مرکز انجمنهای تخصصی

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت/هم تواند کرمش داد من مسکین داد

دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی گیرد / ز هر دم میدهند پندش ولیکن در نمیگیرد

دریای دل از لطفش پر خسرو و پر شیرین/وز قطره ی اندیشه صد گونه گهر سازد

در بحر فتاده ام چو ماهی / تا یار مرا به شست گیرد

دفتر فکرت بشوی,گفته ی سعدی بگوی/دامن گوهر بیار بر سر مجلس ببار

رفته آن بوی خوش کاهگلت کرده این کهنه نمایی خجلت

از شکافی که تورا درسینه ست هست پیدا که شکسته ست دلت

{آزیتا(دریا)}

ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش / در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد / زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

احرام چه بندیم چون ان قبله نه اینجاست / در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد / دگران روند و آیند و تو هم چنان که هستی

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح / هست خاکی که به ابی نخرد طوفان را

آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست / عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی