مرکز انجمنهای تخصصی

ویکونیا



(vicuña) گونه‌ایی لاما است که در آمریکای جنوبی زندگی می‌‌کند. مانند گواناکو وحشی است. از دیگر لاماها کوچک‌تر است. کرک ویکونیا نرمترین، لطیفترین و گرانترین کرک جهان می‌باشد.

پلنگ



جانوری از پستاندارهای معروف جهان است. در حدود ۲۱ سال عمر می‌کند. زیستگاه و قلمرو ومحیط جنگل‌ها، درخت زارهای باز و بیشه زارها، دشتها و کوهستانها در بخش‌هایی از افریقا ، خاورمیانه و آسیا زیست می‌کند. پلنگ بطور آرام درمیان علفهای بلند ایست کرده دمش را تکان می‌دهد. آنگاه این گربه بزرگ بسوی شکار می‌تازد، یک بز کوهی یا یک آهوئی با چنگالهایش باشکار خود درحال جنگ است. پلنگ شکار را روی زمین می‌کشد وبا ضربه زدن به گردن و گلوی بز کوهی جانور را می‌کشد. پلنگ بجای اینکه شکار را در محل صید بخورد آن را به نقطه دیگری می‌برد، معمولاً شکار را از محل شکار دور می‌سازد. و در جائی امن و محفوظ از چنگ کفتار‌ها کرکس‌ها و روباه‌ها قرار می‌دهد.

گربه ماهیگیر



جانوری تنومند و نیرومند با موهای کوتاه و بسیار زبر. موفرش گربه ماهیگیر از دو لایه تشکیل شده است، یک لایه موی کوتاه متراکم و نفوذناپذیر و پوششی بلندتر از موهای محافظ. رنگ بدنش خاکستری جوگندمی که اغلب به قهوه‌ای زیتونی می زند. روی بدن خالهای گرد تیره‌ای دارد که در ردیفهای طولی قرار می گیرند. روی صورتش نوارهای سفیدی هست که از چشم تا تاج سر امتداد می یابد و شش تا هشت نوار تیره از پیشانی از روی تاج گذشته تا گردن می رسد. لکه‌های سفید آشکاری در پشت گوشهای گرد، کوچک و سیاه رنگش دیده می‌شود. سرش بزرگ و پهن و پوزه اش تا حدی کشیده است. عضلات سینه اش قوی و دمش نسبتاً کوتاه و در محل اتصال کلفت و ماهیچه‌ای است. اغلب گفته می‌شود که پاهای گربه ماهیگیر پره دار است اما این طور نیست. بین انگشتان غشایی نیمه تمام وجود دارد که از گربه وحشی یا اهلی بیشتر نیست. غلاف پوستی چنگالها را به ویژه در پاهای عقب کامل نمی‌پوشاند اما چنگالها کاملاً جمع می شوند. از گربه ماهیگیر دو زیرگونه توصیف شده که یکی در هند، آسیای جنوب شرقی و سوماترا به سر می برد و دیگری در جاوه و بالی. نام گونه این گربه به معنای زباد (سیوت) است. در زیستگاه‌های آبی مختلف از مردابهای حرا گرفته تا نیزارهای کنار رودخانه تا ارتفاع ۱۵۰۰ متر دیده می‌شود. به نظر می رسد مناطقی را ترجیح می دهد که پوشش گیاهی انبوه نزدیک آب باشد. در جنوب آسیا از مالزی، بخشهایی از اندونزی و سریلانکا تا کوهپایه‌های هیمالیا در نپال پراکنده است. برای گرفتن ماهی، قورباغه، خرچنگ و حتی حلزون وارد آب می‌شود. مار، پرنده و پستانداران کوچک را نیز شکار می کند. گفته می‌شود که گوساله، بز و سگ را نیز می گیرد و از لاشه جانوران بزرگتر نیز تغذیه می کند. یک بار یک گربه ماهیگیر در باغ وحش پلنگی را کشته است. با سر به درون آب شیرجه می رود و شناکنان با دهانش از زیر آب ماهی می گیرد. با ضربه‌های آرامی که با پنجه اش به سطح آب وارد می کند موجهایی به وجود می آورد که گویی حشره‌ای روی آب نشسته است. این حرکت ماهیها را جلب می کند. ماهی برای تحقیق می آید و گربه ماهیگیر با یک ضربه از آب بیرونش می اندازد. نرها در اسارت به پرورش فرزندان کمک می کنند. عمدتاً شبگرد هستند و برای شیرجه رفتن در آب از درخت بالا می روند. پس از ۶۳ روز آبستنی دو تا سه بچه گربه به دنیا می آورد. در هشت و نیم ماهگی به اندازه یک فرد بالغ می رسند. اگر نوزادان بمیرند ماده قادر است در همان سال بار دیگر بچه بیاورد. در اسارت تا پانزده سال عمر می کند. گربه ماهیگیر به خاطر نزدیکی به محل سکونت انسان، دزدیدن مرغ و جوجه و شهرت به مضر بودن برای صیادیهای محلی مورد آزار و اذیت قرار می گیرد. برای ارزیابی وضعیت جمعیتهای گربه ماهیگیر اطلاعات کافی در دست نیست اما در پاکستان در آستانه انقراض قرار گرفته اند. هر وقت که امکان داشته باشد آنها را با تیر می زنند یا به دام می اندازند. با این حال گستره پراکندگی اش طوری است که می توان به آینده اش خوش بین بود.

