان!!! دارد . قایقرانانی که بر روی رودخانه تایمز اقدام به حمل بار و مسافر می کردند اولین بار در اواخر قرن هفدهم مسابقاتی را با هدف شرط بندی به راه انداختند . در سال 1715 یک مسابقه رسمی از پل لندن تا چلسی برگزار شد و از آن پس هر ساله تا امروز تکرار می شود و قدیمی ترین رقابت ورزشی حرفه ایی همچنان برقرار ، در جهان است . اما رویینگ آماتوری از اواخر قرن هجدهم در دانشگاه های مهم انگلستان رواج یافت و مسابقه بین باشگاه های رویینگ دو دانشگاه آکسفورد و کمبریج که از سال 1827 تاکنون هر ساله برگزار می شود معروف ترین رقابت ورزشی بین دانشگاهی جهان می باشد!

از همان اولین دوره مسابقات المپیک نوین (1896 آتن) این رشته در جدول مسابقات قرار گرفت اما به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی ، در آن دوره برگزار نشد و آغاز رسمی آن از مسابقات 1900 پاریس می باشد . در بازی های آسیایی هم این رشته از مسابقات 1982 دهلی نو برگزار می شود . مواد قایقرانی رویینگ هم مثل قایقرانی کانویینگ مرتباً تغییر می کند و از 14 ماده ایی که قرار است در هانگژو برگزار شوند 4 ماده در مقایسه با جاکارتا جدید هستند (در حالی که 5 ماده از مواد برگزار شده در جاکارتا حذف شده اند . در جاکارتا قایقرانی رویینگ 15 ماده داشت) . این 14 ماده از این قرار اند ؛ تک نفره دو پارو آقایان و بانوان ، دو نفره دو پارو آقایان و بانوان ، چهار نفره دو پارو آقایان و بانوان ، دو نفره تک پارو آقایان و بانوان ، چهار نفره تک پارو آقایان و بانوان ، هشت نفره تک پارو آقایان و بانوان ، و سبک وزن دو نفره دو پارو آقایان و بانوان (نتایج مسابقات و تحقیقات علمی ثابت کرده در رشته قایقرانی رویینگ ورزشکاران سنگین وزن (ورزشکارانی که قد بلندتر باشند و توده عضلانی بیشتری داشته باشند ، نه چاق های پر چربی مثل بنده!) شانس بیشتری برای موفقیت دارند . به همین دلیل برای تشویق افراد سبک وزن به ورود به این رشته ، موادی جداگانه برای آنها در نظر گرفته شده است که شرکت کنندگان در بخش مردان باید زیر 72.5 کیلوگرم و و در بخش بانوان زیر 59 کیلوگرم وزن داشته باشند و البته در مواد چند نفره میانگین وزن پاروزنان یک قایق در بخش مردان نباید بیشتر از 70 کیلوگرم و در بخش بانوان نباید بیشتر از 57 کیلوگرم باشد)

در قایقرانی رویینگ بازی های آسیایی شرایط برای چینی ها حتی از کانویینگ هم بهتر است! آنها از 115 مدال طلایی که تاکنون در این رشته از بازی های آسیایی توزیع شده ، 92 طلا را از آن خود کرده اند . پاروزنان رویینگ چین در جاکارتا 9 مدال طلا گرفتند . در المپیک توکیو هم باز به عنوان تنها کشور آسیایی مدال آور برنده یک طلا و 2 برنز شدند و در قهرمانی جهانی 2022 هم یک طلا و یک نقره گرفتند (رقابت های قهرمانی جهان 2023 هم اکنون در حال برگزاری است و رقابت های فینال روز یکشنبه آینده خواهد بود) . البته در رقابت های قهرمانی آسیا 2022 تایلند فقط با 4 طلا و 5 نقره اول شدند که می توان حدس زد نفرات اصلی شان را به آن مسابقات نبرده بودند! چین در قایقرانی رویینگ هانگژو 10 تا 12 طلا خواهد گرفت (شاید حتی بیشتر) . پشت سر این کشور هم ژاپن ، کره جنوبی ، ازبکستان ، هنگ کنگ ، هند ، ایران ، اندونزی ، ویتنام ، تایلند ، قزاقستان ، کره شمالی ، چین تایپه و عراق به دنبال کسب مدال خواهند بود .

شرایط قایقرانی رویینگ ایران هم تقریباً مشابه قایقرانی کانویینگ است . البته آنها دیرتر وارد بازی های آسیایی شدند (از 2006 دوحه) و در عوض عملکرد مدالی بهتری داشته اند! (در مجموع 2 مدال طلا ، 3 مدال نقره و 5 مدال برنز) . پاروزنان رویینگ ایران در جاکارتا 3 مدال نقره و یک مدال برنز گرفتند و آنها هم نسبت به کمبود امکانات و شرایط نامناسب تمرینی شکایت داشتند . البته فدراسیون در رویینگ زودتر دست به جوانگرایی زد و تیم جوان حاضر در جاکارتا حالا پخته تر و با تجربه تر هستند ، با این وجود شرایط به گونه ایی است که نسبت به کانویینگ شانس طلای کمتری دارند و بیشتر به کسب تعداد مدال بیشتر امیدوارند . پاروزنان رویینگ ایران بعد از مشکلاتی که در دریاچه آزادی پیش آمد به یک اردوی نطلبیده! در روسیه اعزام شدند و برخلاف سال گذشته به رقابت های قهرمانی جهان هم اعزام نشدند تا دچار مصدومیت و خستگی نشوند و انشالله با آمادگی کامل در هانگژو حاضر باشند . یکی از نگرانی های مهم فدراسیون در این رشته مربوط به کشورهای آسیای میانه است . کشورهای آسیای میانه بخصوص قزاقستان و ازبکستان ، بیشتر در کانویینگ فعال بوده اند و در رویینگ تهدید چندانی نداشتند اما به گوش فدراسیون نشین ها رسیده که برای حضور در هانگژو اقدام به جذب پاروزنان مطرح روسی (که حتی سابقه عضویت در تیم ملی این کشور را هم داشته اند) کرده اند و می خواهند همان بلایی را که قبلاً سر کشتی آسیا آوردند ، حالا سر قایقرانی بیاورند!

***

36 - تیر و کمان :

قدمت استفاده از تیر و کمان توسط بشر حتی از شمشیر هم بیشتر است و انسان های نخستین از تیر و کمان های ابتدایی چوبی برای شکار استفاده می کردند که به تدریج با اضافه کردن زه و قاب چرمی و سر تیر سنگی و سپس فلزی ، این کمان ها تکامل پیدا کردند . تقریباً در تمامی گوشه و کنار جهان شکلی از تیر و کمان وجود داشته و مورد استفاده بودند و در برخی از فرهنگ ها و تمدن ها رقابت های ورزشی تیراندازی با کمان هم با انگیزه های مختلف برگزار می شده است . با ظهور سلاح های آتشین ، بتدریج از اهمیت تیر و کمان هم در میدان های جنگ کاسته شد ، اما در کشورهای مختلف بین اشراف به عنوان یک سرگرمی و تفریح باقی ماند . بتدریج با افزایش محبوبیت ورزش تیر و کمان ، لزوم ایجاد قوانین یکپارچه و مشترک مورد توجه قرار گرفت و اولین قوانین رسمی سال 1844 طی یک گردهمایی در یورک انگلستان! تصویب شد . تیر و کمان در المپیک های 1900 ، 1904 ، 1908 و 1920 برگزار گردید اما تنوع زیاد انواع کمان ها و خطرناک بودنشان بعلاوه دلایلی دیگر ، منجر به حذف این رشته از المپیک شد . سال ها بعد با ابداع کمان های ورزشی ریکرو که نسبت به کمان های جنگی قدیمی کمتر خطرناک بودند و کار با آنها راحت تر بود ، این رشته دوباره از المپیک 1972 مونیخ به مسابقات بازگشت . البته کمان های ورزشی دیگری هم ابداع شده اند اما فعلاً فقط کمان ریکرو مورد تایید کمیته بین المللی المپیک است در حالی که در بازی های آسیایی علاوه بر تیراندازی با کمان ریکرو ، تیراندازی با کمان کامپوند هم برگزار می شود که نسبت به کمان ریکرو ساختار پیچیده تری دارد . تیراندازی با کمان ریکرو از بازی های آسیایی 1978 بانکوک برگزار می شود و کامپوند از بازی های 2014 اینچئون به مسابقات اضافه شده .

تیراندازی با کمان ورزش ملی مردم کره است و آنها طبق افسانه ها اعتقاد دارند جومونگ بهترین تیراندازی بوده که در تمام تاریخ وجود داشته! در نتیجه این ورزش از نظر ملی و میهنی برای کره ایی ها اهمیت فراوانی دارد و جنوبی ها قدرت اول ورزش تیر و کمان آسیا و جهان هستند . تیراندازان کره جنوبی تاکنون 42 مدال طلا از 60 مدال طلای توزیع شده در این رشته از بازی های آسیایی را به خود اختصاص داده اند و مطمئناً با تمام توان در هانگزو از جایگاهشان دفاع خواهند کرد . جایگاهی که در مسابقات قهرمانی جهان 2023 برلین توسط کمانداران هندی به چالش کشیده شد و باید ببینیم هند می تواند قهرمان جهان را در بازی های آسیایی هم شکست دهد و به سلطنت کره بر این ورزش پایان دهد یا خیر؟ کمانداران ژاپن ، چین تایپه ، چین ، کره شمالی ، اندونزی ، قزاقستان ، ایران و مالزی هم شانس مدال دارند و شاید با یک قرعه خوب تک مدالی هم به بنگلادش یا فیلیپین برسد .

اگر کره ایی ها جومونگ دارند ، ما هم آرش کمانگیر داریم و کمانداران پارسی پانصد سال قبل از جومونگ مهمترین ارتش در خدمت پادشاهان هخامنشی بوده اند (البته در تاریخ یونان باستان منظور از اصطلاح کمانداران پارسی ، سکه های پارسی بوده که در یک سوی آن نقش سربازان کماندار پارسی حک می شده و از این سکه ها برای ایجاد اختلاف و درگیری بین دولت شهرهای یونانی استفاده می کردند!) . و در زمان کمان بازی های جومونگ هم سواره نظام کماندار پارتی بزرگترین کابوس لژیون های رومی بودند! ورزش تیراندازی با کمان ابتدا تحت مدیریت فدراسیون تیراندازی قرار داشت تا اینکه در سال 1381 تبدیل به یک فدراسیون مستقل شد . تیراندازی با کمان ایران در مجموع در مواد کامپوند قوی تر و عنوان دار تر است و برعکس در ریکرو حرف چندانی برای گفتن نداریم . در اینچئون یک مدال طلا در کامپوند انفرادی مردان (توسط آقای اسماعیل عبادی) و یک مدال برنز در کامپوند تیمی مردان گرفتیم . اما در جاکارتا که کامپوند انفرادی برگزار نشد فقط یک برنز در کامپوند میکس تیمی گرفتیم . در هانگژو قرار است همه مواد ریکرو و کامپوند برگزار شوند (انفرادی ، تیمی و میکس تیمی آقایان و بانوان در هر دو بخش ، مجموعاً 10 ماده) . طبیعتاً باز هم در کامپوند شانس مدال خواهیم داشت و در ریکرو که احتمالاً دو نماینده داریم ، روی مدال آوری حساب نکرده ایم! اما در مورد همان شانس مدال در کامپوند هم نمی توان کاملاً خوش بین بود . با اینکه مسئولان فدراسیون و مربیان تیم ملی به کسب مدال امیدوار هستند ، نتایج کمانداران ایران در رقابت های بین المللی یک-دو سال اخیر افت محسوسی را نشان می دهد . در حال حاضر کمانداران کشورمان در اردوی کره جنوبی هستند و از آنجا به هانگژو اعزام خواهند شد .

