مرکز انجمنهای تخصصی

كبوتر با كبوتر باز با باز . . . . . گرفت مادر زنم ناگه مرا گاز!

airplane نوشته شده:كبوتر با كبوتر باز با باز . . . . . گرفت مادر زنم ناگه مرا گاز!

البته بهتره کا مادر زنتون این رو نبینه وگر نه واقا اتفاق می افته


من ندارم زن و از بی زنیم دلشادم

از زن و غر زدن روز و شبش آزادم
نه کسی منتظرم هست که شب برگردم
نه گرفتم دل و نه قلوه به جایش دادم
زن ذلیلی نکشم هیچ نه در روز و نه شب
نرود از سر ذلت به هوا فریادم
“هر زنی عشق طلا دارد و بس٬ شکی نیست”
نکته ای بود که فرمود به من استادم
شرح زن نیست کمی٬ بلکه کتابی است قطور
چه کنم چیز دگر نیست از آن در یادم
هر کسی حرف مرا خبط و خطا می خواند
محض اثبات نظرهای خودم آمادم(!)
زن نگیر - از من اگر می شنوی- عاقل باش!
مثل من باش که خوشبخت ترین افرادم
مادرم خواست که زن گیرم و آدم گردم
نگرفتم زن و هرگز نشدم من آدم!
هیچ کس نیست که شیرین شود از بهر دلم
نه برای دل هر دختر و زن فرهادم
الغرض زن که گرفتی نزنی داد که: “من
از چه رو در ته این چاه به رو افتادم؟”

به نام خداوند شور و نشاط

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

نسیب دشمنان ما نگردد کاش پیروزی

{آزیتا(دریا)}

یکی از بزرگان اهل تمیز . . .... . . ز ترس زنش رفت در زیر میز

ميازار موری كه دانه كش است . . ..... . . كه شلوار زیرش بدون كش است

به نام خداوند نوروز و عید خداوند گل های زرد و سپید

چنین گفت رستم به اسفندیار

که من گشنمه ! نون سنگک بیار

{آزیتا(دریا)}

یارب آن دلبر شیرین که سپردی به منش . . . . . منم از بس که ننر بود سپردم به ننش !

مقدمه جديد گلستان سعدي :
منت خداي را عزوجل كه وجود زن را قند و عسل آفريد . . . همان كه ازدواجش موجب محنت است و به طلاق اندرش مزيد رحمت . . . ! هر لنگه كفشي كه بر سر شما مي خورد مضر حيات است و چون مكرر فرود آيد موجب ممات. . . . پس در هر لنگه كفش دو ضربت موجود ، و بر هر ضربت آخي واجب !! " مرد همان به كه به وقت نزاع ، عذر به درگاه نساء آورد . . . ور نه زنش در اثر لنگه كفش ؛ حال دلش خوب به جا آورد . . . "

به نام خداوند نوروز و عید خداوند گل های زرد و سپید

یکی از بزرگان اهل تمیز

ز ترس طلبکار برفت زیر میز !!!!!!!!

{آزیتا(دریا)}

تو که از عشق من طرفی نبستی********* تو که رفتی و با دیگر نشستی
ز باند روح من پرواز کردی***********چرا دیوار صوتی را شکستی؟!!

باز باران باز باران٬ با ترانه میخورد بر بام خانه خانه ام کو؟ خانه ات کو؟

آن دل دیوانه ات کو؟ روزهای کودکی کو؟ … فصل خوب سادگی کو؟

یادت آید روز باران؟ گردش یک روز دیرین؟ پس چه شد دیگر٬ کجا رفت؟

خاطرات خوب و رنگین! در پس آن کوی بن بست در دل تو٬ آرزو هاست؟

کودک خوشحال دیروز ، غرق در غمهای امروز ،

یاد باران رفته از یاد ، آرزوها رفته بر باد، باز باران٬ باز باران میخورد

بر بام خانه بی ترانه ٬ بی بهانه شایدم٬ گم کرده خانه!!!

ما بدين ره نه پی حشمت و جاه آمده ايم . . . . . اسبمان يونجه نداشت از پی كاه آمده ايم