مرکز انجمنهای تخصصی

مايه‌ي حسن ندارم که به بازار من آئي جان فروش سر راهم که خريدار من آئي

شهریار

یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست
جان ما سوخت بپرسید که جانانه کیست

حالیا خانه برانداز دل و دین من است
تا در آغوش که می‌خسبد و همخانه کیست

حافظ

تو با اين لطف طبع و دلربايى
چنين سنگين دل و سركش چرايى

سعدی

یار یار است اگر یار وفادار بماند
یار چون نیست وفادار کجا یار بماند
کار کار است اگر کار به هنجار بماند
کار چون نیست به هنجار کجا کار بماند.

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش
وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

گفت اسان گیر بر خود کار ها کز روی طبع
سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش

حافظ

شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است

کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی ارزد

( حافظ)

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیزدل به باد می دهم هر چه باد باد

+حافظ

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
وندراین کار دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
آتش اندر گنه آدم وحوا فکنم

«حافظ»

من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه

صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه

در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم

هر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

هزار نقد به بازار کائنات آرند
یکی به سکه صاحب عیار ما نرسد

«حافظ»

دژخیم بیرحم تنم فکر تاراج منه
روح بزرگوار من،لحظه ی معراج منه

هر لاله ای که از دل این خاکدان دمید
نو کرد داغِ ماتم یاران رفته را

ای کاش ناله های چو من بلبلی حزین
بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

استاد شهریار...