مرکز انجمنهای تخصصی

در ره عشق ز سيلاب فنا نيست گذار
كرده ام خاطر خود را بتماشاي تو خوش

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع آتشی در دلش افکندم و آبش کردم
دل که خونابه ی غم بود و جگر گوشه ی درد بر سر آتش جور تو کبابش کردم
زندگی کردن من مردن تدریجی بود آن چه جان کند تنم،عمر حسابش کردم
(فرخی یزدی)

ما را رها کنید در این رنج بی حساب با سینه ای پاره پاره و دلی کباب

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

اي كه دور از من و قلب مني
با خبر باش كه دنياي مني

ای درد مرا مدام درمان از تو وی مشکل من تمام آسان از تو
آسایش و بینش و نوازش خواهد دل از تو و دیده از تو و جان از تو

و خدایی که در این نزدیکی است :

لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.

روی آگاهی آب، روی قانون گیاه.

سهراب

هر آنكس را كه ايزد راه ننمود
ز استعمال منطق هيچ نگشود
دوستان يه پيشنهاد دارم:
بياين از اين به بعد از حافظ شعر نگيم.شعر هاي حافظ ديگه خيلي گفته شده و معروف شده(و البته قديمي شده).البته اين فقط يه پيشنهاده.خودتون مي دونيد.

در عشق چون مجنون شود سرگشته چون گردون شود
آن كو چنين رنجور شد نايافت شد داروى او

شمس

وز او چون بگذري هنگام فكرت
بود نام وي اندر عرف عبرت

توبه بر لب،سبحه بر کف،دل پر از شوق گناه معصیت را خنده می آید زاستغفار ما
(صايب)

از میان برده است طوفان نقش هایی را
که بجا ماند از کف پایش.
گر نشان از هر که پرسی باز
بر نخواهد امد اوایش.
سهراب