گرگ تاسمانی



این جانوران قیافه‌ای دارند که نیمی از آن سگ و نیمی گرگ می‌‌باشد ارتفاع آنها 60 سانتی متر، درازای آنها 125 سانتی متر و دم آنها 50 سانتی متر است. وزن آنها 30 کیلوگرم است و از پرندگان و پستانداران کوچک تغذیه می‌کنند.

رنگ آنها زرد متمایل به قهوه‌ای است که در قسمت پشت دارای خطوط راه راه سیاه است. این جانوران در جنگلهای انبوه تاسمانی زندگی می‌‌کردند.

این کیسه دار در سال 1936 منقرض شده است ولی دانشمندان بااستفاده از DNA موجود در نمونه‌ای که از سال 1866 در الکل باقی مانده سعی دارند که این موجود را دوباره متولد کنند

کرگدن



حیوانی است پستاندار از راسته فردسُمان (Perissodactyla) از خانواده کرگدن‌ها (Rhinocerotidae).

کرگدن‌ها با وجود گیاهخوار بودن حیوانات خطرناکی هستند. در هندوستان و نپال تعداد سالانه حملات و آسیب‌رسانی کرگدن‌ها به انسان بیش از ببرها و یوزپلنگ‌ها است.

سنجاب پرنده



این سنجاب ها برخلاف نام شان پرواز نمی‌كنند بلكه در واقع پرشگران بسيار ماهری هستند. آن ها از شاخه درختی به شاخه ديگر پريده و در هواشناور می شوند.

سنجاب پرنده می تواند به اندازه طول يك زمين هاكی بپرد. اين نوع سنجاب، روش پريدن خاص خودش را دارد كه با فرم بدنش هماهنگ است. فاصله بين دست ها و پاهای حيوان، با پوست نازك و انعطاف پذيری پوشيده شده كه «پاتاجيوم» (patagium) نام دارد. سنجاب پرنده هنگام پريدن، دست ها و پاهايش را از هم باز می كند و در اثر فشار باد بر پوست نازك بين دودست و پايش می تواند مثل يك كايت در هوا شناور شود. طراحان لباس چتر بازی از فرم بدن سنجاب های پرنده در طراحی لباس های مدرن پرشگران سقوط آزاد، الهام گرفته اند. سنجاب های پرنده در اكثر مناطق كانادا زندگی می كنند اما در طول روز به ندرت ديده می شوند چون در لابه لای شاخ و برگ درختان يا لانه خالی پرندگان می خوابند و شب ها برای پيدا كردن غذا بيدار می شوند. غذای اين نوع سنجاب، ميوه‌های كوچك و انواع دانه ها و حشرات است. چشمان تيزبين سنجاب پرنده به او كمك می كند كه در شب بتواند اطراف خود را ببيند و از خطر دشمنان آگاه شود. همچنين پوشش خز مانند بدنش او را در برابر دشمنان استتار می كند. خز سفيد روی شكمش هماهنگ با نور ماه است بنابراين آن دسته از دشمنانش كه روی زمين زندگی می كنند- مثل روباه ها- متوجه شناور بودن او در پس زمينه آسمان مهتابی نمی‌شوند و برعكس، خزسياهی كه پشتش را پوشانده تشخيص او را از بالا برای جغدها مشكل می سازد.

