مرکز انجمنهای تخصصی

البته کاوشکر های زیادی فرستادن ، و مطمئنا سفر به ماه به حقیقت خواهد پیوست ،
وبه جز آمریکا چین ،روسیه،اتحادیه اروپا،هندو حتی خود ایران البته برای آینده برنامه سفر به ماه دارند،
اما تکنولوژی اون زمان آنقدر فکرنکنم بالا بوده باشه که از اون همه مانع ،کمربندها ، باران های شهابی و... رد شده باشه
شایدم رفته باشند ، ما که نمی دونیم

  ,

باز دوستان مسیر خودشان را رفتند و با تعصب رو موضوع نظر داند. این را میگن ...

دوست عزیز، شما یک جستجو کنید لیست مهندسین اخراجی ناسا از این پروژه را در بیارید ... من اطلاع و نظر محض رو موضوع ندارم، اما انسان عقل دارد، دفاعیات خود را بزارید مقابل سوالات اصلاً پاسخی به پرسش ها داده نیمی شود و فقط بر اساس مسائل دیگر مدام گفته می شود همه چیز درست است ...

صرف این که یک فرد یا موسسه بیسواد بگوید، خورشید روزها در آسمان است، نمیشود گفت که لابد خورشید در آسمان نیست یا برعکسش .. اگر در مقام دفاع از مسئله ای می خوایهد بر بایید، پیشرفت ها و این که چه کسی و کجا گفته را رها کنید، به دنبال کشف واقعیت باشید نه این که اینقدر سیاست زده مسائل را نگاه کنید. (منظورم این نیست بگید دروغ بوده اتفاقا من مخالف نظر محض رو اینجور مسائل هستم) فقط حس میکنم برخی دوستان یک جور پذیرش عجیب نسبت به مسئله ای دارند که واقعا دلایل کافی برای پذیرشش نیست و اتفاقا دلایل زیادی برای ردش هست.

به هر ترتیب، این بحث ها نتایجش همواره مبهم است، فقط هدف از پست، دعوت به دلیل گرا بودن و منطق در تفکر بود و پرهیز از نظریات محض داشتن، و ارتباط مستقیم با ماجرای حاضر ندارد.

در مورد ماه و سفر به اون از قول یک کارشناس ایرانی!!!!!!

سردبير ماهنامه «مرزهاي بيكران فضا» كه سالها در روسيه اقامت داشته و ديدارها و ارتباطات نزديكي با بسياري از فضانوردان و دانشمندان فضايي شوروي سابق داشته است در تاييد اين نظر به گفت و گوي چندي پيش خود با گرچكو، فضانورد و مهندس طراح سيستم‌هاي فضايي روسيه اشاره كرد و گفت: وقتي نظر گرچكو به عنوان يك فضانورد و دست اندركار طرح شوروي براي سفر به ماه را درباره شايعه‌ دروغ بودن سفر فضانوردان ناسا به ماه پرسيدم با لبخند پاسخ داد با توجه به رقابت فشرده‌اي كه با آمريكا داشتيم، اگر كوچكترين كلكي در كار آمريكايي ها بود رسوايشان مي كرديم. در آن مقطع ما هم سفينه اي براي سفر به ماه طراحي كرده بوديم ولي موشك N1 كه قرار بود آن را به ماه ببرد دچار مشكل شد. در جریان ماموريت سفینه های آپولو به ماه هم لحظه به لحظه، آن پرواز ها را دنبال كرديم و ترديدي در صحت انجام آن وجود ندارد.

[External Link Removed for Guests]

دچار مشکل نشد بلکه نابودشد ،به علت کمبود بودجه اونا فقط تونستند یک موشک را بسازند که طبق طرح نخبه فضاییشون که سرطان گرفت و مرد قرار بود 32موتور داشته باشه ،اما پس از مرگش رقیباش برای اینکه اونو خراب کنن تعداد متورهارو به 28عدد کاهش می دن ،که در حین پرتاب منفجر میشه ،اما آپولو، 8موتور داشته و بارها موتورهاش و خودموشک آزمایش شده ،و در یک آزمایش مانده به پرتاب اصلی زاویه ی حرکتش افقی میشه ،اما پس از مدتی دوباره عمودی میشه و بعدشم سقوط میکنه
یکی دیگه اینکه وقتی که آرمسترانگ روی سطح ماه پا میزاره در همین حین کاوشگر شوروی رو رو میبینه که در حال سقوط بر سطح ماه هست و اون میشه آخرین تلاش شوروی

144
بالاخره قبول داری که انسان به ماه رفته یا نه؟

typhoon نوشته شده:در مورد ماه و سفر به اون از قول یک کارشناس ایرانی!!!!!!