***

37 - تیراندازی :

سلاح آتشین! البته بجز برخی مواد فضای باز (مثل تیراندازی به اهداف پروازی) بیشتر تفنگ و تپانچه هایی که امروزه در رقابت های ورزشی تیراندازی استفاده می شود با کپسول هوا کار می کنند و ساچمه زن هستند (که البته فدراسیون جهانی تیراندازی برنامه دارد طی سال های آینده ساچمه و کپسول را حذف و تفنگ ها را تمام لیزری کند! احتمالاً این اتفاق تا قبل از المپیک 2040 رخ خواهد داد) ، اما در دوره های نخست برگزاری مسابقات المپیک اینطوری نبود و تیراندازان با سلاح های واقعی جنگی و شکاری به رقابت می پرداختند . به هر حال رشته تیراندازی بجز دو المپیک 1904 و 1928 ، در بقیه ادوار المپیک به شکل های مختلف و در مواد متعدد برگزار شده است . در بازی های آسیایی هم بجز اولین دوره ، در بقیه ادوار این رشته برگزار شده است . چندین دوره است که رشته تیراندازی در المپیک در 15 ماده برگزار می شود . تا رقابت های 2014 اینچئون تعداد مواد تیراندازی در بازی های آسیایی مرتباً رو به افزایش و به 44 ماده رسیده بود . بعد از آن شورای المپیک آسیا تصمیم گرفت با هدف افزایش رقابت و نزدیک کردن استاندارد مسابقات به المپیک ، در جاکارتا تعداد مواد را به 20 ماده کاهش دهد . اما ظاهراً بیشتر اعضا و بخصوص چینی ها از این تصمیم پشمان شده و تیراندازی در رقابت های هانگژو با 33 ماده برگزار خواهد شد . اما نه در سایت رسمی مسابقات و نه سایت ویکیپدیا ، عناوین دقیق و رسمی برخی از این مواد ذکر نشده است و فعلاً از برشمردن آنها چشم پوشی می کنیم .

چین در این رشته هم قدرت اول آسیا و جهان است ، اما دست کم در اینجا توزیع مدال کمی عادلانه تر بوده و چینی ها فقط 205 مدال طلا از مجموع 444 مدال طلای توزیع شده در این رشته را به خودشان اختصاص داده اند (البته با در نظر گرفتن اینکه آنها از 1974 تهران وارد بازی های آسیایی شدند!) . به هر حال چینی های میزبان که در جاکارتا از این رشته 8 مدال طلا گرفته بودند ، حالا با افزایش دوباره تعداد مواد ، تمام تلاششان را خواهند کرد که بین 14 تا 18 مدال طلای این رشته را از آن خود کنند . بعد از چین ، کره جنوبی و ژاپن پر افتخارترین کشورهای این رشته هستند ، البته تیراندازی ژاپن مدتهاست که افول کرده و دیگر جزو قدرت های آسیایی این رشته نیستند . در عوض کره ایی ها باید نگران تیراندازان هندی باشند! در چند سال اخیر هندی ها رشد خوبی در این رشته داشته اند و پیشبینی می شود دو مدال طلایش در جاکارتا را به 4 تا 5 مدال طلا افزایش دهند! کره شمالی هم تیراندازان خوبی دارد و گاهی نتایج عجیب و غریبی گرفته اند و با توجه به اینکه چند سال است در هیچ رقابتی ظاهر نشده اند ، ممکن است در هانگژو غافلگیر کننده باشند . بعد از این کشورها قزاقستان ، تایلند ، کویت ، چین تایپه ، فیلیپین ، مغولستان ، ایران و ویتنام هم به گرفتن چند مدالی از این رشته امیدوارند ، و قطر ، لبنان ، ازبکستان ، اندونزی ، ترکمنستان و ... هم اگر تک مدالی بگیرند راضی خواهند بود .

تیراندازی ورزشی در ایران قبل از انقلاب رونق چندانی نداشت و تیراندازان ما فقط در دو دوره از رقابت ها (1958 و 1974) شرکت کردند که نتایج خوبی نداشتند . بعد از انقلاب توجه به این رشته بیشتر شد و بخصوص چون رشته ایی بود که سازمان تربیت بدنی آن زمان ، به عنوان یک رشته کاملاً بی حاشیه برای بانوان شناسایی کرده بود ، این رشته بتدریج و بخصوص بین بانوان رونق گرفت و در اولین اعزام های ما به بازی های آسیایی 1990 و 1994 فقط تیراندازان خانم حضور داشتند! با این وجود تیراندازان ما تا مسابقات 2002 بوسان در کسب مدال ناکام بودند و مدال برنزی هم که در بوسان گرفتند بعداً معلوم شد فقط سه تیم شرکت کننده در آن ماده بوده اند! در واقع اولین مدال های بی حرف و حدیث تیراندازی ایران در 2010 گوانگژو بدست آمد (2 نقره و یک برنز) و در 2014 اینچئون هم یک طلا و دو نقره گرفتیم . اما حاصل تلاش تیراندازان در جاکارتا فقط یک مدال برنز بود و بعداً معلوم شد بخاطر سختگیری های انضباطی فدراسیون نسبت به ورزشکاران در اردوی قبل از مسابقات ، تیراندازان روحیه مدال آوری نداشته اند! تیراندازان ایران همین چند هفته قبل در مسابقات قهرمانی جهان باکو برای اولین بار موفق به کسب مدال شدند (یک نقره و یک برنز) . ما قبلاً سابقه کسب چندین مدال در رقابت های مرحله ایی جام جهانی را داشتیم اما مدال آوری در رقابت های مهم قهرمانی جهان نشان می دهد که تیراندازی ایران از آمادگی خوبی برای حضور در هانگژو برخوردار است و مطمئناً بیشتر از تک مدال برنز جاکارتا صید خواهند نمود . منتها نگاه همه منتقدان به عملکرد آقای جواد فروغی است که در المپیک توکیو برنده مدال طلا شد ، و نتایج ضعیف او در رقابت های قهرمانی جهان باکو را نگران کننده توصیف کرده اند . ظاهراً برخی مربیان و مسئولان فدراسیون هم به آقای فروغی که سن نسبتاً بالایی هم دارد فشار می آورند که اگر در هانگژو موفق به کسب مدال نشود باید از تیم ملی کنار برود! انگار همه فراموش کرده اند تصاویر مدال آوری این پرستار-سپاهی دلاور در توکیو شیرین ترین خاطره ما از آن المپیک است .

***


38 - دوومیدانی :

مادر ورزش ها! گل سر سبد رقابت های المپیک و بازی های آسیایی . ورزشی با بیشترین مدال و کم خرج . بعضی کشورها (بخصوص کشورهای آفریقایی و عربی) فقط روی این رشته سرمایه گذاری می کنند چون سودش تضمین شده است! بیشتر مواد رشته دوومیدانی با الهام از مسابقات المپیک باستان طراحی و بعداً به شکل امروزی درآمده اند . دوومیدانی در تمامی ادوار المپیک تابستانی و بازی های آسیایی برگزار شده و تقسیم مدال های آن بین کشورهای زیادی بوده که باعث افزایش جذابیت رقابتهایش می شود . 

دوومیدانی در مسابقات هانگژو قرار است 48 ماده داشته باشد (یکی بیشتر از جاکارتا) . در سایت رسمی مسابقات به برگزاری رقابت 35 کیلومتر پیاده روی میکس اشاره شده که جدید است و اولین بار در بازی های آسیایی برگزار خواهد شد ، اما در عوض ماده 50 کیلومتر پیاده روی آقایان در لیست دیده نمی شود! بنابراین طبق لیست سایت رسمی مسابقات تعداد مواد باید 47 ماده باشد در حالی که 48 ماده اعلام شده است . آن یک ماده اضافه چیست؟ به هر حال 47 ماده مورد اشاره از این قرار می باشند ؛ دوهای 100 متر ، 200 متر ، 400 متر و 800 سرعت آقایان و بانوان ، 1500 متر ، 5000 متر و 10000 متر استقامت آقایان و بانوان . 100 متر با مانع بانوان ، 110 متر با مانع آقایان (بنده که نفهمیدم این 10 متر اختلاف برای چیست؟!) ، 400 متر و 3000 متر با مانع آقایان و بانوان (ترجمه دقیق عنوان دوی 3000 متر با مانع در زبان انگلیسی می شود دوی 3000 متر صحرایی ، اما این ماده مدتهاست در المپیک و بازی های آسیایی در پیست برگزار می شود و فقط برای اینکه تفاوتی با دیگر دوهای بامانع داشته باشد ، علاوه بر موانع عادی ، چاله آب هم دارد! اما به هر حال در ایران به آن دوی 3000 متر با مانع می گوییم) ، 4 در 100 متر و 4 در 400 متر امدادی تیمی آقایان و بانوان ، 4 در 400 متر امدادی تیمی میکس ، ماراتن آقایان و بانوان ، 20 کیلومتر پیاده روی آقایان و بانوان ، 35 کیلومتر پیاده روی میکس ، و مواد میدانی و پرتابی پرش ارتفاع آقایان و بانوان ، پرش با نیزه آقایان و بانوان ، پرش طول آقایان و بانوان ، پرش سه گام آقایان و بانوان ، پرتاب وزنه آقایان و بانوان ، پرتاب دیسک آقایان و بانوان ، پرتاب چکش آقایان و بانوان ، پرتاب نیزه آقایان و بانوان ، و ده گانه آقایان و بانوان .

