مرکز انجمنهای تخصصی

ما را سریست با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم


سعدی

مائیم که در پای تو چون خاک رهیم . . . . .مدهوش و ز دست رفته یک نگهیم
با ما شبی از مهر درامیز که ما
کم عمر تر از ستاره صبح گهیم

رهی معیری

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم . . . . . . . . دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا . . . . . . . . . . . . زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم
گفت که دیوانه نه‌ای لایق این خانه نه‌ای . . . . . . . . .رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم
گفت که سرمست نه‌ای رو که از این دست نه‌ای . . رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

جناب مولانا

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را / وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را

*استاد سخن سعدی شیرازی

اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را. . .
‏{به به میبینم دوست عزیز اقا فرشاد بعد از مدتی تشریف اوردن. . دلمان تنگ شده بود واستون‏}‏

(لطف دارید مسیح جان)

آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا/ از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

ای بی خبر از محنت روز افزونم / دانم که ندانی از جدائی چونم
باز ای که سرگشته تر از فرهادم / دریاب که دیوانه تر از مجنونم
رهی

من ندانم که عاشقی چه بلاست / هر بلایی که هست عاشق راست

تا که بودیم،نبودیم کسی کشت ما را غم بی همنفسی
تا که رفتیم همه یار شدند،خفته ایم و همه بیدار شدند

دارم امید عاطفتی از جانب دوست /کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست
دانم که بگذرد ز سر جرم من که او /گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست

نقد صوفي نه همه صافي بي غش باشد
اي بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد

صوفي ما كه ز ورد سحري مست شدي
شامگاهش نگران باش كه سر خوش باشد

خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان
تا سيه روي شود هر كه در او غش باشد.
حافظ

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت / نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت
به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن / که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت

نه چمن شکوفه‌ای رست چو روی دلستانت / نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت
گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی/ چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت

تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا / اگر التفات بودی به فقیر مستمندت
نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد / به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت

تو نه مرد عشق بودی خود از این حساب سعدی / که نه قوت گریزست و نه طاقت گزندت