سنجاب زمینی



سنجاب یکی از انواع پستانداران است و نام علمي اين جانورSciurus است.اگر يك سنجاب زمينی با يك مار زنگی كه در كمين او نشسته است مواجه شود ،سنجاب سعی می كند كه از خود دفاع كند و پاسخ دفاعی اش نيز بسيار خارق العاده و شگفت انگيز است. سنجاب زمينی معمولاً با مشاهده مار، آرام و بی سر و صدا سر جای خود ايستاده و در مقابل شروع به تكان دادن دم خود می كند، با پاهای خود شروع به پرتاب سنگ كرده و حتی ممكن است گاز نيز بگيرد. دم سنجاب زمينی به هنگام نبرد با مار زنگی بسيار گرم می‌شود و از خود امواج مادون قرمزی ساطع می كند كه موجب به هم خوردن تعادل مار زنگی شده و باعث لغزيدن و ليز خوردن آن می‌شود.

موش صحرايي



این جونده کوچک به استثناء زمان کوتاهی که استراحت می کند بقیه اوقات را به طور دایم به دنبال غذا می گردد موش صحرایی در اطراف زمینهای قلمرو زندگیش با استفاده از راهروهای بلند در داخل چمنها سفر می کند و حتی ممکن است تونلهای با عمق کم حفر کند این حیوانات چابک همچنین برای پیدا کردن غذایشان از بوته ها و درختان کوتاه بالا می روند موش صحرایی ماده در لانه های ساخته شده از چمن که در زیر درختان افتاده مسدود شده و یا در سوراخهای زیر زمینی زایمان می کند.

بیدستر



(Castor) در آمریکای شمالی و اروپا سابقا زیاد وجود داشت. سر و بدن به درازای 76 سانتیمتر می‌رسد. دارای دم پهن و بیضی شکل و بدون مو و پوشیده از پولک می‌باشد. بدن از خز پوشیده شده است. پوشش بدن نرم است و پوست این جانور مرغوب می‌باشد. خیلی خوب شنا می‌کند. دندانهای محکمی دارد که بوسیله آن تنه درختان را قطع کرده و بوسیله آنها خانه‌های دوطبقه می‌سازد. جلوی آب را برای خانه‌سازی سد می‌سازد و کارهایی که برای خانه‌سازی انجام می‌دهد بسیار جالب و دیدنی می‌باشد. از تنه گیاهانی مانند جگن و گیاهان دیگر تغذیه می‌کند.

گوريل



اندام‌های حرکتی بلند دارند. دست و پا بزرگ بوده و هر یک دارای 5 انگشت بوده که انگشت میانی بلندتر است و انگشت شست در دست و پا مقابل سایر انگشتان قرار دارد. انتهای انگشتان ناخنهای صاف یا برجسته وجود دارد.دستها و پاها برای گرفتن و بالا رفتن بکار می‌رود. حفره چشم معمولا در بخش پیشین سر قرار دارد و بوسیله بخش استخوانی احاطه شده است. دندانهای آسیا دارای برجستگی بوده و معمولا یک بچه می‌زایند. از پالئوسن تاکنون بوده و هستند. بیشتر در نواحی گرم و مجاور نواحی گرم زندگی می‌کنند. اغلب گونه‌ها درختی هستند. ساختمان بدنی آنها از سایر پستانداران تکامل یافته‌تر است، بویژه دستگاه عصبی. از میوه‌ها ، دانه‌ها و بعضی اوقات از جانوران تغذیه می‌کنند.در جنگلهای آفریقا وجنوب شرقی آسیا زندگی می‌کنند، دارای بدن و دست و پای سنگین است. نرها به بلندی 165 سانتیمتر می‌رسند بیش از 500 کیلو وزن دارند. پوست و مو سیاه رنگ است با کف پا و به کمک بند انگشتان دست با بدن خمیده راه می‌رود. منحصرا روی زمین زندگی می‌کند و دارای گروههای خانوادگی هستند و از مواد گیاهی تغذیه می‌کنند.

خرس قهوه‌ای



خرس قهوه‌ای حیوانی است بزرگ و تنومند که طول بدن بالغها ممکن است به 2 متر و وزن آنها به 480 کیلوگرم برسد. سر پهن و پوزه کوتاه و گوش نسبتا کوچک و راست و گرد و چشمها نسبتا کوچک و گردن کوتاه و کلفت است. دستها و پاها بلند و کلفت و هرکدام با پنج چنگال و پاها از دستها بلندتر هستند. دم خیلی کوچک و تقریبا در زیر موها مخفی شده است.

