مرکز انجمنهای تخصصی

در لحظه ی خود بینی , آیینه پر از من شد

یک (من ) به قیاس من , در آینه صد (من ) شد

{آزیتا(دریا)}

در گــردش روي مــاه تو اميـد است
سياره چشـم روشنت ناهيـد است
در عالم عشق ِ تو شبم روشن شد
آگاه نبودم که دلت، خورشيد است

تو را که هر چه مراد است در جهان داری . . . چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت بازآید و برهاندم از بند ملامت

ترسم که ز خوشحالی بسیار بمیرم با من سخن وصل به یکبار نگویید

دست افشان , پای کوبان , کف زنان , شادی کنان

(یا علی )امشب زبان را ذکر ناب ناب شد

{آزیتا(دریا)}

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست / ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم گردی نستردیم و غباری نفشاندیم

می توان دامنی پراز گل داشت می توان غنچه بود و خندان بود

می توان با تبسمی شیرین دلگشای هزار چندان بود


{آزیتا(دریا)}

دیدن روی تو را دیده جان بین باید / وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است

تابرآمد در از درون صدف جلوگر شدمه سپهر شرف

انبیا دسته های گل بر کف همه با شادی و نشاط و شعف

{آزیتا(دریا)}

فغان که ان مه نامهربان دشمن دوست/ به ترک صحبت یاران خود چه اسان گفت