مرکز انجمنهای تخصصی

من خود از عشق لبت فهم سخن مى‏نكنم
هرچ از آن تلخ‏ترم گر تو بگويى شكر است

سعدی

ت
تو بدل هستی و این قوم به گِل میجویند

تو بجان هستی و این جمع جهانگردانند

عاشقانراست قضا هر چه جهانراست بلا

نازم این قوم بلاکش که بلا گردانند


استاد شهریار

دل مو بی ته دایم بی قراره
بجز آزار مو کاری نداره

غریبی سخت مرا دلگیر داره
فلک بر گردنم زنجیر داره


بابا طاهر

هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه گری؟

یعنی که نموده اند در آیینه صبح
از عمر شبی گذشت و تو بی خبری

يار زيبا گر هزارت وحشت از وى در دل است
بامدادان روى او ديدن صباح مقبل است

سعدی

تن بیدرد دل جز آب و گل نیست
دل فارغ زدرد عشق دل نیست
ز عالم رویت آور در غم عشق
که باشد عالمی خوش عالم عشق
غم عشق از دل کس کم مبادا
دلی بی عشق در عالم مبادا
اسیر عشق شو کاندیشه این است
همه صاحبدلان را پیشه این است
اسیر عشق شو کازاد باشی
غمش در سینه نه تا شاد باشی
زیاد عشق عاشق تازگی یافت
ز ذکر او بلند آوازگی یافت
اگر مجنون نه می زین جام خوردی
که او را در دو عالم نام بردی؟
هزاران عاقل و فرزانه رفتند
ولی از عاشقی بیگانه رفتند
نه نامی ماند زیشان نی نشانی
نه در دست زمانه داستانی
متاب از عشق رو گر چه مجازیست
که آن بهر حقیقت کارسازیست


گزیده ای از (یوسف و زلیخا)
عبدالرحمن جامی

تنم از واسطة دوري دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

حافظ

تا طریق عشق تو من جان فشان شدم
بیجان شدم و لیک جهان در جهان شدم

زاندم که باختم دل و جان در قمار عشق
از هر چه عقل فرض کند بیش از آن شدم

تا در فنا ء هستی خود نیست آمدم
در عالم بقا بخدا جاودان شدم

گلشن راز....



( شیخ محمود شبستری )

من ازدست تودرعالم نهم رو ی ولیکن چو تو در عالم نباشد
من اول رو ز دانستم که این عهد که با من می کنی محکم نباشد
که دانستم هرگز سازگاری پری را با بنی آدم نباشد
تورا نادیدن ما غم نباشد که درخیلت به از
ما کم نباشد

سعدی

در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی
خرقه جائی گرو و باده و دفتر جائی

دل که آیینه شاهیست غباری دارد
از خدا می طلبم صحبت روشن رائی
...
....
...
...
گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی

هر آن زمان که ببینم در آرزوی تو باشم به یاد آن سر زلفت به سوی کوی تو باشم





البته نفر قبل زنجیر شعرارو برید اما ادامه دادم

من نگویم که مرا از قفس ازاد کنید
قفس را برده به باغی و دلم شاد کنید