بدن از موهای انبوه و زبر و بلند پوشیده شده است. رنگ موها از قهوه‌ای تیره تا قهوه‌ای زرد و خاکستری تغییر می‌کند. گاهی لکه کوچکی با رنگ روشن در سینه دیده می‌شود. جمجمه بزرگ و حجیم با فکهای قوی ، طول کندیل و بازال در نرها بین 418 - 261 میلیمتر و در ماده‌ها 258 تا 373 میلیمتر ، پهنای زیگوماتیک در نرها 175 تا 277 و در ماده ها 147 تا 247. طول ناحیه پوزه تقریبا به اندازه جعبه جمجمه است.
خرس قهوه‌ای در ایران در نواحی جنگلی کوههای البرز و کوههای زاگرس زندگی می‌کند. تعداد آنها در سالهای اخیر بسیار کم شده است. خرسها از غذاهای مختلف گیاهی و حیوانی تغذیه می‌کنند. غذای اصلی آنها از قسمت سبز گیاهان و میوه‌ها و حشرات و مهره‌داران کوچک تشکیل می‌شود. به لانه‌های زنبور عسل و کندوهای آنها دستبرد زده و عسل آنها را می‌خورند. خرسها ممکن است با شکستن شاخه درختها و خراب کردن کشتزارها خساراتی به بار آورند.
جفت‌گیری معمولا در تابستان انجام می‌شود و در این هنگام میان نرها نزاع می‌شود. دوران آبستنی در حدود 7 ماه است و بچه‌ها اوایل تا اواسط زمستان و زمانی که ماده در لانه دوران خواب زمستانی را می‌گذراند متولد می‌شوند. بچه‌ها بعد از یک ماه چشم باز می‌کنند. در ابتدا رشد آنها خیلی کند است و بعد از اینکه از لانه بیرون آمدند به سرعت رشد می‌کنند. خرسها در سال سوم زندگی از لحاظ جنسی بالغ می‌شوند.
شروع و مدت خواب زمستانی در خرسها با ارتفاع و آب و هوای محل زندگی آنها بستگی دارد. در نقاط کم ارتفاع و گرم ممکن است اصولا خواب زمستانی نداشته باشند. خرسها قبل از خواب زمستانی تغذیه زیاد کرده و لایه ضخیمی از چربی در زیر پوست آنها ذخیره می‌شود. معمولا با ریزش اولین برف در داخل لانه مستقر می‌شود هنگامی که لانه بوسیله برف کاملا پوشیده می‌شود فقط سوراخ کوچکی لانه را به محیط خارج مربوط می‌سازد.
پراکندگی جهانی
در اسپانیا ، فرانسه ، ایتالیا ، یونان ، ترکیه ، عربستان ، ایران و آمریکای شمالی گزارش شده است

خرس سیاه



خرس سیاه در اندازه کوچکتر از خرس قهوه‌ای است. صورت نسبتا باریک است و گوشها بزرگ و لوله‌ای شکل و بطور واضح از داخل موها خارج شده‌اند و بدو طرف پهلوهای سر امتداد پیدا می‌کنند. دستها و پاها به ضخامت خرس قهوه‌ای نیست. کف پا برهنه است و چنگالها خیلی بلند نشده و خمیده و به رنگ سیاه هستند. موهای بلند بدن و به رنگ قهوه‌ای تیره متمایل به سیاه و براق هستند. جمجمه حجیم ولی کمی کوچکتر از جمجمه خرس قهوه‌ای است. پوزه پهن است.

محل زندگی و تغذیه
از لحاظ طرز زندگی این خرس خیلی شبیه خرس قهوه‌ای است با این تفاوت که خرس سیاه بیشتر برای زندگی روی درخت آماده شده است، جثه کوچکتر و طرز قرار گرفتن چنگالها این حیوان را برای بالا رفتن از درخت مساعد ساخته است. خرس سیاه از گیاهان سبز ، میوه‌ها ، حشرات ، عسل و همچنان مهره‌داران کوچک مانند پرندگان و جوندگان تغذیه می‌کند. خیلی کم به حیوانات دیگر حمله می‌کند. جفت‌گیری در اوایل بهار و اوایل تابستان صورت می‌گیرد و بچه‌ها اوایل تا اواسط زمستان متولد می‌شوند.
پراکندگی در ایران
خرس سیاه در ایران تاکنون از بلوچستان و کرمان و بم گزارش شده است.
پراکندگی جهانی
در نواحی جنگلی مشرق آسیا از جنوب شرقی سیبریه و در جنوب تا چین ، کامبوج وتایلند و کوههای هیمالیا در کشمیر ، ایران و برخی از جزایر ژاپن دیده شده است.