Re: نانو تکنولوژي
ارسال شده: دوشنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۰, ۱۱:۵۸ ق.ظ
[HIGHLIGHT=#f2dcdb]استفاده از نانوذرات ارتباطي براي حمله به تومورها
محققان آمريکايي نشان دادهاند که چگونه ميتوان با استفاده از دو نانوذره که با يکديگر «صحبت ميکنند»، داروها را بهسمت تومورهاي سرطاني هدايت کرد. يکي از اين نانوذرات روي سطح تومور قرار گرفته و از خود سيگنالهايي منتشر ميکند؛ نانوذرات دوم که حامل داروي ضدسرطان هستند، اين سيگنالها را شناسايي کرده و در محل تومور جمع ميشوند. بررسيهاي اوليه نشان ميدهد که ميزان رسيدن دارو به تومور با استفاده از اين روش، نسبت بهروشي که در آن از اين نانوذرات ارتباطي استفاده نميشود، 40 برابر بيشتر است.
سانگيتا بهاتيا از موسسه فناوري ماساچوست (MIT) بههمراه همکارانش روي چگونگي ايجاد يک سيگنال در محل تومور و سپس، تقويت اين سيگنال بهنحوي که حاملهاي دارويي در جريان گردش خون بتوانند بهراحتي آن را تشخيص دهند، تمرکز داشتهاند. اين محققان تصميم گرفتند از پاسخ انعقادي خون بهعنوان سيگنال استفاده کنند. در اين روش يک محرک کوچک که موجب ايجاد يک آسيب جزئي در رگ خوني ميشود، توسط يک عامل زيستشيميايي بهشدت تقويت شده و منجر به پاسخ قوي بدن از طريق توليد مقادير زيادي پروتيئن فيبرين براي ترميم زخم ميشود.
اين محققان يک سامانه نانوذرهاي را به نحوي طراحي کردند که بتواند وارد تومور شده و با ايجاد آسيب در رگهاي خوني تومور، موجب توليد مقادير زيادي فيبرين گردد. حضور فيبرين بهعنوان سيگنال انتقالي عمل ميکند. در اين حالت نانوذره دوم که درون جريان گردش خون قرار دارد، اين سيگنال را دريافت کرده و بهدنبال منبع فيبرين ميگردد.
اين گروه تحقيقاتي دو نوع نانوذره توليد کردند که ميتوانند درون تومور جمع شوند: نانوميلههاي کوچک طلا و يک پروتئين که به رگهاي خوني تومور متصل ميشود. زماني که نانوميلهها درون تومور جمع ميشوند، ميتوان آنها را با استفاده از تابش مادون قرمز گرم کرد که اين امر موجب آسيب ديدن رگهاي خوني آن ناحيه و آغاز پاسخ انعقادي خون ميشود. نانوذرات پروتئيني پس از رسيدن به محل تومور بهطور خود بهخودي رهايش فيبرين را افزايش ميدهند.
از دو نوع نانوذره ديگر بهعنوان گيرنده سيگنال استفاده شد؛ يکي از آنها نانوبلورهاي اکسيد آهن پوشيده شده با دکسترين بوده و نانوذره دوم از کُرههاي توخالي ليپيدي به نام ليپوزوم ساخته ميشود. نانوبلورهاي اکسيد آهن به نوعي پپتيد متصل ميشوند که امکان چسبيدن آنها به فيبرين را فراهم ميآورد. ليپوزومها نيز با يک آنزيم در مسير انعقاد برهمکنش نموده و اين برهمکنش موجب قلاب شدن آنها به صفحه فيبرين ميگردد.
آزمايشهاي انجام شده روي موش نشان داد که ميزان جذب دارو توسط تومورها با استفاده از نانوذرات گيرنده 40 برابر بيشتر از حالتي است که نانوذرات انتقالي حضور ندارند و 6 برابر بيشتر از زماني است که از نانوذراتي استفاده ميشود که براي هدفگيري گيرندههاي سطحي سلولهاي سرطاني طراحي شدهاند.
