مرکز انجمنهای تخصصی

تا تونگاه می کنی کار من آه کردن است
ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

ترا تابد به دل خورشید اشراق تو هر تیر شهابی را کمانی

تو داغ عشق داری بر دل خویش تو باغ لاله ها را باغبانی

{آزیتا(دریا)}

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیشتر زانکه چو گردی ز میان برخیزم

مپندار ای مرغک صبح خیز که من چون تو بیدار دل نیستم

سرود سحرگاهم این شعر بود بر صبح خیزان خجل نیستم

{آزیتا(دریا)}

مي برم منزل به منزل چوب دار خويش را

تا كجا پايان دهم اغاز كار خويش را

احمد به پیامبری برانگیخته شد با امر خدا اساس دین ریخته شد

آن روز که دین مصطفی شد کامل نور نبی و ولی در آمیخته شد

{آزیتا(دریا)}

در سکوت دادگاه سرنوشت عشق بر ما حکم سنگینی نوشت
گفته شد دل داده ها از هم جدا وای بر این حکم واین قانون زشت

تو را عشق ز خود جدا میکند. . . . . چو موسی که گمگشته شد به سینای عشق

قضا چون ز گردون فرو هشت پر
همه زیرکان کور گردند و کر

را دل عشاق زد ان چشم خمارین / پیداست ازین شیوه که مست است شرابت

تو را دیده ام قادر و پارساوش/شگفت است با قادری,پارسایی

یاران هم نشین همه از هم جدا شدند / ماییم و استانه دولت پناه تو