مرکز انجمنهای تخصصی

سلام

مى خواستم شعرى براى جنگ بگویم
دیدم نمى شود
دیگر قلم زبان دلم نیست.
گفت:
باید زمین گذاشت قلم ها را
دیگر سلاح سرد سخن کار ساز نیست
باید براى جنگ
از لوله تفنگ بخوانم
با واژه فشنگ

قیصر امین پور

گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم سکه خورشید را در کوره ظلمت رها سازند

خادمان باغ دنیا را ز روی خشم می گفتم برگ زرد ماه را از شاخه شبها جدا سازند

مشعل سوزنده در کف، گلهء پرهیزکاران را از بهشت سبز تر دامن برون سازند!

فروغ فرخزاد

سلام

در وصل هم ز عشق تو اي گل در آتشم عاشق نمي‌شوي که ببيني چه مي‌کشم

با عقل آب عشق به يک جو نمي‌رود بيچاره من که ساخته از آب و آتشم


شهریار

من همان روز كه آن خال بديدم گفتم:
بيم آن است بدين دانه كه در دام افتم

سعدی

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

جهان پر فتنه خواهد ماند از آن چشم و از آن ابرو

غلا م چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

نگارین گلشنش رویست و مشکین سایبان ابرو
حافظ.....

سلام

وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را ساقی بیار آن جام می مطرب بزن آن ساز را
امشب که بزم عارفان از شمع رویت روشنست آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را


سعدی

اگه سبو شکست عمر تو باقی
که اعتبار می تویی تو ساقی

اگه میکده امروز شده خونه تزوير
وای شده خونه تزوير

تو محراب دل ما
تويی تو مرشد و پیر

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیريم و میخونیم سر ساقی سلامت

یه روزی گله کردم من از عالم مستی
تو هم به دل گرفتی دل ما رو شکستی

من از مستی نوشتم ولی قلب تو رنجید
تو قهر کردی و قهرت مصیبت شدو بارید

پشیمونم و خستم اگه عهدی شکستم
آخه مست تو هستم اگه مجرم و مستم

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

میگن مستی گناه به انگشت ملامت
باید مستها رو حد زد به شلاق ندامت

سبوی ما شکسته در میکده بسته
امید همه ما همت تو بسته

به همت تو ساقی تو که گره گشایی
تو که ذات وفایی همیشه یار مایی

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

همه به جرم مستی سر دار ملامت
میمیریم و میخونیم سر ساقی سلامت

تو خفته ای و نشد عشق را کرانه پدید

تبارک الله از این ره که نیست پایانش



حافظ

شکایتها همی کردی که بهمن برگ ریز آمد
کنون برخیز و گلشن بین که بهمن بر گریز آمد

سلام


دلم قلمرو جغرافياى ويرانى است
هواى ناحيه ما هميشه بارانى است

دلم ميان دو درياى سرخ مانده سياه
هميشه برزخ دل تنگه پريشانى است

مهار عقده آتشفشان خاموشم
گدازه هاى دلم دردهاى پنهانى است

صفات بغض مرا فرصت بروز دهيد
درون سينه من انفجار زندانى است

تو فيض يك اقيانوس آب آرامى
سخاوتى، كه دلم خواهشى بيابانى است!

قیصر امین پور

تا چند گويى ما و بس كوته كن اى رعنا و بس
نه خود تويى زيبا و بس ما نيز هم بد نيستيم

سعدی

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست رفیقان مددی

تا طبیبش بسر آریم و دوایی بکنیم