مرکز انجمنهای تخصصی

تهمتن برآشفت و با توس گفت که رهام را جام باده ست جفت

تا نلغزی که ز خون راه پس و پیش‌ترست/آدمی دزد ز زردزد کنون بیشترست

تو یک ساعت چو افریدون به میدان باش تازان پس
به هر جانب که روی اری درفش کاویان بینی

تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني
ورنه هر فتنه كه بيني همه از خود بيني

به خدايي كه تويي بنده بگزيده او
كه بر اين چاكر ديرينه كسي نگزيني

گر امانت بسلامت ببرم باكي نيست
بي دلي سهل بود گر نبود بي ديني

ادب و شرم تو را خسرو مهرويان كرد
آفرين بر تو كه شايسته صد چنديني

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتیم .................... در میان لاله و گل آشیانی داشتیم

رهی معیری

ما را همه شب نمی‌برد خواب/ ای خفته روزگار دریاب
در بادیه تشنگان بمردند/ وز حله به کوفه می‌رود آب

با قلب لبریز از غمم امشب صدایت میکنم
با اشتیاق دیدنت دل را فدایت می کنم

بین رویای شبانه جستجویت می کنم
نرگس عشق منی هر لحظه بویت می کنم

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا /گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

از خمستان جرعه ای بر خاک ریخت جنبشی در آدم و حوا نهاد

دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشت ................... باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود

جناب حافظ

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زند به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند
هوشنگ ابتهاج

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین...............به علی شناختم من به خدا قسم خدا را