مرکز انجمنهای تخصصی

تویی کرده​ی کردگار جهان ببینی همی آشکار و نهان

فردوسي

نیمه شب ابری به پهنای سپهر
می‌رسد از راه و می‌تازد به ماه
جغد می‌خندد به روی كاج پیر
شاعری می‌ماند و شامی سیاه
دردل تاریك این شب‌های سرد
ای امید نا امیدی‌های من
برق چشمان تو همچون آفتاب
می‌درخشد بر رخ فردای من
فریدون مشیری

نه چشم بود جز با تيرگي رام نه فرق صبح ميدانستم از شام

پروين اعتصامي

میان تو و نیستی جز دمی نیست

بسیجی کن اکنون که خود در میانی

ز روز نخستین همین بود گیتی

تو نیز از نخست آنچه بودی همانی

پروین اعتصامی

يك امشبى كه در آغوش شاهد شكرم
گَرَم چو عود بر آتش نهند غم نخورم

سعدی

من ازکجا پند ازکجا باده بگردان ساقیا
ان جام جان افزای را بریزبرجان ساقیا
اول بگیر ان جام می برکفه ان پیر نه
چون مست گردد پیر ده راسوی مستان ساقیا

مولانا

از حادثه ترسند بخود کاخ نشینان

ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

مهر دل ما مدام تقدیم شما
عمری که شود به کام تقدیم شما
پیدا نشد آن هدیه که در شان شماست
یک باغ گل سلام، تقدیم شما

ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهان در گوش جانم می رسد طبل رحیل از آسمان
نک ساربان برخاسته قطارها آراسته از ما حلالی خواسته چه خفته‌اید ای کاروان؟

دیوان شمس

نظراز خرقه پوشان بسته ایم
دل به مهر باده نوشان بسته ایم
جان بکوی می فروشان داده ایم
در به روی خود فروشان بسته ایم
بحر طوفان زا دل پر جوش ماست
دیده از دریای جوشان بستهایم
اشک غم در دل فرو ریزیم ما
راه بر سیل خروشان بسته ایم
بر نخیزد ناله ای از ما رهی
عهد الفت با خموشان بسته ایم
رهی معیری

محتسب مستی به ره دید وگریبانش گرفت
مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست
گفت مستی ، زین سبب افتان و خیزان میروی
گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست
گفت میباید تو را تا خانه قاضی برم
گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست
گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب
گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست
گفت باید حد زنند هوشیار مردم مست را
گفت هوشیاری کجا اینجا کسی هوشیار نیست
گفت مستی ، زهی از سر برافتادت کلاه
گفت در سر عقل باید ، بی کلاهی عار نیست

تو از من گرچه ببریدی زیادت گشت پیوندم
مباد آن روز و آن ساعت که دل بر دیگری بندم
سعدی