مرکز انجمنهای تخصصی

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی
نروم جز به همان ره که توام راهنمایی

یا رب بگو یارب چه بد گفتم
چه بد کردم
که نزدت خویشتن را دیو و دد کردم
مرا یارب نمیخواهی گناه هستو
اگر نفرین به این دنیای بد کردم

به حرفم گوش کن یارب
به دردم گوش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب

بگو یارب چه بد گفتم چه بد کردم
که نزدت خویشتن را دیو و دد کردم
به جز عشقی که دردش را
به من دادی به من یا رب
چه بخشیدی که رد کردم
فقط در عاشقی یارب
مدد گفتم شدم عاشق
تمنای مدد کردم
به حرفم گوش کن یارب
به دردم گوش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب

شب مستی اگر یک توبه بشکستم
سحر تکرار توبه صد به صد کردم
به سیلابم کشاندی زیر و بم دیدم
تحمل در عذاب جزر و مد کردم
برایم آتش دوزخ فرستادی
برایت لاله ها را در سبد کردم
برایم آتش دوزخ فرستادی
برایت لاله ها را در سبد کردم
به حرفم گوش کن یارب
به دردم گوش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب

گرفتی جامه فضل مرا از من
صبورانه کله را از نمد کردم
نشانم ده اگر یک مور آزردم
اگر یکدانه گندم را لگد کردم
مرا یارب نمیخواهی گناه هستو
اگر نفرین به این دنیای بد کردم

مرا یارب نمیخواهی گناه هستو
اگر نفرین به این دنیای بد کردم

به حرفم گوش کن یارب
به دردم گوش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب
اگر بیهوده میگویم مرا
خاموش کن یارب
مرا خاموش کن یارب
مرا خاموش کن یارب

باغبانا زخزان بی خبرت می بینم
باشد آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته است مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده است که فردا ببرد.


«حافظ»

دلا! باز اين همه افسردگي چيست؟ به عهد گل، چنين پژمردگي چيست؟
اگر آزرده‌اي از توبه‌ي دوش دگر بتوان شکست، آزردگي چيست؟
شيخ بهايي

تو انبان زنان خالی کنی پر زگوهر های اجلالی کنی

طفل جان از شر شیطان باز کن بعد از آتش با ملک انباز کن

چند خوردی چرب وشیرین ازطعام امتحان کن چند روزی درصیام

چند شب ها خواب راگشتی اسیر یک شبی بیدارشو دولت بگیر

مولانا

روزگاری من دل ساکن کوهی بودیم
ساکن کوی بت اربده جویی بودیم
دین ودل باخته دیوانه رویی بودیم
بسته سلسلهء سلسله مویی بودیم
کس در این سلسله غیر از من و دل بند نبود
یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

درد دل چندان که گنجد در ضمير حاصلست از عشق دلداري کجاست
گر به گيتي نيست دلداري مرا ممکن است از بخت دل‌باري کجاست
انوري

تخت سلطان هنر بر افق چشم ودل است
خسرو خاوری این خیمه و خرگاهش نیست


استاد شهریار

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود از سر شب سخن از سلسله موی تو بود

تو را نگاه میکنم که خفته ای کنار من
پس از تمام اضطراب ،عذاب و انتظار من

نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویه های غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی میکده دیگر علم برافرازم


خواجه حافظ محمد شیرازی

تا کی آخر هی کباب و هی کباب اندکی نان و بادنجان نیز هم