در بازی های آسیایی جاکارتا ، چین با کسب 12 طلا در جدول رده بندی مدالی این رشته اول شد . آنها در المپیک توکیو هم عملکرد خوبی داشتند و موفق به کسب 6 مدال رنگارنگ شدند ، اما هم در رقابت های قهرمانی آسیا 2023 بانکوک و هم رقابت های قهرمانی جهان 2023 بوداپست ، دوومیدانی کاران ژاپن عملکرد بسیار بهتری داشتند و نشان دادند چین با وجود بهره بردن از امتیاز میزبانی در هانگژو ، کار راحتی برای صدرنشین شدن دوباره در جدول مدالی این رشته نخواهد داشت . بعد از این دو کشور ، کشورهایی که شانس کسب چند مدال طلا از دوومیدانی هانگژو را دارند هند ، بحرین ، قطر ، کره جنوبی ، قزاقستان و ازبکستان هستند . در حالی که تایلند ، فیلیپین ، ایران و چین تایپه اگر یک طلا هم بگیرند راضی خواهند بود . ورزشکاران پاکستان ، عربستان ، سری لانکا ، مالزی ، ویتنام ، سنگاپور ، اندونزی ، کره شمالی ، عراق ، کویت ، قرقیزستان ، تاجیکستان ، میانمار و ... هم فقط همین قدر که روی سکو بروند برایشان موفقیت محسوب می شود .

دوومیدانی ایران در سطح آسیا هیچ وقت در شرایط آرمانی قرار نداشته اما با کسب 12 مدال طلا ، 15 مدال نقره و 10 مدال برنز ، از نظر کسب مدال برای کاروان ایران ، پنجمین رشته موفق محسوب می شود . همیشه گفته ام دوومیدانی رشته ایی است که می توان با یک سرمایه گذاری مناسب در آن خیلی خوب و زودتر از رشته های دیگر نتیجه گرفت ، و با اینکه با شعار همیشگی " کاروان کیفی " کمیته ملی المپیک در بیشتر رشته ها موافق هستم ، اما دوومیدانی رشته ایی است که باید بیشتر از ظرفیت و شانس های مدال سهمیه داشته باشد . یک مشکل دیگری که دوومیدانی در سال های اخیر با آن مواجه بوده توجه بیش از اندازه به تک ستاره های قدیمی است . این درست که آقای حسن تفتیان و بخصوص آقای احسان حدادی افتخارات زیادی برای دوومیدانی ایران کسب کرده اند ، اما آنها مدتهاست که از شرایط آرمانی فاصله گرفته اند و شانس مدال کمی در هانگژو دارند و باز به همان اندازه روزهای اوج طلب توجه و تمرین و اردوی برون مرزی می کنند و فدراسیون هم با کمال میل در اختیارشان می گذارد! در همین ماده پرتاب دیسک ، ما طی 5-6 سال گذشته قهرمانان خیلی خوبی در رده های پایه داشتیم که حتی رکوردهای نوجوانان و جوانان آسیا را هم شکستند اما بعد از اینکه دیدند به آنها به اندازه آقای حدادی توجه نمی شود افت کردند و حالا کمتر اسمی از آنها برده می شود . انشالله که آقای حدادی بتواند پنجمین مدال طلای خود را از بازی های آسیایی بگیرد و نامش را در تاریخ ورزش ایران جاودانه کند ، اما خواهشاً چه با مدال از هانگژو برگشتید ، چه بی مدال ، دیگر به المپیک پاریس فکر نکنید! حتماً شاهد بوده اید که در رقابت های پرتاب دیسک قهرمانی جهان دو سال اخیر پرتاب های بالای 70 متر برنده مدال طلا می شوند در حالی که در روزهای اوج آقای حدادی با پرتاب های 65-66 متر می شد قهرمان شد! نکته دیگر درباره آقای حسین کیهانی است . مدال طلای ایشان از دوی 3000 متر با مانع جاکارتا شیرین ترین خاطره ما از آن مسابقات است ، اما چند ماه بعد آقای کیهانی متهم به دوپینگ شد و چهار سال محروم گردید در حالی که خودش هیچگاه این اتهام را نپذیرفت . همین چند ماه قبل دوره محرومیت آقای کیهانی به پایان رسید و خیلی ها انتظار داشتند ایشان بعد از این مدت دیگر نتواند به ورزش حرفه ایی بازگردد اما نتیجه ایی که در رقابت های قهرمانی کشور گرفتند آنقدر خوب بود که بار دیگر در لیست اعزام به بازی های آسیایی قرار دارند . ضمناً خانم فرزانه فصیحی در دوهای سرعت بانوان و آقای مهدی صابری در پرتاب وزنه شرایط خوبی دارند و با اینکه شانس کسب مدال طلا ندارند ، اگر رکوردهای خودشان را بزنند حتماً روی سکو خواهند رفت . در مجموع فدراسیون امیدوار است در هانگژو 2 تا 4 مدال بگیریم اما چندان به کسب طلا خوشبین نیستند .


ادامه دارد ...

[bamn]

بسته خبری(13) :

الف ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت رسمی کمیته ملی المپیک که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

***

ب ) مهمترین اخبار یک هفته اخیر سایت خبرگزاری فارس که مستقیم یا غیر مستقیم به بازی های آسیایی هانگژو ارتباط پیدا می کنند :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

 

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (11) :

39 - کبدی :

کبدی یک ورزش بومی در منطقه آسیا است که در بخش هایی از هند ، پاکستان و ایران رواج داشته و در ایران بیشتر با عنوان " زو " شناخته می شده است . این ورزش تیمی اولین بار حدود صد سال پیش در هندوستان به شکل منظم و قانونمند در آمد و در بازی های آسیایی 1951 دهلی نو (اولین دوره) و 1982 دهلی نو به عنوان رشته ایی نمایشی برگزار شد تا اینکه از مسابقات 1990 پکن در بخش مردان و از 2010 گوانگژو در بخش بانوان رسماً به بازی های آسیایی پیوست . کبدی از رشته هایی است که شیوع کرونا شدیداً به آن ضربه زد و حدود سه سال هیچ مسابقه بین المللی در این رشته برگزار نشد تا قهرمانی مردان آسیا 2023 .

در کبدی هند قدرت اول آسیا و جهان است و کمتر کشوری توانایی به چالش کشیدن آنها در این مقام را دارد . در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا ایران این کار را انجام داد و در هر دو بخش آقایان و بانوان قهرمان شد . اما وقفه طولانی مدت در مسابقات بین المللی کبدی شدیداً به رقبای هند آسیب زده و احتمال اینکه هندی ها بتوانند در هانگژو هر دو مدال طلا را پس بگیرند بسیار زیاد است . به هر حال در بخش مردان می توان کره جنوبی ، چین تایپه و پاکستان ، و در بخش بانوان چین تایپه ، کره جنوبی و تایلند را رقبای پیش فرض هند و ایران در نظر گرفت .

همانطور که گفتم ، کبدی در ایران سابقه طولانی دارد و عمدتاً تحت عنوان " زو " یک بازی بومی-محلی در بیشتر مناطق کشور بوده است . با هدف فعالیت رسمی ، اولین بار در سال 1375 انجمن کبدی در ایران تاسیس شد و پس از اینکه مشخص گردید ایران ظرفیت خوبی برای درخشش در این رشته دارد در سال 1384 تبدیل به فدراسیون شد . اولین حضور ایران در کبدی بازی های آسیایی سال 2006 بود که تیم مردان ایران در آن مسابقات چهارم شد . در 2010 گوانگژو تیم مردان ایران نایب قهرمان و تیم بانوان ایران سوم شدند و در اینچئون هر دو تیم در رده دوم قرار گرفتند و همانطور که اشاره شد در جاکارتا ، هر دو تیم آقایان و بانوان ایران با اقتدار بر سکوی قهرمانی ایستادند . در مسابقات مردان قهرمانی آسیا 2023 کره جنوبی تیم ایران با قبول شکست برابر هند نایب قهرمان شد . اما در بخش بانوان از زمان شیوع کرونا هیچ رقابت بین المللی رسمی برگزار نشده و پیشبینی اینکه تیم کبدی بانوان ایران در هانگژو چه عملکردی خواهد داشت دشوار است . به هر حال فدراسیون امیدوار است که دست کم یکی از دو طلای جاکارتا را تکرار کنیم .

***

40 - بوکس :

رشته ورزشی بوکس یکی از قدیمی ترین ورزش های تاریخ است که طبق اسناد موجود در مسابقات المپیک باستانی هم بوده . در بسیاری از فرهنگ ها و تمدن های تاریخی گوشه و کنار جهان هم رد پای رقابت هایی مشابه بر پایه مشت زنی را می توان یافت . اما پایه های اولیه مشت زنی یا بوکس امروزی به اوایل قرن هجدهم در اروپا و بخصوص انگلستان باز می گردد که اولین مسابقات بوکس با هدف شرط بندی برگزار گردید و در آستانه برگزاری اولین دوره رقابت های المپیک نوین ، بوکس حرفه ایی به شکلی سازمان یافته و قانونمند در آمریکا و اغلب کشورهای غربی جریان داشت . در واقع این مسابقات یکی از انگیزه های اصلی بارون پیر دو کوبرتن برای راه اندازی المپیک نوین ویژه ورزشکاران آماتور بود چون اعتقاد داشت مسابقات حرفه ایی که با هدف شرط بندی و کسب درآمد برگزار می شوند روح واقعی ورزش را از بین می برند . با این تفکر ، بوکس همچنان رشته ایی است که مسئولان کمیته بین المللی المپیک سرسختانه در برابر ورود ورزشکاران حرفه ایی به رقابت های آن در المپیک مقاومت می کنند و فقط مخصوص آماتورها می دانند . بسیار پیش آمده مشتزنانی در رقابت های المپیک موفق به کسب مدال شده و بعد به بوکس حرفه ایی روی آورده اند (مثل محمد علی کلی) اما برعکس آن برای مسئولان قابل پذیرش نبوده و معدود بوکسورهایی هم که با هدف کسب تجربه در رقابت های درجه چندم حرفه ایی شرکت و بعد راهی المپیک می شوند به طور رسمی در سازمان های برگزار کننده رقابت های حرفه ایی ثبت نام نمی نمایند . ورزش بوکس بجز سه دوره 1896 ، 1900 و 1912 ، در بقیه ادوار المپیک برگزار شده و در بازی های آسیایی هم بجز دوره اول ، پای ثابت بقیه دوره ها بوده . منتها از حدود یک دهه قبل (و بخصوص بعد از اعتراضات متعددی که کشورهای مختلف به ناداوری ها در بوکس المپیک 2012 لندن داشتند) به دلیل سیستم ناکارآمد داوری در مسابقات بوکس ، این رشته در خطر حذف از المپیک و بازی های آسیایی قرار گرفته و با وجود برخی اصلاحات در سیستم داوری و امتیازدهی ، هنوز به سطح مطلوبی از رضایت نرسیده و هربار که کمیته بین المللی المپیک یا شورای المپیک آسیا برای تصمیم گیری درباره سرنوشت رشته های ورزشی مسابقات بعدی تشکیل جلسه می دهند ، حسابی تن و بدن مسئولان فدراسیون جهانی بوکس آماتوری به لرزه می افتد!

