مرکز انجمنهای تخصصی

در کمینگاه نظر با دل خویشم جنگ است
ز ابرو و غمزه او تیر کمانی به من ار

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست ...آنجا به جز آنکه جان سپارند چاره نیست

تا توانی رفع غم از چهرهء غمناک کن

در جهان گریاندن آسان است اشکی پاک کن

نام من رفته است روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان میاید از نامم هنوز

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت ... گر نکته دان عشقی ، بشنو تو این حکایت

[FONT=Arial Narrow]تو نيكي مي كن و در دجله انداز 
[FONT=Arial Narrow]كه ايزد در بيابانت دهد باز 
[FONT=Arial Narrow] 

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست ....پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان .......نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

تا چند همچو شمع زبان اوری کنی
پروانه مراد رسید ای محب خموش

شهریارا حرم عشق مبارک بادت ....که در این سایه ی دولت به پناه آمده ای

یا رب ان زاهد خودبین که بجز عیب ندید
دود اهیش در ائینه ادراک انداز

ز در درا و شبستان ما منور کن
هوای مجلس روحانیان معطر کن

بچشم و ابروی جانان سپرده ام دل و جان
بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن



حافظ

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی
بازم از پای در انداخته ای یعنی چه