سردبير ماهنامه «مرزهاي بيكران فضا» كه سالها در روسيه اقامت داشته و ديدارها و ارتباطات نزديكي با بسياري از فضانوردان و دانشمندان فضايي شوروي سابق داشته است در تاييد اين نظر به گفت و گوي چندي پيش خود با گرچكو، فضانورد و مهندس طراح سيستم‌هاي فضايي روسيه اشاره كرد و گفت: وقتي نظر گرچكو به عنوان يك فضانورد و دست اندركار طرح شوروي براي سفر به ماه را درباره شايعه‌ دروغ بودن سفر فضانوردان ناسا به ماه پرسيدم با لبخند پاسخ داد با توجه به رقابت فشرده‌اي كه با آمريكا داشتيم، اگر كوچكترين كلكي در كار آمريكايي ها بود رسوايشان مي كرديم. در آن مقطع ما هم سفينه اي براي سفر به ماه طراحي كرده بوديم ولي موشك N1 كه قرار بود آن را به ماه ببرد دچار مشكل شد. در جریان ماموريت سفینه های آپولو به ماه هم لحظه به لحظه، آن پرواز ها را دنبال كرديم و ترديدي در صحت انجام آن وجود ندارد.

[External Link Removed for Guests]

روسها آدمهای پول دوستی هستن صد در صد خریدنش حتی یه بچه هم میفهمه چه کلکی زدن

سلام
کمربند ون آلن،


یکی از مهم‌ترین دستاوردهای سال بین‌المللی ژئوفیزیک (۱۹۵۷ و ۱۹۵۸) برنامهٔ ماهوارهٔ اکتشافی (explorer) آمریکا بود. در ارتباط با تفسیر داده‌های این ماهواره، [External Link Removed for Guests] کمربند وان آلن یا کمربند تشعشعی وان آلن ، را در اطراف کره زمین کشف کرد. تابش مورد بحث از تراکم غلیظ الکترونها و پروتون‌های با انرژی زیاد ناشی می شود که در دو منطقه هلالی شکل در فاصله های 3200و16000 کیلومتری سطح زمین واقع شده‌اند. که توسط میدان مغناطیسی زمین، کره زمین را احاطه کرده‌است.
این کمربند ذرات کیهانی مضری را که به سوی زمین می‌تابند جذب می‌کند. پرتوهای جذب شده توسط این حلقه بعضاً برای موجودات زنده مرگبار است و به عبارت دیگر درصورت عدم وجود این دو کمربند هرگز در زمین حیات پدیدار نمی‌شد. هرماهواره ای که در کمربند وان آلن قرار گیرد وسط ذرات باردار از بین می رود.بنابراین سه ناحیه امن برای قرار گرفتن ماهواره ها ایجاد می شود : بین زمین و کمربند تحتانی وان آلن مدار پایین(LEO)، بین کمربند تحتانی و فوقانی مدار متوسط(MEO)وبین کمر بند فوقانی تا فاصله ی 35 هزار کیلومتری زمین، زمین ثابت(GEO)
کمربند ون آلن در واقع متشکل از همان میدان مغناطیسی دور کره ی زمین هست که این میدان مغناطیسی با منحرف کردن و گیر انداختن ذرات پرانرژی تشعشعات ، از رسیدن این اشعه های مرگبار به زمین جلوگیری میکنه . یعنی وقتی شما از کمربند ون آلن خارج شدید در واقع از سپر حفاظتی تشعشعات زمین خارج شدید و از اون لحظه به بعد بطور مداوم مورد بمباران ذرات پرانرژی اشعه های کیهانی قرار خواهید گرفت . [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  
 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]  