رشته بوکس در بازی های آسیایی 2010 گوانگژو و 2014 اینچئون (که برای اولین بار بوکس بانوان هم به بازی های آسیایی اضافه شد) دارای 13 ماده (وزن) بود . در جاکارتا شورای المپیک آسیا برای تهدید فدراسیون جهانی ، تعداد اوزان را به 10 کاهش داد . اما در هانگژو مجدداً شاهد برگزاری رقابت ها در 13 وزن خواهیم بود منتها در مقایسه با اینچئون تعداد اوزان آقایان از 10 به 7 کاهش و تعداد اوزان بانوان از 3 به 6 افزایش یافته است! اوزان آقایان در هانگژو : 51 ، 57 ، 63.5 ، 71 ، 80 ، 92 و 92+ . اوزان بانوان در هانگژو : 50 ، 54 ، 57 ، 60 ، 66 و 75 . البته هرکدام از این اوزان نام های بامزه تخصصی دارند که در اینجا از ذکر آنها صرف نظر می کنیم .

بوکس از معدود رشته هایی در سطح آسیاست که در حال حاضر یک مدعی و قهرمان ثابت ندارد و چندین کشور شانس صدرنشینی در جدول مدالی آن را دارا هستند . البته کره جنوبی یک زمانی قهرمان مطلق این رشته بود و تا بازی های 1990 پکن این قهرمانی را حفظ کرد و در مجموع هم با کسب 59 مدال طلا از 190 مدال طلای توزیع شده در این رشته پر افتخارترین کشور ادوار بوکس آسیایی است . اما از هیروشیما به این سو قهرمانی مرتباً دست به دست می شود و کره ایی ها هم دیگر اول نشده اند! در آسیایی جاکارتا ازبکستان با کسب 5 طلا از 10 طلا قهرمان شد در حالی که قزاقستانی که در اینچئون با 6 طلا اول شده بود هیچ طلایی نگرفت! در المپیک توکیو (2021) ژاپن میزبان بین آسیایی ها از نظر مدالی بهترین عملکرد را داشت ، اما در بررسی وزن به وزن نتایج مشتزنان ازبکستان عملکرد بهتری داشته اند . در قهرمانی آسیا 2022 امان قزاقستان در رقابتی نزدیک ازبکستان را شکست داد و اول شد . در مسابقات قهرمانی جهان 2023 هم (البته در مجموع آقایان و بانوان ، چون مسابقات جداگانه برگزار شد ، رقابت آقایان در تاشکند و رقابت بانوان در دهلی نو) آسیایی ها عملکرد بسیار خوبی داشتند و ازبکستان 5 طلا ، قزاقستان و هند هرکدام 4 طلا ، چین 3 طلا و چین تایپه 1 طلا گرفتند (و باز هم البته با در نظر گرفتن اینکه این مسابقات با تحریم تعدادی از کشورهای غربی مواجه شد چون فدراسیون جهانی بوکس آماتوری حاضر نشد مانع از حضور مشتزنان روسی در این مسابقات شود!) . به هر حال روی کاغذ به نظر می رسد مدعیان اصلی این دوره برای کسب بیشترین و بهترین مدال ها باز هم قزاقستان و ازبکستان باشند ، اما چین میزبان هم مدعی خطرناکی خواهد بود و هندی ها هم در سال های اخیر رشد خوبی داشته و بخصوص در بوکس بانوان مدعی هستند . بعد از اینها بوکسورهای کره جنوبی ، تایلند ، ژاپن و فیلیپین هم شانس طلا دارند ، در حالی که مشتزنان پاکستان ، مغولستان ، ایران ، کره شمالی ، اردن ، چین تایپه ، اندونزی ، ویتنام ، قرقیزستان ، میانمار ، تاجیکستان و ... فقط به روی سکو رفتن فکر می کنند . از آنجا که رقابت های بوکس دیدار رده بندی ندارد و هر دو بازنده دیدار های نیمه نهایی برنز می گیرند ، زیاد پیش آمده ورزشکار کشوری که هیچ جایگاهی در بوکس جهان و حتی آسیا ندارد ، فقط با یک قرعه خیلی خوب و کمی شانس مدال گرفته است!

و متاسفانه در سال های اخیر از این شانس ها خیلی قسمت بوکسورهای ایران نمی شود! بوکس ایران تاکنون از ادوار مختلف بازی های آسیایی 5 مدال طلا ، 11 مدال نقره و 26 مدال برنز بدست آورده است . در عین حال حضور بوکس ایران در بازی های آسیایی همیشه پرفراز و نشیب بوده است! قبل از انقلاب در هر دوره ایی که شرکت کردیم و بوکس هم برگزار شد ، مشتزنان ما حضور داشتند و موفق به کسب مدال شدند . بعد از انقلاب چند سالی بوکس ایران تعطیل بود و در بازی های 1982 و 1986 در این رشته شرکت نکردیم . در 1990 ، 1994 و 1998 باز هم بوکس ایران حضور داشت و باز هم مدال آوری کرد ، اما بعد از افتضاحی که در المپیک 2000 سیدنی به بار آمد ، مجوز حضور به این رشته در 2002 داده نشد . در بازی های 2006 ، 2010 و 2014 باز هم بوکس ایران در مدال آوری موفق ظاهر شد ، اما در 2018 جاکارتا چندین عامل دست به دست هم دادند تا بوکس ایران برای اولین بار از بازی های آسیایی دست خالی برگردد . دو عامل اصلی این ناکامی ؛ اولاً بوکس ایران در اوزان سنگین وزن عملکرد بهتری دارد . همانطور که گفتم شورای المپیک آسیا برای ترساندن فدراسیون جهانی بوکس آماتوری سه وزن از بوکس را در جاکارتا حذف کرد که هر سه اوزان سنگین بودند! از سوی دیگر آقای احمد ناطق نوری که از سال 1368 ریاست فدراسیون بوکس را بر عهده داشت کمی پیش از مسابقات جاکارتا (اواسط سال 96) کناره گیری نموده و این کناره گیری ناگهانی بعد از دوران طولانی ریاست ، باعث بروز اختلافات و ناهماهنگی هایی در مدیریت فدراسیون شده بود . اما حالا در آستانه رقابت های هانگژو شرایط متفاوت است . آقای روح الله حسینی (که سابقه کسب مدال برنز در بازی های آسیایی 2010 را دارند) به خوبی در حال مدیریت فدراسیون هستند . تیم ایران با 5 نماینده که مدتهاست در اردو هستند و شرایط نسبتاً خوبی دارند به مسابقات هانگژو اعزام خواهد شد و اگر قرعه و داوری با آنها یار باشد شانس گرفتن 2 تا 3 مدال را دارند .

***

41 - وزنه برداری :

معروف ترین شعار برگزار کنندگان المپیک تابستانی نوین این است : سریع تر ، قوی تر ، بالاتر . خیلی ها اعتقاد دارند بالاتر اشاره مستقیم به رشته وزنه برداری دارد و این رشته (که البته به شکلی کاملاً متفاوت) در المپیک باستان هم وجود داشته ، یکی از رشته های اصلی و پایه المپیک است و بجز سه دوره 1900 ، 1908 و 1912 ، در بقیه ادوار آن برگزار شده . در بازی های آسیایی هم این رشته بجز چهارمین دوره (1962) در همه ادوار برقرار بوده است . اما طی سال های اخیر یک مشکل جدی برای این رشته به وجود آمده ؛ بعد از تیرگی روابط بین روسیه و غرب ، کمیته بین المللی المپیک در اقدامی کاملاً ، تاکید می کنم ، کاملاً غیرسیاسی در قوانین و فرمول های مبارزه با دوپینگ بازنگری کرد آن هم به شکلی که کاملاً تصادفی! عادات غذایی و دارویی و پزشکی رایج بین ورزشکاران روسیه و بلوک شرق سابق را هدف قرار دهد! نتیجه شد مثبت شدن بسیاری از نمونه های پیشتر منفی مبارزه با دوپینگ ، و در این میان بیشترین تعداد این موارد در ورزش وزنه برداری مشاهده شد و فدراسیون جهانی وزنه برداری هم با هدف افزایش سختگیری کشورها نسبت به قوانین جدید ، شروع کرد به محدود نمودن حضور وزنه برداران کشورهایی که بیشترین موردهای مثبت را داشته اند ، و در نتیجه کلاً آن شادابی و هیجان رقابت های وزنه برداری گرفته شد و سطح کیفی مسابقات افت کرد . نتیجه همه این بگیر و ببندها هم این شده که قرار است در اجلاس ماه آینده کمیته بین المللی المپیک در هندوستان ، که با هدف انتخاب رشته های ورزشی جدید و حذف برخی رشته ها از المپیک 2028 لس آنجلس برگزار خواهد شد ، وزنه برداری هم روی لبه تیغ تیز حذف باشد! البته مسئولان فدراسیون جهانی وزنه برداری خوشبین هستند و با در نظر گرفتن اقدامات سختگیرانه اخیر و سابقه طولانی این رشته ، فکر نمی کنند اعضا کمیته پشت آنها را خالی کنند! فعلاً که با تصمیم قبلی کمیته بین المللی المپیک تعداد مجموع اوزان آقایان و بانوان در وزنه برداری المپیک پاریس از 14 به 10 ماده کاهش یافته است!

چین قدرت اول فعلی وزنه برداری آسیا و جهان است ، البته این کشور یکی از کشورهایی است که از قوانین جدید بشدت متضرر شد و حتی بطور کامل از حضور در بازی های آسیایی جاکارتا محروم گردید . اما بعد از پایان محرومیت ، آنها با قدرت به صحنه بازگشتند و چه در المپیک توکیو ، چه قهرمانی جهان 2022 و چه قهرمانی آسیا 2023 با اقتدار بیشترین مدال ها را به خود اختصاص دادند (رقابت های قهرمانی جهان 2023 هم اکنون در عربستان در حال برگزاری است) . بنابراین آنها در هانگژو هم به دنبال کسب بیشترین طلاها خواهند بود . کره شمالی ، تایلند ، چین تایپه ، فیلیپین ، قطر ، ازبکستان ، کره جنوبی ، ویتنام و ایران هم به کسب مدال طلا فکر می کنند ، در حالی که اندونزی ، بحرین ، قزاقستان ، هند ، ترکمنستان ، مغولستان ، ژاپن و ... بیشتر کسب مدال برایشان مهم است .

زمانی که خیلی از کشورهای آسیایی حتی نمی دانستند وزنه برداری را با کدام ز می نویسند؟! ایران قدرت اول آسیا و یکی از تیم های مدعی جهان بود . وزنه برداری ما در مجموع ادوار بازی های آسیایی با کسب 33 مدال طلا ، 30 مدال نقره و 20 مدال برنز بعد از چین پرافتخارترین است و در مجموع مدال های کسب شده کاروان ایران هم بعد از کشتی دومین رشته مدال آور محسوب می شود . اما این روزها وزنه برداری ما با مشکلات متعددی دست به گریبان است . طی دوره های گذشته با داشتن فوق ستاره های سنگین وزن جهان یعنی حسین رضا زاده و بهداد سلیمی ، خیالمان راحت بود که حداقل یک مدال طلای تضمین شده در بازی های آسیایی داریم و سایر وزنه برداران با استرس کمتری در رقابت ها شرکت می کردند ، اما ما الان فوق ستاره نداریم و نفرات اصلی تیم ملی هم آنقدر به صورت فرسایشی در مسابقات مختلف بویژه مراحل کسب امتیاز برای سهمیه المپیک شرکت دارند که نمی توانند در هانگژو در اوج آمادگی باشند و بعضی شان هم بعد از اعزام به عربستان ، اصلاً در هانگژو حضور نخواهند داشت! بنابراین با اینکه روی کاغذ ایران جزو مدعیان کسب مدال طلا است ، 10 وزنه بردار ما (7 آقا و 3 خانم) در هانگژو همین که حداقل نیمی از آنها بتوانند روی سکو بروند موفقیت بزرگی خواهد بود ، اما روی طلایی شدنشان چندان حساب نکنید!

***

42 - جوجیتسو :

رشته جوجیتسو از قدیمی ترین رشته های رزمی می باشد که دست کم از اوایل قرن هفدهم سوابق وجود آن در ژاپن در دست است . این رشته در طی قرون هجدهم و نوزدهم از محبوبیت فراوانی در ژاپن برخوردار بود و یکی از مراحل اصلی آموزش سامورایی ها فراگیری این رشته به حساب می آمد  . بتدریج حتی رشته های دیگری مثل جودو و آیکیدو هم از جوجیتسو منشعب و خودشان تبدیل به رشته هایی محبوب گشتند . اما با ورود کاراته به ژاپن (برخلاف تصور عامه ، کاراته اصالتاً به سرزمین اصلی ژاپن تعلق ندارد و ورزش بومی جزایر ریوکیو بوده که با ضمیمه شدن این جزایر به خاک ژاپن ، از اوایل قرن بیستم رشته کاراته وارد این کشور شد) به تدریج از محبوبیت جوجیتسو کاسته شد و بسیاری از اساتید بزرگ این رشته برای یافتن و آموزش شاگردان جدید ، راهی کشورهای مختلف شدند و ضمن شناساندن جوجیتسو به کشورهای دیگر ، سبک ها و رشته های جدیدی را به وجود آوردند . در سال 1977 اولین نهاد بین المللی جوجیتسو تحت عنوان " فدراسیون اروپایی جوجیتسو " در قاره سبز تشکیل شد و ده سال بعد همین نهاد با توسعه سازمانی تبدیل شد به " فدراسیون جهانی جوجیتسو " و نخستین مسابقات قهرمانی جهان را در سال 1994 برگزار نمود . در دوره های نخست فقط سبک جوجیتسو اروپایی در مسابقات جهانی برگزار می شد و ایران اولین کشور آسیایی بود که توانست در چند دوره از این مسابقات مدال کسب کند . اما از مسابقات سال 2011 سبک جوجیتسو برزیلی هم وارد مسابقات جهانی شد و با اینکه باز ایران اولین کشور آسیایی مدال آور در این سبک هم بود ، جوجیتسو برزیلی که اتکای زیادی به فنون در خاک (نی وازا) دارد به تدریج مورد توجه کشورهای عربی قرار گرفت و بویژه امارات و اردن با سرمایه گذاری در این رشته خیلی زود به جمع مدعیان جهانی آن پیوستند . بعد از اینکه شورای المپیک آسیا تصویب کرد جوجیتسو در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا برگزار شود ، تمام سهمیه هشت ماده یا وزن این رشته به سبک برزیلی یا نی وازا تخصیص داده شد . و این روندر در هانگژو هم ادامه خواهد یافت . البته در جاکارتا تقسیم اوزان براساس جنسیت 6 به 2 به نفع آقایان بود اما در هانگژو به هر جنسیت چهار وزن اختصاص یافته است ؛ 62 ، 69 ، 77 و 85 کیلوگرم آقایان و 48 ، 52 ، 57 و 63 کیلوگرم بانوان .

همانطور که گفتم امارات و اردن قوی ترین کشورهای آسیایی در این رشته هستند البته در بخش آقایان و در بخش بانوان قزاقستان و تایلند شانس بیشتری برای کسب مدال نسبت به آن دو کشور دارند . در کنار اینها قرقیزستان و کره جنوبی هم رقبای خطرناکی می باشند که برای طلا خواهند جنگید . رزمی کاران عربستان ، کامبوج ، سنگاپور ، مغولستان ، فیلیپین ، ترکمنستان ، ایران و ... هم امیدوار به کسب مدال هستند . عجیب اینکه ژاپنی ها تاکنون در هیچ یک از رقابت های تحت پوشش فدراسیون جهانی جوجیتسو (از جمله بازی های آسیایی جاکارتا) شرکت نکرده و احتمالاً در جوجیتسو هانگژو هم غایب خواهند بود!

باز همانطور که گفتم ایران اولین کشور آسیایی بود که در رقابت های قهرمانی جهان موفق به کسب مدال شد و در رقابت های قهرمانی آسیا این رشته هم همواره یکی از مدعیان قهرمانی است و با این پیشینه در بازی های آسیایی جاکارتا با یک ترکیب 10 نفره حاضر شد . اما باز باز گفتم که رقابت های قهرمانی جهان و قهرمانی آسیا شامل همه سبک هاست و هر سبک اوزان و رقابت های خودش را دارد ، اما بازی های آسیایی فقط در سبک برزیلی نی وازا برگزار می شود و با اینکه ایران در این سبک هم سابقه مدال آوری داشته ، به اندازه سبک های دیگر مدعی شش دانگ نیست! به هر حال جوجیتسو کاران ایران با امید فراوان راهی جاکارتا شدند و در مجموع با 6 برد و 11 باخت بدون کسب حتی یک مدال به کار خود پایان دادند و البته نباید از حق گذشت که بیشترشان قرعه های سختی هم داشتند و در 4 وزن از 8 وزن به رقبایی باختند که طلا گرفتند . با این تفاسیر کمیته ملی المپیک نسبت به اعزام دوباره جوجیتسو به بازی های آسیایی مردد بود و در نهایت فقط دو سهمیه به این رشته داد . آقای سهیل اکبرپور با داشتن مدال طلای قهرمانی جهان 2022 در سنگین وزن ، امید اصلی ایران برای کسب اولین مدال جوجیتسو بازی های آسیایی است . آقای مهران ستار هم که سه مدال نقره و برنز جهانی دارد دیگر نماینده ایران در 62 کیلوگرم خواهد بود اما به گفته خودش رقابت در این وزن بسیار سخت است و بخصوص ورزشکار اماراتی حاضر در این وزن چهار دوره متوالی قهرمان جهان شده!

***

43 - جودو :

جودو در اواخر قرن نوزدهم توسط یک استاد جوجیتسو به نام جیگورو کانو ابداع شد و خود کانو هم اولین کسی بود که بطور جدی برای توسعه این رشته در سطح جهان فعالیت نمود و با سفرهای متعدد در گوشه و کنار جهان اقدام به تاسیس آموزشگاه های جودو کرد و اولین آسیایی بود که رسماً به عضویت شورای مرکزی کمیته بین المللی المپیک درآمد . جودو به سرعت فراگیر شد و در مسابقات المپیک 1964 توکیو برگزار و پس از یک دوره وقفه از المپیک 1972 پای ثابت این مسابقات بوده است . جودو امروزه محبوب ترین رشته رزمی جهان است و چنان جایگاه سفت و سختی در المپیک به دست آورده که برخلاف سایر رشته های مشابه مثل تکواندو و کشتی ، هیچ درخواستی برای کاهش تعداد اوزان آن در المپیک های آینده مورد پذیرش و حتی بحث قرار نمی گیرد! با اینکه خاستگاه جودو در آسیاست ، ورود این رشته به بازی های آسیایی دیرتر از المپیک اتفاق افتاده و اولین بار از مسابقات 1986 سئول وارد جدول بازی های آسیایی شده است . در بازی های آسیایی هانگژو رقابت های این رشته شامل این موارد خواهد بود : اوزان 60 ، 66 ، 73 ، 81 ، 90 ، 100 و 100+ کیلوگرم آقایان و 48 ، 52 ، 57 ، 63 ، 70 ، 78 و 78+ بانوان و میکس تیمی .

برخلاف جوجیتسو ، در جودو ژاپن نتنها کاملاً فعال بلکه قهرمان بلامنازع جهان است! آنها با کسب 56 طلا از 133 طلای توزیع شده در جودو ادوار بازی های آسیایی پر افتخارترین کشور هستند . البته کره جنوبی هم با کسب 41 طلا فاصله چندان زیادی با ژاپن ندارد اما آنها در چند دوره اول برگزاری این رشته در بازی های آسیایی پا به پای ژاپنی ها طلا می گرفتند و حالا فاصله شان با رقیب خیلی زیاد شده است . ژاپنی ها در آسیایی جاکارتا 9 مدال طلا ، المپیک توکیو 9 مدال طلا ، قهرمانی آسیا 2022 قزاقستان 10 مدال طلا و قهرمانی جهان 2023 دوحه 6 مدال طلا کسب کردند و اول شدند . بنابراین قرار نیست در هانگژو هم قهرمانی شان به چالش کشیده شود . اما رقابت بر سر جایگاه بعدی سنگین است و کره جنوبی ، مغولستان ، چین ، ازبکستان و قزاقستان شانس دوم شدن در جدول رده بندی مدالی این رشته را دارند . بطور سنتی این جایگاه معمولاً از آن کره جنوبی است اما آنها در در مسابقات اخیر خیلی درخشان ظاهر نشدند و از رقبا عقب افتادند . کره شمالی ، چین تایپه ، تاجیکستان ، تایلند ، امارات ، قرقیزستان ، ترکمنستان و ... هم امیدوار به کسب مدال در این رشته هستند .