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
محققان آمريکايي نشان دادهاند که چگونه ميتوان با استفاده از دو نانوذره که با يکديگر «صحبت ميکنند»، داروها را بهسمت تومورهاي سرطاني هدايت کرد. يکي از اين نانوذرات روي سطح تومور قرار گرفته و از خود سيگنالهايي منتشر ميکند؛ نانوذرات دوم که حامل داروي ضدسرطان هستند، اين سيگنالها را شناسايي کرده و در محل تومور جمع ميشوند. بررسيهاي اوليه نشان ميدهد که ميزان رسيدن دارو به تومور با استفاده از اين روش، نسبت بهروشي که در آن از اين نانوذرات ارتباطي استفاده نميشود، 40 برابر بيشتر است.
سانگيتا بهاتيا از موسسه فناوري ماساچوست (MIT) بههمراه همکارانش روي چگونگي ايجاد يک سيگنال در محل تومور و سپس، تقويت اين سيگنال بهنحوي که حاملهاي دارويي در جريان گردش خون بتوانند بهراحتي آن را تشخيص دهند، تمرکز داشتهاند. اين محققان تصميم گرفتند از پاسخ انعقادي خون بهعنوان سيگنال استفاده کنند. در اين روش يک محرک کوچک که موجب ايجاد يک آسيب جزئي در رگ خوني ميشود، توسط يک عامل زيستشيميايي بهشدت تقويت شده و منجر به پاسخ قوي بدن از طريق توليد مقادير زيادي پروتيئن فيبرين براي ترميم زخم ميشود.
اين محققان يک سامانه نانوذرهاي را به نحوي طراحي کردند که بتواند وارد تومور شده و با ايجاد آسيب در رگهاي خوني تومور، موجب توليد مقادير زيادي فيبرين گردد. حضور فيبرين بهعنوان سيگنال انتقالي عمل ميکند. در اين حالت نانوذره دوم که درون جريان گردش خون قرار دارد، اين سيگنال را دريافت کرده و بهدنبال منبع فيبرين ميگردد.
اين گروه تحقيقاتي دو نوع نانوذره توليد کردند که ميتوانند درون تومور جمع شوند: نانوميلههاي کوچک طلا و يک پروتئين که به رگهاي خوني تومور متصل ميشود. زماني که نانوميلهها درون تومور جمع ميشوند، ميتوان آنها را با استفاده از تابش مادون قرمز گرم کرد که اين امر موجب آسيب ديدن رگهاي خوني آن ناحيه و آغاز پاسخ انعقادي خون ميشود. نانوذرات پروتئيني پس از رسيدن به محل تومور بهطور خود بهخودي رهايش فيبرين را افزايش ميدهند.
از دو نوع نانوذره ديگر بهعنوان گيرنده سيگنال استفاده شد؛ يکي از آنها نانوبلورهاي اکسيد آهن پوشيده شده با دکسترين بوده و نانوذره دوم از کُرههاي توخالي ليپيدي به نام ليپوزوم ساخته ميشود. نانوبلورهاي اکسيد آهن به نوعي پپتيد متصل ميشوند که امکان چسبيدن آنها به فيبرين را فراهم ميآورد. ليپوزومها نيز با يک آنزيم در مسير انعقاد برهمکنش نموده و اين برهمکنش موجب قلاب شدن آنها به صفحه فيبرين ميگردد.
آزمايشهاي انجام شده روي موش نشان داد که ميزان جذب دارو توسط تومورها با استفاده از نانوذرات گيرنده 40 برابر بيشتر از حالتي است که نانوذرات انتقالي حضور ندارند و 6 برابر بيشتر از زماني است که از نانوذراتي استفاده ميشود که براي هدفگيري گيرندههاي سطحي سلولهاي سرطاني طراحي شدهاند.
[External Link Removed for Guests]
[External Link Removed for Guests]
نام و نام خانوادگی محل فعالیت رتبه علی تربیت مسعود صلواتی عليمراد صنعت اعظم ايرجي صنعتي محمود علياف تربيت عبدالرضا سيم صنعتي عبدالله سيد شمسالدين مرتضي پاستور سيد خطيبالاسلام صدر صنعتي 
تصویر SEM از یک نانوکامپوزیت تک در ابعادی در حدود 2 میکرومتر