 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  
ناسا در گزارش خودش اعلام کرده میزان جذب تشعشعات رادیواکتیو توسط بدن فضانوردان آمریکایی در جریان سفر به ماه "کمتر" از Rem 5 بوده (5 Rem حداکثر میزان جذب تشعشع رادیواکتیو برای کارکنان تاسیسات اتمی در طول مدت یک سال [HIGHLIGHT=#f8f8ff]هست که توسط آژانس انرژی اتمی تعیین شده)  حرف ناسا را قبول کنیم و مقدار جذب تشعشعات توسط فضانوردان تقریبا 5 Rem باشد . این یعنی به اقرار خود ناسا فضانوردان در طول یک سفر به ماه تقریبا به اندازه ی یک سال کارمندان تاسیسات هسته ای ، تشعشع جذب میکند . اگر به این مقدار ، میزان جذب تشعشع 2.6 Rem توسط انسان روی کره ی زمین و فعالیتهای رادیواکتیو درون بدن را اضافه [HIGHLIGHT=#f8f8ff]کنیم به عدد 7.6 Rem میرسیم که از استاندارد آژانس بالاتر است .
  اگر گزارش ناسا مورد توجه قرار نگیرد:با توضیحات گفته شده ، محرز هست که در فاصله ی 380 هزار کیلومتری بین کره زمین و ماه ، از فاصله ی 100 کیلومتری زمین (شروع کمربند ون آلن) بدن فضانورد از ارتفاع 100 کیلومتری به بالا بطور مداوم تحت بمباران ذرات پرانرژی و تشعشعات یونی ناشی از اشعه های کیهانی و بادهای خورشیدی قرار خواهد گرفت . طبق مقاله ی FASدر چنین شرایطی و با حداقل فعالیت خورشیدی (بدون درنظر گرفتن انفجارهای خورشیدی)، با یک سپر آلومینیومی 0.1 گرم بر سانتی مترمربعی ، بدن فضانورد سالیانه rem3000000(روزانه 8200 rem) تشعشع جذب میکند که بسیار بیشتر از مقدار لازم برای [HIGHLIGHT=#f8f8ff]مرگ فرد است ! با استفاده از یک سپر آلومینیومی 0.5 گرم بر سانتی مترمربعی ، در شرایط مشابه بدن فضانورد سالیانه 550 rem تشعشع جذب میکند .  با اضافه کردن تشعشعات ناشی از انفجارهای خورشیدی (Flare) که تشعشع تقریبی کم توان ترین آنها 25 Rem است و با در نظر گرفتن 15 انفجار خورشیدی در یک شبانه روز ، بدن فضانورد حتی با سپر 0.5 گرم بر سانتی مترمربعی ، چیزی حدود 380 rem تشعشع در روز جذب میکند ! (توجه داشته باشید حداکثر مقدار مجاز جذب تشعشع توسط آژانس انرژی اتمی 5 Rem در سال بود)
 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  

 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]  
 

• [External Link Removed for Guests]
  
• [External Link Removed for Guests]
  
• [External Link Removed for Guests]
  

وقتي مناطق كمربندي Van Allen در سال 1958 كشف شدند، اشعه‌هاي فضايي به عنوان يكي از مشكلات منحصر به فرد از پرواز فضايي انسان مورد توجه عموم قرار گرفتند. تقريبا در همان زمان، محققان شروع به شناخت و درك اين مطلب كردند كه ناآرامي‌ها و تلاطم‌هاي متعدد جوي و خورشيدي كه طي ساليان بسيار مشاهده شده بودند، جنبه‌هايي از يك پديده بزرگتر بودند كه حادثه پراكندگي اشعه‌هاي خورشيدي بود. هرچند برآوردهاي محافظه‌كارانه اوليه نشان داده كه خطر اشعه‌هاي فضايي، يكي از مشكلات مهندسي كمتر است كه بايد جهت طراحي سفينه فضايي و برنامه‌ريزي براي مأموريت فضايي بر آن غلبه كرد. نقشه‌هاي جريان‌هاي مناطق كمربندي Van Allen در دسترس قرار دارند و حادثه‌هاي پراكندگي شعله‌هاي خورشيدي تحت تحليل‌هاي آماري فشرده قرار گرفته و فنون محاسبه انواع اشعه‌هايي كه ساختارهاي پيچيده سفينه‌هاي فضايي با آنها مواجه خواهند بود گسترش يافته‌اند. انواع اشعه‌هاي موجود در منطقه كمربندي Van Allen مي‌توانند با استفاده از مدارهاي با ارتفاع كم يا حركت سريع در مناطق كمربندي كوچك نگه داشته شوند. فقط حوادث پراكندگي شعله‌هاي خورشيدي بسيار بزرگ (كه خيلي نادر هستند) مي‌توانند براي يك سفينه فضايي كه از حمايت مدرن برخوردار است خطرساز باشند. همچنين اشعه‌هاي رده پايين‌تر براي چنين سفينه فضايي مهم نيستند.

بررسي الكترون‌ها، داده الكترون AE8 جرياني جزيي، بيش از 7=E مگاوات در هر ارتفاعي را نشان مي‌دهد (1 الكترون بر سانتي‌متر مربع در ثانيه). پيچيدگي‌هاي پروتن AP8 نشان مي‌دهد جريان‌هاي اوج بيرون از سفينه فضايي حدود 20 هزار پروتون بر سانتي‌متر مربع در ثانيه، بيش از 100 مگاوات در يك منطقه حدود 7/1 شعاع زمين هستند اما به علت باريك بودن منطقه عبور از آن فقط 5 دقيقه وقت نياز دارد. با وجود اين به نظر مي‌رسد اين مورد خطر اصلي باشد.

مدار گردش ماهواره‌ها به دور زمين عمدتاً در فاصله 700كيلومتري زمين قرار دارند و ايستگاه‌هاي فضايي بين‌المللي و قبل از آن، ايستگاه اسكاي لب و مير همه در مدار 650 كيلومتري زمين قرار داشته و در حقيقت آنها در لايه دروني كمربند ون آلن مي‌توانند به آنجا پرواز نموده و اقدام به تعمير آنها نمايند مانند تلسكوپ ‌هابل.

اما ماهواره‌هايي كه در مدار03600 كيلومتري و در لايه بيروني كمربند ون آلن قرار دارند؛ فضانوردان به دليل عدم حفاظت كافي مدار بيروني ون آلن قادر نيستند به آنجا سفر كنند. به عنوان مثال تلسكوپ چاندرا ـ كه به نام دانشمند هندي چاندرا نامگذاري شده ـ و در مدار 37000 كيلومتري زمين قرار دارد كه هيچ فضانوردي براي تعمير آن نمي‌تواند به آن منطقه پرواز نمايد.


مثال ساده تر برای رد این ادعا در مورد خود ایستگاه فضایی بین المللی می باشد که این ایستگاه در فاصله 200مایلی قراردارد ،در حالی که کمربند ون آلن حداقل 40000مایل تا زمین فاصله دارد...
ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) در فاصله ی تقریبا 354 کیلومتری زمین (خیلی پایینتر از لبه ی بیرونی کمربند ون آلن) مستقر هست و در ابتدای کار از سپرهای آلومینیومی متداول که در ماهواره ها و دیگر سفینه های بدون سرنشین استفاده میشد ، برای حفاظت ازتشعشعات استفاده میکرد . اما بررسی های انجام شده نشان میداد استفاده از عناصر سنگین مثل آلومینیوم برای سپر تشعشعی خود باعث ایجاد یک تشعشع ثانویه و آزاد شدن نوترون در هنگام برخورد ذرات پرانرژی تشعشع به سپر آلومینیوم میشود ! این بررسی ها نشان داد هرچه سپر تشعشعی آلومینیومی ضخیم تر باشد این مقدار تشعشع ثانویه بیشتر خواهد شد . [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  گزارش بالا اثبات میکند که در زمان پروژه های آپولو حتی در صورت استفاده از سپرهای ضخیم از جنس فلزات سنگین (آلومینیوم و سرب) برای حفاظت از جان فضانوردان ، این سپرها با برخورد ذرات پرانرژی ، با تولید تششعش ثانویه و آزاد کردن نوترون ، بیشتر بدن فضانوردان را در معرض تشعشع قرار میداده است !) [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  به دنبال این گزارش ، ناسا و سازمان فضایی روسیه تصمیم گرفتند علاوه بر سپر آلومینیومی نصب شده ، یک لایه حفاظتی از جنس پلی اتیلن (CnHn) به مدول های ایستگاه فضایی بین المللی اضافه کنند . پلی اتیلن دارای عدد اتمی کمتر بوده و پایدارتر است و نتیجتا در اثر برخورد ذرات پرانرژی کیهانی ، تشعشع ثانویه کمتری دارد . اولین مدول مجهز به این لایه حفاظتی ، مدول سرویس Zvezda بود .
 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  

 [HIGHLIGHT=#f8f8ff]  
[HIGHLIGHT=#f8f8ff]مدول Zvezda در وسط تصویر که از راست به مدول Zarya و از چپ به سفینه ی Soyuz متصل شده  

