مرکز انجمنهای تخصصی

تا چون صدف ز دريا بگشايد او دهاني * درياي ما و من را چون قطره در ربايد

دهقان به تعجب سر انگشت گزان است / کاندر چمن و باغ,نه گل ماند و نه گلنار

رعدش بغرد از دل جانش ز ابر قالب * چون برق بجهد از تن يك لحظه اي نپايد

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار / کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

تا كار و بار عشق هواي تو ديده ام * ما را تحيريست كه با كار كار نيست

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او / زان سفر دراز خود,عزم وطن نمیکند

دلا تا کی در این زندان فریب این و آن بینی برون شو زین چاه ظلمانی تا جهان بینی

یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد / که از و خصم به دام امد و معشوقه به کام

FH12 نوشته شده:دلا تا کی در این زندان فریب این و آن بینی برون شو زین چاه ظلمانی تا جهان بینی

درود بر شما دوست عزیز
اصل این بیت تا آنجا که بنده می دانم به این صورت است:

دلا تا کی در این زندان فریب این و آن بینی یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

البته این نکته شاید خیلی با موضوع مشاعره همخوانی نداشته باشد ولی بهتر است دوستان توجه کنند که وزن مصراع های یک بیت باید با هم همخوانی داشته باشد که در مصراع دومی که شما نوشته اید این طور نیست و این نشان دهنده ی این است که مصراع دوم به غلط ذکر شده و اصل آن این چنین نبوده است.

میرسد روزی که شرط عاشقی دلدادگی ست ان زمان هردل .فقط یک بارعاشق میشود


شاعر خلیل ذکاوت

دل بر گرفته بودم از ایام گل ولی / کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دارد زمان آمدنت دیر می شود دارد جوان سینه زنت پیر می شود
وقتی به نامه عملم خیره می شوی اشک از دو چشم پاک تو سرازیر می شود