مرکز انجمنهای تخصصی

نثار روي تو هر برگ گل كه در چمنست
فداي قدّ تو هر سرو بن كه بر لب جوست


حافظ

  تو را نادیدن ما غم نباشد  
     
  که در خیلت به از ما کم نباشد  
     
  من از دست تو در عالم نهم روی  
     
  ولیکن چون تو در عالم نباشد  
     

توشه‌ی جان خویش ازو بربای پیش کایدت مرگ پای آگیش
آن چه با رنج یافتیش و بذل تو به آسانی از گزافه مدیش


رودکی

شيراز پر غوغا شده است از فتنۀ چشم خوشت
ترسم كه آشوب خوشت بر هم زند شيراز را

سعدی

از این لحظه جدا میشیم ، تو دستاتو تکون میدی

حالا من موندم و سایه ام ، که از تنهایی .... کرده

من و نقطه ی پایان ، که دنیامو .... کرده

تو دستاتو تکون میدی ، همینجا اخر راهه

هرانکس که باشد مرا زیردست همه شادمان باد و یزدان​پرست
به خشنودی کردگار جهان خرد یار باد آشکار و نهان

فردوسی

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

حافظ

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون
نيكي به جاي ياران فرصت شمار يارا

حافظ

اسير دست افتاب مي شود

نگاه کن!

تمام هستي ام خراب مي شود

شراره اي مرا به کام مي کشد

مرا به اوج مي برد

مرا به دام مي کشد

نگاه کن.........
فروغ فرخزاد

نه قوّتى كه توانم كناره جستن از او
نه قدرتى كه به شوخيش در كنار كشم


سعدی

می‌چكد از ابرها باران نور
می‌گشاید دود شب آغوش خویش
زندگی را تنگ می‌گیرد به بر
باد وحشی می‌دود در كوچه‌ها
تیرگی سر می‌كشد از بام و در
شهر می‌خوابد به لالای سكوت
اختران نجواكنان بر بام شب
نرم نرمك باده‌ی مهتاب را
ماه می‌ریزد درون جام شب
نیمه شب ابری به پهنای سپهر
می‌رسد از راه و می‌تازد به ماه
جغد می‌خندد به روی كاج پیر
فریدون مشیری