">استفاده از این لایه ی حفاظتی جدید موثر واقع شد ، اما نه انقدر که ناسا و روسیه امیدوار بودند . گزارش سال 2002 نشان میدهد میزان جذب تشعشع توسط فضانوردان با استفاده از تکنولوژی جدید به یک میلی سیورت در روز کاهش یافته ، اما همین مقدار نیز باز بسیار زیاد است . 1 میلی سیورت مقدار جذب تشعشعی است که یک انسان روی زمین در طول یک سال جذب میکند . این میزان یعنی 3 ماه بودن در چنین شرایطی (برای فضانوردان) ریسک سرطان را تا یک دهم میزان ریسک سرطان برای سیگاری ها افزایش دهد .
شاید اینگونه فکر شودکه این میزان ریسک قابل چشم پوشی است . در حقیقت برای یک ماموریت چند ماهه ی ایستگاه فضایی هم بله ، همین گونه است . اما این موضوع نشان میدهد که حتی امروز هم تکنولوژی بشر به جایی نرسیده که بتواند انسان را به سفرهای خارج از کمربند حفاظت تشعشعی ون آلن بفرستد . در این مورد ، مارکو دورانته از دانشگاه ناپل ایتالیا میگوید "اگر با تکنولوژی امروز (2002) 2 نفر را به مریخ بفرستید ، یک نفر بر اثر سرطان خواهد مرد !" [HIGHLIGHT=#f8f8ff]
  



[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]


خوب آنوقت چطور شده 40-50سال پیش به ماه رفت اما الان نمی شود

AS11-40-5922
من برای باور همه کسانی که فکر میکنند با این آپولوی زوار در رفته که به یک کاردستی بیشتر شبیه هست تا یک سفینه فضایی! نمی شه به کره ماه رفت احترام قائلم.

.............................................
..........................

چرا هیچ ردی از این مثلا” ماه نورد بر روی خاک نیست؟!


AS17-143-21932


AS17-143-21934


ماهنوردی که با جرم 210Kg با ظرفیت باربری 490Kg ردی ازش مشاهده نمیشه،
در حالی که رد پای فضانوردان در اون خاک نرم به وضوح مشخصه …



AS15-88-11901


AS15-85-11470


AS17-140-21352


چه طور میتونه همچنین رد هایی از خودش به جا بزاره که از این ارتفاع مشخص باشه؟! حتی فاصله بین دوچرخ ماه نورد هم معلومه!!

(ادعای ناسا در باره تصاویر مدارگرد LRO درhttp://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/apollo-sites.html)
Image Library Apollo 11
[External Link Removed for Guests]
Image Library Apollo 15
[External Link Removed for Guests]
Image Library Apollo 17
[External Link Removed for Guests]
...................................
..................


در این کلیپ از ماموریت آپولو 15 وقتی مثلا” فضانوردان David R. Scott و James B. Irwin این لحظه تاریخی رو ثبت میکنند، (عکس یادگاری در کنار پرچم ایالات متحده روی مثلا” ماه!) یکی از اونا از کنار پرچم رد میشه که این رد شدن همانا و برملا شدن این افتضاح تاریخی! همانا!


a15v.1485548
EVA-2 Closeout
[External Link Removed for Guests]

........................................
.................................


ناسا به ما مي گويد كه ماه هيچ اتمسفري ندارد و فضانوردان اين سازمان در خلأ كامل بوده اند. گرما با به عنوان حركت و لرزش مولكول هاي ماده معني مي شود. حركت سريع مولكول ها، يعني دماي بالاتر. حركت آرامتر مولكول هاي يعني دماي پايين تر. صفر مطلق دمايي است كه در آن حركت مولكول ها، متوقف مي شود. براي داشتن گرما يا سرما، بايد ملوكول هايي موجود باشند. خلأ حالتي از نيستي است كه هيچ مولكولي وجود ندارد.
خلأ هم درجاتي دارد.دانشمندان معتقدند كه خلأ كامل وجود ندارد. فضا شبيه ترين چيز به خلأ كامل است كه براي ما شناخته شده است. در جايي كه ما به عنوان فضا مي شناسيم مولكولهاي بسيار كمي وجود دارد كه مفهوم اندازه گيري سرما وگرما در آن غير ممكن است. اين همان دليلي است كه براساس آن ما از فلاسك يا بطر هاي خلأ براي نگهداري مايعات سرد يا گرم استفاده مي كنيم تا بدون نياز به دوباره سرد كردن يا دوباره گرم كردن، دماي آنها حفظ شود. همه ي انواع پرتوها در خلأ حركت مي كنند اما هيچ تأثيري برخلأ ندارند.
پرتوهاي گرمايي خورشيد در فضا حركت مي كنند اما فضا را گرم نمي كنند. در واقع پرتوهاي گرمايي خورشيد به هيچ وجه تأثيرگذار نيستند تا وقتي كه به ماده برخورد كنند. حركت هاي مولكولي وقتي انرژي موجب به صورت مستقيم توسط ماده دريافت شود، زياد مي شوند. زماني كه طول مي كشد تا ماده بر اثر نور مستقيم خورشيد در فضا گرم شود، به رنگ نور، خواص عنصري آن، فاصله از خورشيد، و نرخ جدب موج گرمايي توسط ماده بستگي دارد.

