مرکز انجمنهای تخصصی

Ines نوشته شده:زندگی چون قفسی است قفسی تنگ پر از تنهایی
و چه خوب است لحظه ی غفلت آن زندانبان
بعد آن هم پرواز

Ines نوشته شده:وقتی از دور به خوشبختی های ساده ی زندگی می نگرم با خودم می گویم: از چه دلتنگ شدی؟دلخوشی ها کم نیست...

كوتاه اما با هزاران قطار معني،واقعا ارزش هزار بار خوندن رو دارند

اما راجع به موضوع:
روزگاريست كه دل چهره مقصود نديد-------------- ساقيا آن قدح آيينه كردار بيار

  تبي غريب تموم وجودت رو گرفته
تنت مي سوزه و تو نمي توني هيچ كار كني
همينطوري كه اين نشستي
چشاتو مي بندي و با خودت مرور مي كني تموم خاطراتت رو
روزهاي شاد و پر اميد
لحظه هاي پر غم
كه فكر مي كردي ديگه اين غم تو رو مي كشه
لحظه هايي كه غم دلت رو به هيچ كس نمي تونستي بگي
گريه هاي پنهوني
و لحظه هاي دلتنگي
هر وقت كم مياري
ياد اون مي افتي
صداش مي كني
و عاجزانه ازش مي خواي كه دستت رو بگيره
اما بعضي وقتا خجالت مي كشي
از اين همه لطف اونو
نا سپاسي خودت
از اين همه نعمتي كه بي دريغ بهت ارزوني كرده و
تو حتي شكر يكيشو نمي توني به جا بياري
اشك امونت رو مي بره
وقتي كه فكر مي كني چقدر مهربونه
اينكه هميشه باهاته
و تو غافلي
از اينكه مگه مي شد از اين مهربونتر باشه و نبوده
از اينكه چرا اينقد دلش رو مي شكني
با تموم چيزايي كه خودش بهت هديه كرده نا فرماني اونو مي كني

از اينكه كاش مي تونستي بشناسيش
كاش مي تونستي كسي بشي كه بهت افتخار كنه
و كاش.........
فقط مي دوني دوسش داري و بهش ميگي
خدايا اگه با كارام دل مهربونت رو آزردم
بهم خرده نگير كه از سر جهل بوده نه قصد
خدايا مي دوني با تموم بديام دوست دارم و
ازت مي خوام هيچ وقت دستمو رها نكني .........

 

دوست داشتم زاغكي بودم خالي از معناي عشق
دوست داشتم كسي بودم اندر وادي عشق
دوست داشتم رها بودم از كمند هر چه دل
دوست داشتم پايي نمي گذاشتم من در غريب سراي گِل
دوست داشتم در ياد نمي داشتم من دوست داشتن را
دوست داشتم هرگز دوست نمي داشتم من از اول مهربان را
دوست داشتم قاصدك بودم در كف باد مست
دوست داشتم مرهمي بودم بردلي كه گشته خالي از هست
دوست داشتم گلي بودم بي خار در باغ دوستي
دوست داشتم نبودم تيغي كه برگيرم ازعشق پوستي
دوست داشتم نسيمي بودم در پيچش موي دوست
دوست داشتم تا كه نگويم هرچه درد دارم من از اوست
دوست داشتم خالي بر گونه اي بودم
دوست داشتم نجواي شبانه اي بودم
دوست داشتم نگيني بر انگشتري بودم
دوست داشتم يا كه تسبيح بر سجاده اي بودم
دوست داشتم شرح فراغم همه رويا بود
دوست داشتم آسمان دوستي بي انتها بود
دوست داشتم نغمه اي نغز بودم در منقار
دوست داشتم جريان رودي بودم بيرون از غار
دوست داشتم سبزينه برگي نو رس بودم
دوست داشتم پختگي ميوه اي نارس بودم
دوست داشتم مهرباني كودكي بودم
دوست داشتم بغض ني لبكي بودم
دوست داشتم ترنم سبز باران بودم
دوست داشتم ريزش زيباي آبشاران بودم
دوست داشتم ايكاش هرگز عاشق نبودم من
دوست داشتم اما مهربان بود همدم من...

نه کسی به ما نظر زد، نه گناه از کسی سر زد
گل من پرنده ای بود، اومد و دوباره پر زد
نه حسادت آتیش به پا کرد، نه کسی جادو به ما کرد
چراغ آشیونم رو سفر ازم جدا کرد
.....
کجا رفت اون مرغ مهاجر؟!
کجا رفت او عشق مسافر؟!
کجا رفت اون شادی جونم
که با او رفت تاب و توونم!

چرا وقتي كسيرو دوست داري يا ميره يا اين كه اگر نره بعد از مدتي از دستت ناراحت ميشه و بعد ميره باز جاي شكرش باقيه كه ديرتر ميره ولي با دلي پر

هیچ کس نمی فهمد

حتی خودم

susan

گناهت را نمی بخشم
اگر با من وداع کردی
مرا با غم رها کردی
گنه کردی گنه کردی
گناهت را نمی بخشم
به اشکی کز غمت بر چهره دارم
تو را چون صبح فردا دوست دارم
کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا میگرفت
گلهای سرخ دلمون کاش بوی دریا میگرفت
تو که قلبه به این قشنگی داشتی
واسه چی بروی اون آهن گذاشتی
آتش پرسيدم که محبت چيست؟گفتا سوزنده تر از من.
ز آب پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا روان تر از من.
ز خاک پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا افتاده تر از من.
ز شمع پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا گرم تر از من.
ز گل پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا زيباتر من.
ز پروانه پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا دل داده تر از من.
ازمحبت پرسيدم که محبت چيست؟
گفتا خود عشق است!
ز عشق پرسيدم که محبت چيست؟
گفت آنچه تو ديدي!

اگر در آغوش گرفتن ها مثل درخت باشدمن به تو جنگل رو میدم
اگردوستی یه سیاره هست من به تو کهکشان را می دهم
اگر عشق زندگیه من مال خودم رو برای همیشه میدهم به تو
اگرمی تونستم چیزی باشم تو این دنیا عشقی می شدم که قلب تو رو به مال من پیوند بده

susan نوشته شده:


هیچ کس نمی فهمد

حتی خودم

susan

دوست عزيز ميشه بيشتر توضيح بديد،چي رو بايد فهميد؟از عكس بايد فهميد؟


اي مسافر ! اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .
مسافر من ! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...
جدايي را لحظه لحظه به من بياموز... آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني ! آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...
اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ...
از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟

اگه از بوي گلي خوشت نيومد تو رو خدا شاخه هاشو نشکون....

كاش ميتونستم اسمت رو بگم و بگم كه عاشقتم
كاش ميشد بگم چقدر دوستت دارم
كاش ميشد اندازه دلتنگي هامو واست بگم
كاش ميشد قربون صدقت برم
ولي حيف كه مي تر سم پست حذف بشه،آخه مي خوام آدرس سايت رو بدم بياي اينا رو بخووني

تو سیب سرخ کدامین بهشت گم شده ای که باز با تو می شکند توبه ی آدم