مرکز انجمنهای تخصصی

از مردم افتاده مدد گیر که این قومبا بی پرو بالی پرو بال دگرانند

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

خواجه حافظ شیرازی

دل می بری به عشوه ز من بسكه با كلاس
لم می دهی به صندلی و قهوه می خوری
شاعر : خودم

یار دارد سر صید دل حافظ، یاران

شاهبازی به شکار مگسی می‌آید

در دل خلوت شب
ماه دو نیمه ست
یکی در لب حوض
دیگری در بالا

اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

از زندگی همیشه نشانی نداشته ست
تقویم من که فصل جوانی نداشته ست
شاعر خودم

تــــو بهــانه می‌کنی و مــــا ز درد
می‌زنیم از سوز دل دم های سرد

سعدی

درد دوری از وطن با اهل غربت آشناست
روی بر گردان مسافر این نگاه آخر است
خودم

تمـام عالـــــم و آدم
گر آیند گرد تا گــــردم ،
بگیرند پـا و دستانـــم ،
ببندند هردو چشمانم ،
بسوزند روح و جانانـم ،
شوم طرد از مریدانــم ،
به هرسوهرکجا مانـم ،
به هر حالی میخوانـم :
تو را با"عشق"خواهانم

همین الان خودم

می ترسم آنکه روح من از تن جدا شود
وقتی به چشم خیره به این سوی بنگری
خودم

یار را در ره و ما را سر راهش بگذاشت / هر دومان را کام از شهد نگاهش بگذاشت

خودم