مرکز انجمنهای تخصصی

مـــالرا دجال دان و عشــــق را عیسی شمار *** چون شـدی از خیل عیسی گردن دجال زن

هر که را درد سـرست از دست قیفالش زنند *** گـــر تو را درد دل است از دیـــدگان قیفال زن


حکیم سنایی


قیفال= رگ , رگ بازو
در قدیم برای بهبود سردرد ها بازدن رگ دست نوعی حجامت را انجام میدادند.

نظير دوست نديدم اگرچه از مه و مهر
نهادم آينه‏ها در مقابل رخ دوست

حافظ

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری

حافظ

يا رب سببي ساز كه يارم به سلامت
باز آيد و برهاندم از بند ملامت

حافظ

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

به خدایی که تویی بنده بگزیده او
که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

حافظ

يا رب تو آشنا را، مهلت ده و سلامت
چندان كه باز بيند، ديدار آشنا را


سعدي

امروز ترا دسترس فردا نیست و اندیشه فردات بجز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست کاین باقی عمر را بها پیدا نیست

خيام

تا خاک مرا به قالب آمیخته اند

بس فتنه که از خاک بر انگیخته اند

من بهتر از این نمیتوانم بودن

که از بوته مرا چنین برون ریخته اند..

خیام

در دل ز طرب شکفته باغیست مـرا *** بـــر جـان ز عدم نهاده داغیست مرا

خـــــالی ز خـــیالها دماغیـــست مرا *** از هستی و نیستی فراغیـست مرا

رباعیات حکیم سنایی

ای دوای نخوت و ناموس ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد
کوه در رقص آمد و چالاک شد

مثنوی معنوی

دست افشان، پای کوبان می‎روم...بر در سلطان خوبان می‎روم...می‎روم بار دگر مستم کند...بی پر و بی پا و بی دستم کند...می‎روم کز خویشتن بیرون شوم...پرده‎ی لیلا رخی مجنون شوم...
با همه‎ی لحن خوش آوایی‎ام...در به در کوچه تنهایی‎ام...ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر...نغمه‎ی تو از همه پر شورتر...کاش که...این فاصله را کم کنی...مهنت این قافله را کم کنی...
کاش که همسایه‎ی ما می‎شدی...مایه‎ی آسایه‎ی ما می‎شدی...هر که به دیدار تو نایل شود...یک شبه حلاّل مسائل شود...
دوش مرا حال خوشی دست داد...سینه ما را عطشی دست داد...نام تو بردم لبم آتش گرفت...شعله به دامان سیاوش گرفت...نام تو آرامه‎ی جان من است...نامه‎ی تو خط امان من است...
ای نگهت خاستگه آفتاب...بر من ظلمت‎زده یک شب بتاب...پرده برانداز ز چشم تَرم...تا بتوانم به رخت بنگرم...ای نفست یار و مدد کار ما...کـی و کجا وعده‎ی دیدار ما...دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد...

ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش.

زنده یاد آغاسی

شود شود که شود چشم من مقام ترا.....شود شود که بینم صباح و شام ترا
شود شود که شوم غرق بحر نور شهود.....بدیده تو به بینم مگر بکام ترا
شود شود که نهم روی مسکنت بر خاک....بدرگه تو و خوانم علی الدوام ترا
شود شود که دل و جان و تن کنم تسلیم...برای خویش نباشم شوم تمام ترا
شود شود که سراپا چو دام چشم شوم....بدین وسیله مگر آورم بدام ترا
شود شود که نهم دل بجست جوی وصال....بدیده پویم و جویم علی الدوام ترا
شود شود کو سرفیض در ره تو رود....که تا بکام رسد هم شود بکام ترا

فیض کاشانی