اولین آشنایی ایرانیان با رشته جودو به اواسط دهه چهل شمسی بر می گردد که با درخواست رسمی ایران دو مربی ژاپنی به کشورمان آمدند و اولین دوره های آموزشی را برگزار نمودند . به تدریج با رونق گرفتن این رشته در کشور فدراسیون جودو ایران در سال 1354 تاسیس و بعد از انقلاب هم فعال ماند و کشورمان از همان مسابقات 1986 همواره در این رشته از بازی های آسیایی حضور داشته و بجز دو دوره (1990 و 2014) موفق به کسب مدال شده است ،  هرچند لیاقت جودو ایران خیلی بیشتر از یک مدال طلا ، 8 نقره و 11 برنز بود . طی سال های منتهی به بازی های آسیایی 2018 جودو ایران بشدت افت کرده و با کمبود ورزشکاران مستعد در رده های پایه دست به گریبان و در رده ملی فقط به تک ستاره ها اتکا یافته بود . در نهایت جودو ایران در جاکارتا برنده یک مدال نقره و یک مدال برنز شد . سعید مولایی که با ناداوری محض در شرایطی که تا یک ثانیه به پایان رقابت نهایی از حریف قزاقش پیش بود سه اخطاره و بازنده اعلام شد و نقره گرفت . محمد محمدی بریمانلو هم به مدال برنز رسید و دیگر ستاره آن زمان تیم ملی جودو یعنی جواد محجوب پنجم شد و دستش از مدال کوتاه ماند . اشک ها و اعتراضات سعید مولایی بعد از آن مسابقه جنجالی به درستی مدیریت نشد و چند ماه بعد وی به بهانه اینکه عدم اجازه برای مبارزه با جودوکار اسرائیلی به جایگاهش در رنکینگ جهانی لطمه می زند فرار کرد و با جوسازی های بی مورد رسانه ایی باعث تعلیق چند ساله جودو ایران از تمامی فعالیت های برون مرزی و بین المللی گردید . مولایی در المپیک توکیو با پرچم مغولستان به مدال نقره رسید و حالا هم زیر پرچم جمهوری آذربایجان در مسابقات شرکت می کند تا نشان دهد غیر از خودش برای هیچکس اهمیت و احترامی قائل نیست! جواد محجوب هم همان زمان به کانادا مهاجرت کرد و در المپیک هم زیر پرچم تیم پناهندگان مسابقه داد و حذف شد و طبق آخرین اخباری که از او در فضای مجازی یافت می شود وارد مسابقات حرفه ایی هنرهای رزمی ترکیبی شده بود . البته او با وجود گله ها و انتقاداتی داشت هیچ وقت مثل مولایی دست به جوسازی و وطن فروشی نزد . محمد محمدی بریمانلو بعد از تعلیق جودو به کوراش رفت و حتی در این رشته قهرمان آسیا شد و تا همین چند وقت قبل قرار بود به هانگژو هم اعزام شود اما ظاهراً تست دوپینگش مثبت شده و احتمالاً باید برای همیشه با ورزش حرفه ایی خداحافظی کند . خلاصه تعلیق جودو ایران تازه مدت کوتاهی است به پایان رسیده و قرار است در این رشته از هانگژو 3 نماینده (2 آقا و 1 خانم) داشته باشیم اما فدراسیون علناً می گوید هیچ شانسی برای کسب مدال نداریم و نگاه کمیته ملی المپیک برای اعزام در این رشته فقط حمایتی بوده است . انشالله که اوضاع اینطور نخواهد ماند و فدراسیون برنامه ریزی خوبی برای رده های پایه نموده که طی سال های آینده به نتیجه خواهد رسید .


ادامه دارد ...

[bamn]

تحلیل و پیشبینی (12) :


44 - فوتبال :

هیچ نیازی به توضیح درباره تاریخچه این رشته نیست و سریع می رویم سر اصل مطلب . فوتبال بجز سال 1932 ، در تمام ادوار بازی های المپیک تابستانی وجود داشته و در تمامی ادوار بازی های آسیایی هم برگزار شده . اما برگزاری این رشته در این مسابقات همواره با دو چالش روبرو بوده . چالش اول عدم استفاده از بازیکنان حرفه ایی است! تا المپیک 1928 کشورها می توانستند با تیم های ملی اصلی خود در المپیک شرکت کنند اما وقتی بحث راه اندازی رقابت های جام جهانی فوتبال پیش آمد ، کمیته بین المللی المپیک این رشته را از برنامه مسابقات المپیک 1932 حذف کرد . در المپیک 1936 برلین با اصرار میزبان ، فوتبال به همان شکل قبلی برگزار شد . اما بعد از جنگ جهانی دوم کمیته برای محدود نمودن حضور فوتبالیست های حرفه ایی قوانین سختگیرانه ایی وضع کرد ، قوانینی که عملاً به نفع کشورهای سوسیالیستی بلوک شرق بود و در حالی که کشورهای غربی برای انتخاب بازیکنان تیم های فوتبال المپیک مشکلات زیادی داشتند ، کشورهای بلوک شرق عمدتاً با ترکیب کامل ملی وارد رقابت ها می شدند و طی چند دوره بیشترین مدال های این رشته را به خود اختصاص دادند . اما از المپیک 1992 بارسلون کمیته بین المللی المپیک با حذف قوانین قبلی فقط کشورها را ملزم به استفاده از بازیکنان امید (زیر 23 سال) نمود هرچند در یکی-دو دوره برای افزایش جذابیت مسابقات ، تیم ها مجاز به استفاده از حداکثر 3 بازیکن بالای 23 سال شدند . در بازی های آسیایی اما تیم ها تا مسابقات 1998 بانکوک با ترکیب کامل ملی حاضر می شدند و از 2002 بوسان استفاده از بازیکنان زیر 23 سال اجباری شد (که در اینجا هم در دو دوره اجازه استفاده از 3 بازیکن بالای 23 سال داده شد و بعد این ارفاق حذف گردید) . چالش دوم بحث هزینه هاست . فوتبال پرخرج ترین رشته ورزشی است و برای برگزاری آن در مسابقات المپیک و بازی های آسیایی به چندین ورزشگاه مجهز نیاز است در حالی که بقیه رشته ها عمدتاً فقط در یک ورزشگاه یا سالن برگزار می شوند ، و بدون حضور بازیکنان محبوب و معروف بالای 23 سال عملاً فوتبال المپیک و بازی های آسیایی به اندازه سایر رقابت های مهم این رشته هیجان انگیز و پرتماشاگر نیست . سال هاست که مسئولان کمیته بین المللی المپیک و شورای المپیک آسیا نگاهی کاسب کارانه و اقتصادی به این مسابقات دارند و برای کاهش هزینه ها دست به هر کاری می زنند ، منتها تاکنون پیشنهادات مربوط به حذف فوتبال از این مسابقات یا جایگزینی آن با رشته های مشابه کم هزینه تر مثل فوتسال یا فوتبال ساحلی ، به جایی نرسیده چون فوتبال محبوب ترین ورزش دنیاست و مسئولان بر این باور هستند که با حذف این رشته عملاً اعتبار مسابقات را نزد افکار عمومی زیر سئوال می برند!

در مجموع ادوار بازی های آسیایی در رشته فوتبال ، کره جنوبی با 5 طلا و کره شمالی و ایران هرکدام با 4 طلا پرافتخارترین کشورها هستند . البته کره جنوبی و ایران همه طلاهایشان را در فوتبال مردان گرفته اند اما سه طلا از چهار طلای کره شمالی مربوط به فوتبال بانوان است . اما فوتبال رشته ایی نیست که بتوان برای پیشبینی آن به نتایج دوره های قبل اتکا داشت بویژه استفاده از بازیکنان زیر 23 سال باعث می شود عملاً کمتر بازیکنی بتواند در دو دوره از مسابقات حضور داشته باشد! بنابراین با در نظر گرفتن رقابت های رده های سنی مختلف برگزار شده از بعد از بازی های آسیایی 2018 می توان گفت در هانگژو ، در بخش آقایان تیم های ژاپن ، کره جنوبی ، ازبکستان و عربستان مدعیان اصلی قهرمانی هستند و در بخش بانوان ژاپن ، کره جنوبی و کره شمالی . البته ممکن است تیم های دیگر ناگهان چهره ایی متفاوت از خود نشان داده و شگفتی ساز شوند که در فوتبال امری طبیعی و معمول است ، اما روی کاغذ مدعیان اصلی همان ها هستند که گفتم .

بزرگترین چالش فوتبال امید ایران عدم برنامه ریزی و مدیریت صحیح است . همین دیشب تیم زیر 23 سال کشورمان با شکست برابر ازبکستان شانس حضور در مرحله بعدی انتخابی المپیک 2024 را از دست داد و با همین روحیه تا چند روز دیگر باید در مسابقات هانگژو شرکت کند . ما از نظر استعداد و بازیکنان توانمند کمبودی نداریم و از بین همین هایی که دیشب به ازبکستان باختند تا چند سال دیگر چند لژیونر خواهیم داشت . اما این تیم عملاً بدون داشتن بازی های تدارکاتی مناسب و در شرایطی که فقط چند هفته از انتخاب سرمربی و تشکیل تیم می گذشت پا به مرحله اول انتخابی المپیک گذاشت و سه مسابقه برگزار شده ، دیدارهایی تدارکاتی برای حضور بهتر در هانگژو محسوب می شوند! و چرا اینطور می شود؟ ، چون فدراسیون برنامه ریزی بلند مدت ندارد! درست چند ماه مانده به مسابقات یکی از مسئولان مصاحبه می کند و می گوید ما تصمیمی برای حضور در فوتبال بازی های آسیایی و المپیک نداریم ، آنوقت است که حمله سنگین رسانه ها شروع می شود و آنقدر فدراسیون را تحت فشار می گذارند تا تصمیم اش را عوض کند . این اتفاق دوره قبلی هم افتاد و فدراسیون لحظه آخری برای حضور در جاکارتا تیم تشکیل داد و آن فاجعه را به بار آورد! حالا انشالله که معجزه ایی بشود و تیم امید دست کم سرافکنده از هانگژو باز نگردد ، اما خب ، روی کاغذ همه چیز به ضرر آنهاست! بدون تمرین و تدارک مناسب ، با روحیه ضعیف ناشی از حذف از انتخابی المپیک ، و همگروه با عربستان و ویتنامی که دقیقاً شرایطی عکس ما دارند!

***

45 - هندبال :

ورزش تیمی هندبال اواخر قرن نوزدهم در دانمارک پدید آمد (چه عجب!) و الان هم چند سالی است که دانمارکی ها بر هندبال دنیا سروری می کنند (هرچند طلای المپیک توکیو را از دست دادند) . این رشته اولین بار در المپیک 1936 برلین برگزار و بعد از وقفه ایی طولانی از مسابقات 1972 مونیخ به بعد پای ثابت المپیک تابستانی بوده و از بازی های 1976 هم بخش بانوان به آن افزوده شد . در بازی های آسیایی هم این رشته از 1982 دهلی نو در بخش آقایان و از 1990 پکن در بخش بانوان برگزار می شود .

