مرکز انجمنهای تخصصی

ترک گدایی مکن که گنج بیابی

از نظر رهروی که در گذر آید


حافظ

در غریبی و فراق و غم دل پیر شدم
ساغر می ز کف تازه جوانی به من آر

 روزها گر رفت، گو رو، باك نیست
تو بمان، ای آنكه چون تو، پاك نیست


«شمس تبریزی» 

تو بَدری و خورشید تو را بنده شدست
تا بنده ء تو شدست ، تابنده شدست

زانروی که از شعاعِ نورِ رخِ تو
خورشید منیر و ماه تابنده شدست

رباعی زیبا از خواجه حافظ شیرازی

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
اینقدر دانم که از شعر ترش خون میچکید

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
وندراین کار دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنه کار برآرم آهی
کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم


حافظ

میازار موری که دانه کش است
که جان دارد و جان شیرین خوش است

تورا من چشم در راهم شباهنگام

که میگیرند درشاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

تورا من چشم درراهم .

ما بیغمان مست دل از دست داده ایم همراز عشق و همنفس جام باده ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم


حافظ

من بي مي ناب زيستن نتوانم بي باده كشيد بار تن نتوانم
من بنده ي آن دمم كه ساقي گويد يك جام دگر بگير و من نتوانم

مبوس خز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن