مرکز انجمنهای تخصصی

معجزه کن خاتون من تولدی دوباره
منو ببر به حادثه شبو پر از شراره کن

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آیینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد وتند نشست
کلاه داری و آیین سروری داند
تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکن
که خواجه خود روش بنده پروری داند


خواجه حافظ شیرازی....

دنیا رو از من بگیر اما بمون پیشم
بدون اگه بری دیوونه میشم

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

نگارى سخت محبوبى و مطبوع [COLOR=#205867]
وليكن سست‏مهر و بى‏وفايى
 

سعدی

سلام

یک کلبه ی خراب و کمی پنجره

یک ذره آفتاب و کمی پنجره

ای کاش جای این همه دیوار و سنگ

ایینه بود آب و کمی پنجره

قیصر امین پور

هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
وان که این کار ندانست در انکار بماند
اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن
شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند


حافظ

سلام

دیری‌است از خود، از خدا، از خلق دورم
با این‌همه در عین بی‌تابی صبورم

پیچیده در شاخ درختان، چون گوزنی
سرشاخه‌های پیچ‌درپیچ غرورم

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت
نیلوفرانه پیچکی بی‌تاب نورم

بادا بیفتد سایه‌ی برگی به پایت
باری، به روزی روزگاری از عبورم

قیصر امین پور

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش!

حافظ

شكوه بسي شنىدهام از دل درد كشيده ام .. . .. كور شوم جز تو اكر جاى دكر نكه كنم

شاگردی روزگار کردم بسیار در کار جهان هنوز استاد نیم

خيام