در بخش آقایان کره جنوبی با شش قهرمانی پرافتخارترین کشور در هندبال بازی های آسیایی است ، اما طی دو دوره اخیر قطری ها با بهره گیری از بازیکنان چند ملیتی قهرمان شده اند و با توجه به اینکه در پنج دوره پیاپی اخیر قهرمانی آسیا هم قهرمان مطلق بوده اند ، خیلی بعید است در هانگژو سومین طلای پیاپی را از دست بدهند . رقابت برای کسب مدال های نقره و برنز این بخش بین کره جنوبی ، بحرین ، عربستان ، ژاپن و ایران خواهد بود . اما در بخش بانوان کره جنوبی ضمن اینکه با کسب 7 طلا از 8 طلای توزیع شده ، پر افتخارترین کشور است ، سیادت خود را بر هندبال بانوان آسیا همچنان حفظ کرده و در 11 سال گذشته هیچ جامی را در این قاره از دست نداده است . بنابراین قهرمانی آنها هم در هندبال بانوان هانگژو قطعی می باشد و رقابت برای نقره و برنز بین چین ، ژاپن و قزاقستان خواهد بود .

تیم ملی هندبال مردان ایران اولین بار در بازی های آسیایی 1986 سئول شرکت داشت که نتایج بسیار ضعیفی بدست آمد . حضور بعدی در 1998 بانکوک بود که با عملکردی قابل قبول چهارم شدند . باز بعد از یک دوره غیبت ، در 2006 دوحه به روند صعودی خود ادامه دادند و به مدال برنز رسیدند و اوج کار هندبال ما در 2010 گوانگژو با کسب مدال نقره رقم خورد . اما بعد از آن هندبال ایران دوباره در سراشیبی نزول قرار گرفت و در 2014 اینچئون چهارم و در 2018 جاکارتا پنجم شدیم . به نظر می رسد عدم نتیجه گیری در دو دوره آخر بازی های آسیایی ، اولاً به بالا رفتن تدریجی میانگین سنی بازیکنان ملی پوش ، و دوماً عدم برنامه ریزی مناسب دو سویه توسط بازیکنان لژیونر و فدراسیون ، برای در خدمت داشتن کامل ستاره های تیم ملی باشد . نسبت به جاکارتا تیم جوانتری را راهی هانگژو خواهیم نمود ، اما بازیکنان فعلی در رده پایه هم چندان عملکرد خوبی نداشتند و نباید خیلی به نتیجه گیری در هانگژو امیدوار باشیم . از سوی دیگر ، تیم هندبال نوجوانان ایران سال قبل نایب قهرمان آسیا شدند و امسال هم در رقابت های قهرمانی جهان شروع خیلی خوبی داشتند و می توان امیدوار بود طی سال های آینده هندبال ایران دوباره به جمع مدعیان این رشته در قاره کهن بازگردد . در بخش بانوان تیم ایران دو دوره متوالی در رده چهارم قهرمانی آسیا قرار گرفته و امسال هم (دو ماه دیگر) دومین حضور خود را در رقابت های قهرمانی جهان تجربه خواهد کرد ، اما این نتایج هنوز برای مجاب کردن کمیته ملی المپیک جهت دادن مجوز حضور در بازی های آسیایی کافی نیست ، که ای کاش این مجوز داده می شد . دست کم در رشته های تیمی باید این مسئله را مد نظر قرار داد که کسب مدال در همان اولین تجربه حضور در مسابقات توقعی بیش از اندازه سختگیرانه است . ما که به هر حال در بخش مردان هم امسال شانس کمی برای مدال آوری داریم!

***

46 - بسکتبال :

بسکتبال بعد از فوتبال محبوب ترین ورزش تیمی دنیاست . ورزش هایی مشابه این رشته در گوشه و کنار دنیا وجود داشته از جمله ورزشی که در آمریکای مرکزی و جنوبی پیش از ورود استعمارگران رواج داشته و هر یک از تمدن های منطقه آن را با اسمی منحصر به فرد می شناختند که امروزه بیشتر با عنوان پوک تا پوک (pok-ta-pok) شناخته می شود و چند سالی است بین جوانان آمریکای لاتین دوباره رواج یافته . اما بسکتبال نوین مشخصاً در زمستان سال 1891 توسط دکتر جیمز نای اسمیت در دانشگاه اسپرینگفیلد ماساچوست آمریکا ابداع شد تا دانشجویان علاقه مند بتوانند در طول زمستان ورزشی تیمی-توپی داخل سالن بازی کنند! این ورزش به سرعت محبوب شد و اولین بار در المپیک 1904 سنت لوئیس برگزار گردید اما از آنجا که فقط تیم های دانشگاهی آمریکایی در این مسابقات شرکت کردند ، مدال هایش در جدول رده بندی نهایی المپیک لحاظ نشد و اولین برگزاری رسمی بسکتبال در المپیک تابستانی به نام المپیک 1936 برلین سند خورد که البته فقط در بخش مردان بود و ورود بسکتبال بانوان به المپیک تا مسابقات 1976 مونترال طول کشید . بسکتبال مردان در تمامی ادوار بازی های آسیایی برگزار شده و بسکتبال بانوان هم از 1974 تهران برگزار می گردد .

در بخش آقایان چین با کسب 8 قهرمانی (از 18 دوره) پر افتخارترین کشور است و در هانگژو هم با داشتن امتیاز میزبانی مطمئناً با تمام توان برای دفاع از عنوان قهرمانی بازی های آسیایی جاکارتا به میدان خواهد آمد . اما در سال های اخیر چین در رقابت های بین المللی افت چشمگیری داشته و به نظر می رسد مدعی اصلی قهرمانی بسکتبال مردان در هانگژو ژاپن باشد! آنها همین چند روز پیش در رقابت های قهرمانی جهان عملکرد خوبی از خود به نمایش گذاشتند و توانستند سهمیه مستقیم قاره کهن برای المپیک 2024 پاریس را به خود اختصاص دهند . لبنان که بعد از مدتها دوباره به روزهای اوج برگشته ، اردن ، کره جنوبی ، فیلیپین و ایران از دیگر مدعیان کسب مدال در این رشته هستند . اما در بخش بانوان رقابت برای کسب مدال فقط بین چین ، ژاپن و کره جنوبی خواهد بود و خیلی بعید است کشور دیگری روی سکو برود . کره جنوبی که اگر اتفاق عجیب و غریبی نیافتد برنز خواهد گرفت . پس رقابت قهرمانی بین چین و ژاپن است! بانوان چین هم در جاکارتا قهرمان شدند ، سال قبل در قهرمانی جهان نایب قهرمان شدند و امسال هم قهرمانی آسیا را بدست آوردند و تازه از امتیاز میزبانی هم برخوردار هستند ، اما ژاپنی ها هم در برابر آنها حریف دست و پا بسته ایی نخواهند بود! آنها هم در المپیک توکیو نایب قهرمان شدند و در فینال قهرمانی آسیا امسال با اختلاف فقط 2 امتیاز به چین باختند .

و اما حدیث مفصل بسکتبال ایران! تیم ملی بسکتبال مردان ایران تاکنون موفق به کسب 2 مدال نقره و 3 مدال برنز از بازی های آسیایی شده . اولین مدال ایران که برنز بود در آسیایی 1951 (اولین دوره) بدست آمد و بعد از آن مدتها بسکتبال ایران در سطح آسیا جایگاهی نداشت تا اینکه تیم طلایی ما حدود بیست سال پیش ظهور کرد و با کسب سه عنوان قهرمانی در رقابت های کاپ آسیا امید زیادی به کسب مدال طلای بازی های آسیایی هم داشتند اما نتیجه تلاششان دو مدال برنز (2006 و 2010) و دو مدال نقره (2014 و 2018) بود . مدال طلای 2014 که واقعاً حق ایران بود و کره جنوبی میزبان با کمک داور برنده فینال شد . اما مدال نقره جاکارتا به ایران تقدیم شد! قرعه کشی و روند برگزاری مسابقات به شکلی پیش رفت که تیم پا به سن گذاشته ایران 12 روز دیرتر از رقبا پا به میدان گذاشت و توانست با تنها سه مسابقه به فینال برسد اما در دیدار نهایی دیگر زور ما به جوانی چینی ها نرسید . و متاسفانه بسکتبال ایران در هانگژو اصلاً شرایط خوبی ندارد . دیگر خبری از ستاره های تیم طلایی نیست (حامد حدادی با موهای اکثراً سفید شده ، بعد از آخرین مسابقه ایران در قهرمانی جهان 2023 از تیم ملی خداحافظی کرد . رقابت هایی که تیم ایران در آن حتی یک بازی را هم نبرد و سی و یکم جهان شد در حالی که دوره قبلی (2019) بیست و سوم شده بودیم!) و تیم نسبتاً جوان فعلی هم طی سال های اخیر نتایج خوبی نداشته و در رده های پایه هم اصلاً خوب نبودیم که امیدوار به آینده باشیم . خلاصه رسیدن ایران به مدال هانگژو بیشتر شبیه معجزه خواهد بود . معجزه ایی که البته مقدماتش فراهم است! بسکتبال ایران در آسان ترین گروه ممکن مرحله مقدماتی با قزاقستان ، عربستان و امارات همگروه است! اگر تیم ایران کم کاری نکند اول شدن در این گروه کار چندان سختی نیست (هرچند قزاقستان و عربستان در سال های اخیر سابقه برد تیم ما را داشته اند اما کفه ترازو هنوز برایمان سنگین تر است!) و می توان با اول شدن در این گروه ، تا نیمه نهایی هم صعود کرد .

***

47 - بسکتبال 3 نفره :

بسکتبال سه نفره یا 3*3 رشته نسبتاً جدیدی است که طبق روایت رسمی از اوایل دهه نود در برخی محله های شهرهای آمریکا پا گرفت و بتدریج محبوبیت یافت تا اینکه در سال 2007 رسماً تحت مدیریت فیبا (فدراسیون جهانی بسکتبال) در آمد و قوانینی ثابت و مدون برایش تهیه شد . این رشته اولین بار در بازی های آسیایی 2018 جاکارتا در هر دو بخش آقایان و بانوان برگزار گردید و از رقابت های المپیک توکیو هم به جمع رشته های المپیکی پیوست .

روی کاغذ مغولستان قوی ترین تیم بسکتبال 3 نفره مردان آسیاست و همین امسال هم در رقابت های کاپ آسیا قهرمان شدند . اما آنها در جاکارتا توفیقی در کسب مدال نداشتند . از سوی دیگر چین که در جاکارتا قهرمان شد با داشتن امتیاز میزبانی مطمئناً برای دفاع از عنوانش به میدان خواهد آمد اما بعد از جاکارتا در رقابت های مختلف بین المللی این رشته چندان موفق نبوده اند . در طرف دیگر هم ژاپن را داریم که در المپیک توکیو و قهرمانی جهان 2023 نتایج نسبتاً خوبی گرفتند اما در قهرمانی آسیا ناکام ماندند . بنابراین می توان گفت رقابت قهرمانی در هانگژو بین این سه کشور خواهد بود ، هرچند کره جنوبی ، ایران و قزاقستان هم با یک قرعه خوب شانس روی سکو رفتن دارند . در بخش بانوان اما قهرمانی چین قطعی است و نتایج تورنمنت های سال های اخیر نشان می دهد میزبان برای کسب مدال طلای بسکتبال سه نفره بانوان مشکلی نخواهد داشت . رقابت برای مدال های نقره و برنز هم بین ژاپن (با بیشترین شانس برای دوم شدن) ، تایلند ، مغولستان و چین تایپه خواهد بود .

