مرکز انجمنهای تخصصی

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت
خرابم می کند هر دم،فریب چشم جادویت
پس از چندین شکیبایی،شبی یا رب توان دید
که شمع دیده افروزیم،در محراب ابرویت

تو را که هر چه مرادست می‌رود از پیش / ز بی مرادی امثال ما چه غم دارد

دم تیغ بر گردنش چون رسید سر عمرو صد گام از تن پرید
چو غلتید در خاک آن ژنده فیل بزد بوسه بر دست او جبرئیل
باذل مشهدی

لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش/ دیگر چه حاجتی به لب حوض کوثرش

"فروغی بسطامی"

شــاهــــا کنـــم از خبث فـــروغــی خبرت .......... خون می کند این جهود ناکس جگرت

خطبه ی شهی و عزل تو را خواهد خواند .......... آنــگــونــه کــه خــوانـد از بـرای پدرت

.
.

.

.

توضیح:این دوبیتی را مرحوم ملک الشعرای بهار در زمان به سلطنت رسیدن محمد رضا پهلوی خطاب به وی سروده و تلمیح به ماجرای ظهور و سقوط رضا خان و به قدر ت رسیدن محمد رضا دارد که محمد علی فروغی ( ذکاءالملک) در هر سه اتفاق نقش اساسی داشته است.

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست /دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

تا تماشای جمال خود کند نور خود در دیده بینا نهاد
تا کمال علم او ظاهر شود این همه اسرار بر صحرا نهاد
فخرالدین عراقی

دل ميرود زدستم صاحب دلان خدا را
دردا كه راز پنهان خواهد شد آشكارا
كشتي شكستگانيم اي باد شرطه بر خيز
باشد كه باز بينيم ديدار آشنا را

از علی آموز اخلاص عمل شیر حق را دان منزه از دغل

لب تو مردمی دیده دارد/ولی زلف تو سر گردیده دارد
که داند تا سر زلف تو در چین/چه زنگی بچه ناگردیده دارد

"عطار"

دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت . . . . . . باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود

جناب حافظ

دمی با نیک خواهان متفق باش / غنیمت دان امور اتفاقی