فضا داغ نيست. فضا سردنيست. اجسامي كه گرم مي شوند به وسيله ي فضا نمي توانند سرد شوند.

اولين كار براي سرد كردن يك جسم اين است كه آن را از معرض نور مستقيم خوشيد دور نگه داريم. چيزهايي كه در سمت سايه ي يك چيز ديگر قرار دارند، عاقبت سرد مي شوند، اما نه به خاطر اين كه فضا سرد باشد. فضا سرد نيست. گرما و سرما در خلأ فضا وجود ندارد. قوانين حركت دستور مي دهند تا مولكولها آهسته تر حركت كنند. اگر هيچ منبع گرمايي ديگري نباشد، اجسام بالاخره سرد مي شوند، اما از آنجايي كه خلأ موجود در فضا يك عايق كامل محسوب مي شود، زمان زيادي طول مي كشد تا يك جسم سرد شود حتي زماني كه به طور كامل از معرض امواج گرمايي يا ديگر امواج خارج شود.
ناسا تأكيد مي كند كه لباس هايي كه فضانوردان مثلاً روي سطح ماه پوشيده بودند، داراي تهويه مطبوع بوده است. يك سيستم تهويه مطبوع بدون تبادلگر گرمايي، نمي تواند كار كند.
به یاد داشته باشید که خلاء یک عایق کامل است.
....................................................................

تعدادی از عکس ها و مدارک "دروغ سفر به ماه" در Real Or Fake
[External Link Removed for Guests]

چرا آمريكا فرود بر روي ماه را جعل كرد، آيا از نظر آنها شوروي احمق بود؟
نه آنها كاري نكردند كه روسها را احمق جلوه بدهند. و هيچ كس هم قبول ندارد كه روسها آن قدر احمق باشند كه اين گونه گول بخورند.
روسيه مي توانست براي جهان فاش كند كه اين ماجرا، جعلي بوده است و احتمالاً اين كار را مي كرد اگر خورشچف همچنان بر سر قدرت بود اما كشورهاي غربي به آساني اين كار را دليلي بر حسادت روسيه بر پيروزي آمريكا بر روسيه در اين رقابت مي خواندند. اما روسها برنامه ي بهتري در سر داشتند،
راه حل آنها براي اين كار ناسا اين بود كه عقب بنشينند و حرفي نزنند و در امن و امان تصور كنند كه در آينده اي نه چندان دور تمدن غرب از خواب بيدار خواهد شد و خواهد فهميد كه دولت آمريكا به آنها دروغ گفته است.

اكنون 40 و اندی سال از آن تاريخ مي گذرد و ناسا هنوز نتوانسته يك راكت كه به ماه برود و برگردد را بسازد كاري كه ادعا مي كند 40 سال پيش انجام داده است. آن هم با سرنشين!

4 صفحه در باره مسئله ای که در گذشته اتفاق افتاده (یا از نظر برخی ها اتفاق نیوفتاده) داره بحث میشه! این همه وقت و انرژی آنوقت نتیجه = 0 !

آنان که میخواهند قبول کنند قبول کنند و آنها که نمی خواهند قبول کنند خوب قبول نکنند! نیازی نیست ما برای تحمیل نظر خودمان به دیگران تلاش بیهوده کنیم!

به هر جهت مهم این است که آمریکایی ها هم اکنون در عرضه فضایی دست برتر رو دارند! حالا ماه و ماهنوردی رو بی خیال! کنجکاوی در حال گردش در مریخ رو دریابید! این که دیگه دروغ نیست!