ایران یکی از اولین کشورهای آسیایی بود که به بسکتبال 3 نفره توجه نشان داد اما ظهور تیم طلایی بسکتبال باعث شد بتدریج فعالیت ها در شاخه سه نفره کم و متوقف شود تا اینکه بحث برگزاری این رشته در بازی های آسیایی و المپیک مطرح گردید و ایران هم دوباره شروع به سرمایه گذاری در این رشته نمود و در بازی های آسیایی جاکارتا هم در بخش مردان یک مدال برنز گرفتیم . اما بعد از جاکارتا ، عملکرد بسکتبال 3 نفره ایران اصلاً رضایت بخش نبوده و امسال در هانگژو شانس کمی برای رفتن روی سکوی مردان داریم و در بخش بانوان هم برخلاف جاکارتا ، اصلاً مجوز اعزام صادر نشده است .

***

48 - والیبال ساحلی :

دو دهه بعد از ابداع والیبال سالنی (که به آن هم خواهیم پرداخت) اولین بار در ساحل یکی از جزایر هاوایی والیبال ساحلی پدید آمد . اما خیلی ها فکر می کنند ساحل سانتامونیکا کالیفرنیا زادگاه این رشته است چون زمانی که در سال 1920 یک مجتمع تفریحی در این ساحل احداث شد ، احتمالاً با الهام از هاوایی ، محوطه والیبال ساحلی به عنوان سرگرمی خانوادگی در آن پیشبینی گردید . یک دهه بعد (1930) خیلی تصادفی اولین مسابقه والیبال ساحلی 2 در برابر 2 برگزار و شرکت کنندگان متوجه شدند خیلی جذاب تر از آن است که مثل والیبال سالنی 6 در برابر 6 برگزار شود! با اینکه امروزه هنوز هم والیبال ساحلی 6 در برابر 6 نفر در برخی نقاط برگزار می شود ، شکل رسمی و استاندارد والیبال ساحلی همان 2 در برابر 2 نفر است . والیبال ساحلی اولین بار در المپیک 1996 آتلانتا در هر دو بخش آقایان و بانوان برگزار شد و سابقه برگزاری آن در بازی های آسیایی به مسابقات 1998 بانکوک در هر دو جنسیت بر می گردد . این را هم اضافه کنم که والیبال ساحلی بانوان سخیف ترین و زشت ترین ورزش المپیکی است و لباس هایی که ورزشکاران خانم در این رشته می پوشند در حداقل ممکن قرار دارد بطوری که حتی لباس زنان رشته شنا پوشیده تر است!

در والیبال ساحلی مردان ، قطر که از بازیکنان چند ملیتی استفاده می کند بیشترین شانس قهرمانی دارد و فقط چین میزبان می تواند اندکی تهدید کننده این جایگاه باشد . تایلند ، ژاپن و اندونزی هم شانس روی سکو رفتن دارند . اما در بخش بانوان چین بهترین کشور آسیاست و به عنوان میزبان اجازه نخواهد داد طلای این بخش از چنگش خارج شود . ژاپن ، تایلند و اندونزی هم شانس روی سکو رفتن دارند .

والیبال ساحلی در ایران یک رشته صرفاً مردانه است و به دلیلی که در بالا اشاره شد ، هیچ فعالیت رسمی در بخش بانوان نداریم . تیم های ایران در این رشته جزو خوب های آسیا هستند و سابقه دو دوره قهرمانی در قاره را هم دارند (2011 و 2017) و در جاکارتا هم هر دو تیم ایران (هر کشور در رقابت های والیبال ساحلی می تواند دو تیم داشته باشد) تا یک چهارم نهایی صعود کردند و با بدشانسی مدال را از دست دادند . در واقع تیم قطری که برنده مدال طلا شد در کل مسابقات فقط یک ست واگذار کرد که در مرحله یک چهارم نهایی برابر تیم ایرانی بود! کمیته ملی المپیک ابتدا برای حضور در هانگژو مجوز شرکت یک تیم را داده بود اما با اصرارهای فدراسیون والیبال و توضیح اینکه حضور دو تیم از یک کشور شرایط جدول را خیلی بهتر خواهد کرد ، کمیته با حضور دو تیم موافقت کرد . حالا باید دید تیم های ایران که طی چند روز اخیر با قهرمانی در مسابقات آسیای مرکزی جواز صعود به مرحله نهایی انتخابی المپیک 2024 را کسب کردند ، بالاخره در هانگژو موفق به کسب مدال بازی های آسیایی خواهند شد یا نه؟

***

49 - والیبال :

والیبال سالنی یا همان والیبال خالی! با انگیزه ایی تقریباً مشابه بسکتبال ، در سال 1895 توسط ویلیام جی مورگان در ماساچوست آمریکا ابداع و به سرعت محبوبیت یافت . این رشته از رقابت های 1964 توکیو در هر دو بخش آقایان و بانوان وارد رقابت های المپیک شد و در بازی های آسیایی هم از سومین دوره (1958 توکیو) در بخش مردان و از یک دوره بعد در بخش بانوان برگزار می گردد . از بین رشته های تیمی ، والیبال شلوغ ترین فهرست رقابت های بین المللی را دارد و تیم های تراز اول دنیا در یک سال گاهی در 4 تورنمنت معتبر سطح یک جهانی رقابت می کنند! و این سوای از رقابت های قاره ایی است به همین دلیل آمار مصدومیت بازیکنان در این رشته بسیار زیاد می باشد با اینکه عملاً اعضا دو تیم رقیب برخورد فیزیکی مستقیمی با هم ندارند!

والیبال مردان آسیا فراز و فرود بسیاری را پشت سر گذاشته است . یک زمانی ژاپن جزو بهترین تیم های جهان بود و حتی قهرمان المپیک 1972 مونیخ شد . اما با افول ژاپن ، سطح والیبال آسیا هم نسبت به سطح جهانی افت کرد تا اینکه حدود یک دهه پیش والیبال ایران به لطف مربی گری مدبرانه مرد دوست داشتنی آرژانتینی ، خولیو ولاسکو ، در سطح جهان درخشید و همین انگیزه ایی شد برای توجه دوباره آسیایی ها به این رشته . قهرمانی والیبال مردان آسیا چند سالی در انحصار ایران بود اما امسال ژاپنی ها هم در لیگ ملت های والیبال و هم در قهرمانی آسیا عملکردی درخشان داشتند و بسیاری این کشور را بخت اول قهرمانی والیبال مردان در هانگژو می دانند ، منتها طبق اعلام مسئولان فدراسیون والیبال ژاپن ، برای آنها کسب سهمیه المپیک بالاترین اولویت را دارد و تیم دوم خود را به هانگژو می فرستند . در نتیجه باز هم می توان گفت ایران بخت اول قهرمانی است ، منتها با تیم متزلزل و پر حاشیه ایی که امسال داشته ایم ، هیچ چیز قطعی نیست و حتی چین و کره جنوبی هم برای رسیدن به طلای هانگژو دندان تیز کرده اند! در والیبال بانوان آسیا شاهد رقابت نزدیکی بین چین و ژاپن خواهیم بود که اگر هر دو کشور با تیم های اصلی شان در رقابت ها شرکت کنند (ممکن است ژاپن مثل بخش مردان ، در اینجا هم با تیم دوم بیاید و سهمیه المپیک را هدف گذاری کرده باشد اما چین میزبان مطمئناً برای طلا تمام توانش را خواهد گذاشت) نمی توان گفت کدام برنده این رقابت خواهند بود . اما از تایلند هم نباید غافل شد که همین چند روز قبل با قهرمانی در رقابت های قهرمانی آسیا شگفتی ساز شدند (هرچند کاملاً قابل حدس است که چین و ژاپن نفرات اصلی خودشان را به این مسابقات نفرستاده باشند!) . کره جنوبی هم تیم خوبی دارد و می تواند مدعی باشد .

همانطور که گفتم تیم ملی والیبال مردان ایران امسال شرایط خوبی نداشته و نمی توان مثل دوره قبلی از قهرمانی شان در هانگژو هم اطمینان داشت . خیلی ها مقصر شرایط این روزهای تیم ملی را سرمربی ایرانی آن (آقای بهروز عطایی) می دانند و معتقدند وی اصلاً در حد و اندازه های سرمربی گری تیم ملی ایران نیست . اما خب ، در شرایط کنونی ، زدن این حرف ها فایده ایی ندارد! تیم ملی ایران با فاصله بسیار کوتاهی که برای استراحت بعد از رقابت های قهرمانی آسیا داشت ، راهی هانگژو خواهد داشت و بلافاصله بعد از اتمام این مسابقات هم برای شرکت در رقابت های انتخابی المپیک راهی برزیل می شود! (فاصله بین رقابت فینال والیبال مردان بازی های هانگژو با اولین رقابت ایران در انتخابی المپیک فقط 4 روز است و خدا نکند بازیکنی در هانگژو مصدوم شود!) . برای ما هم مطمئناً کسب سهمیه المپیک هدف بسیار مهمی است ، منتها برای ما کسب تک تک طلاهای در دسترس در هانگژو (بخصوص با شرایطی که در وزنه برداری و کشتی هم داریم) هم مهم است و نمی توانیم مثل ژاپنی ها فله ایی طلا بگیریم که بگوییم حالا والیبال نشد نشد! تیم ملی ایران در مرحله مقدماتی هانگژو در گروه دوم با نپال و بحرین همگروه است و کار سختی برای صعود به مرحله حذفی ندارد و به اعتقاد بنده تا فینال هم هیچ دردسری سر راه ایران نیست و قرعه بسیار خوبی دارد و بازیکنان فقط باید مراقب خستگی و خدای نکرده مصدومیت های احتمالی باشند . در انتخابی المپیک ایران در گروه یک با برزیل ، ایتالیا ، کوبا ، اوکراین ، آلمان ، جمهوری چک و قطر همگروه است . از هر یک از گروه های سه گانه انتخابی ، دو تیم برتر راهی المپیک می شود و پنج سهمیه باقی مانده هم به بالاترین رنک های صعود نکرده خواهد رسید بنابراین تیم ایران حتی اگر موفق به صعود مستقیم به المپیک هم نشود ، باید نتایج خوبی بگیرد و رنکش را حفظ کند که با رنک فعلی هم المپیکی خواهد شد . ضمن اینکه امسال تیم های پایه والیبال ما در رقابت های جهانی نتایج بسیار خوبی گرفتند و نشان دادند والیبال ایران از پشتوانه مناسبی برخوردار است و فقط نیازمند مدیریت صحیح می باشد .


ادامه دارد ...