مرکز انجمنهای تخصصی

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

سعدی!

دلفریبان نباتی همه زیور بستند

دلبرماست که باحسن خدا داد آمد

حافظ

در اندرون من خسته دل ندانم کیست

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

تو نبودی دل به دل راهی نداشت

از خیال عشق آگاهی نداشت

تو نباشی تا قیامت بی کسم

در تمام زندگی دلواپسم

متاب ای پارسا روی از گنهکار // ببخشایندگی در وی نظر کن

اگر من ناجوانمردم بکردار // تو برمن چون جوانمردان گذر کن

نابرده رنج گنج میسر نمیشود

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد!

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند****گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

! در چنین شبهای بی فریاد رس

روز خوش در خواب باید دید و بس

سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی

ما را ز سر بریده می ترسانی؟

ما گر زسر بریده می ترسیدیم

در محفل عاشقان نمی رقصیدیم

من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارم/ نه از آبم نه از خاکم سر عالم نمی‌دارم

"جناب مولانا"

من مست می عشقم هوشیار نخواهم شد
وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد

دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی

ز کدام باده ساقی به من خراب دادی

مشاعره / خواهشمندم شرکت بفرماييد.