مرکز انجمنهای تخصصی

حجم انبوه تنهايي من مرا به چنين راهي کشاند

قابل تامله!

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه فراوان دارم

گله از بازي روزگار دارم
به تن زندگي ام زخم فراوان دارم

دل گريان و
لب خندان دارم

مرگ

الان كه نوشتن را شروع ميكنم شايد يكي از خاطره انگيزترين نوارهاي زندگيم را بعد از مدتها گوش مي دهم حيف كه نميشود احساس را در بند كلمات اسير كرد،خلاصه حال خوشيست.
به سراغ مرگ رفتم ، مشغله ي فكري هميشگيم .آره ميدانم مرگ پليست بين دو جهان ، مرگ فقط يك انتقال است، مرگ پايان همه چيز نيست،مرگ خوب است و ..... پس چرا من ميترسم .خود مرگ كه ترس ندارد اين آنچه بعد از آن اتفاق ميافتد است كه ترس دارد، اگر چيزي با شد .
من تعجب ميكنم ازاين همه آدم ، وقتي ازآنها راجع به مرگ مي پرسند با آن حالت روحاني مسخره وكمي باد درغبغب از اطمينان كامل خود به آن طرف وباقي قضايا حرف ميزنند.اين بيشتر حالت يك عادت درآمده چراكه هيچ امكان ديگري را متصورهم نميشوند،از بچگي داخل كله شان كردند كه اين است ولاغير،اصلا آقا فكر كردن به اين مسئله كفر است ، معصيت دارد.
براي يك با رهم كه شده واقعا به مرگ اين بزرگترين وقابل احترام ترين وحقيقت ترين حقيقت در رابطه با انسان فكر كن ومهتر بعد از آن . چيزي كه اگر تنها يك قطعيت در اين دنيا باشد بي شك آن ، مرگ است. به اين كه شايد امشب كه درتاريكي مطلق، در رختخوابت آرام خوابيدي ديگر بر نخواهي خواست ، اگر توانستي بگويي بعد از آن چه خواهد شد يك عمر راحتي تقديم تو باد.


از جمله ي رفتگان اين راه در از بازآمدهاي كو كه به ما گويد راز
هان بر سر اين دوراهه ازروي نياز چيزي نگذاري كه نمي آيي باز

مرگ بزرگترين اسرار است

انسانها خواب هستند وقتي مي ميرند بيدار مي شوند ؟

بیکران ریگستان سکوت:

چقدر فرق کرده اي !
- خب همه چي فرق کرده. منم مثل همه چيز.
- تو کوچيک شدي ، يا دنيا بزرگ شده ؟
- دنيا تا هميشه، همين دنياست. ريگ همين ريگه. حجم، همين حجمه.
- اما سبز، ديگه سبز نيست. آبي ، آبي نيست.
- قرارمون صحبت از رنگ نبود. يادت هست... گفتي رنگ، واسه چشمها درست شده نه براي دل. خودت گفتي به چشمهات اعتماد نميکني.
- آره، يادمه. ولي ميدوني چيه ؟ يه چيزايي، منو داره ميترسونه. هرچي بيشتر ميفهمم، بيشتر ميترسم.
- خب، طبيعيه. تو داري توي مسيري راه ميري که همه تابلوهاش زنگار گرفته و کسي رو پيدا نميکني که راه درست رو نشونت بده. همه ميگن راه درست همينيه که من توشم. تو راه خودت رو انتخاب کردي و هي داري ميري جلوتر. ميدونم. مبهمه. اين ترسناکه.
- ترسناکتر وقتيه که تو حرف نميزني. از سکوتت ميترسم.
- اما خودت گفتي، براي اين دلتنگي هميشگي، پاداشي جز سکوت نيست.
- براي اين بود که چيز ديگه اي نداشم. دستام خالي بود.
- مثل اينکه حواست نيست. تو بهترين چيزي رو که داشتي بهم دادي.
- نميدونم. به خدا نميدونم. اصلا ... اصلا براي چي اومدم سراغ تو ؟
- چون فکر کردي دلت داره کوچيک ميشه. يادت باشه، تا ريگ همون ريگه، منم همون دلم. از ريگ و از خاک و از سردي خاک نترس. قوي باش ! پاتو محکم بزار روش. همه اين ريگها از نسل تو هستن. باهاشون غريبي ؟
- نه . ازشون نميترسم . باهاشون رفيقم. چون قراره بيشتر عمرم رو باهاشون زندگي کنم. اون موقع، من ميشم تو . اونوقت ميفهمم که چقدر کوچيک بودي يا چقدر بزرگ .
- همون موقع امانتت رو پس ميگيري.
- کدوم امانت رو ؟
- سکوت

همه جا ساکت شد. من موندم و سکوت.
باز هم يه عالم سوال بي جواب.
خسته شدم. فقط راضيم به اينکه هنوز دارم راه ميرم و باکي ندارم.
چراغ نفتي کهنه که ارثيه خاندان نشناخته ام هست، با منه و هنوز خاموش نشده و راه هم هنوز که هنوزه ادامه داره.
مقصدم، شايد، اول يه راهه. يه راه درست.
خدا کنه راه درست ، همين باشه.
بالاخره يه روز ميفهمم... يه روز، يه شب.
آره ...
گيرش ميارم.

الان که دارم مي نويسم نميدونم برا چي زنده ام . آخه برا چي به اين دنيا اومدم و برا چي از اين دنيا مي رم چرا هميشه بايد نگران از دست دادن عزيزانم باشم که بالاخره يه روز ....

زندگي

حافظه اش را پاك از دست داده است، ديگركمتر چيزي به يادش مي ماند، تنها واكنشش در جواب حرفت لبخندي ازجنس سكوت است ، آدم احساس مي كند بزرگ شده در حالي كه رفتارش كودكانه است ، و اين از آن گونه تضادهاست كه من دوستش دارم يك تضاد كه گويا در چارچوب اين دنياا نمي گنجد ، ماورايي است. بعد ازاينكه ازراه چشم وسينه نتوانسته بود كاري بكند ازراه سروارد شده ، سرطان كارش را ساخته ، مادر بزرگم را مي گويم . اورا به پيرزني آرام كه شايد در روز چند كلمه اي بيشتر حرف نزند تبديل كرده آرام آرام همچون قاب عكسي در يك راهرو نيمه تاريك، او هر روز بيشتر به مرده ها ودنيايشان شبيه مي شود،او بزرگترين حقيقت يعني مرگ را در آغوش خواهد كشيد آري او خواهد مرد.
زندگي وهزار پرسش كه چرا...... ؟ پيدا كردن يك كافي نت در دشت كوير از پاسخ به اين سوال آسانتر است.ولي ازآنجا كه مهمترين زمان حال است وما در حال زندگيمان را داريم بايد دنبال چه بود. از جملات تكراري كه مثلا زنده اي تا زندگي كني يا زندگي مي كني تا زنده بماني يا زندگي يك محكوميت است والخ كه بگذريم داستان ما به فردي مي ماند كه ناگهان به درون دريا پرتابش مي كنند او ديگر نمي پرسد كه چرا مرا انداختي يا قرار نبود ويا من نمي خواستم درآن زمان كه زمان حال است فقط يك چيز مهم است وآن راهي براي نجات هر چند موقت و احيانآ اگر فرصتي بود، براي پرسشهاي بعدي. اين چيز مهم هدف ، ايدئولوژي ، آرمان ، مانيفست ويا هر اسم ديگري كه دوست داريد در زندگي است . به قول نيچه ، فيلسوف بزرگ((هر كس چرايي براي زندگي كردن يافت با هر چگونه اي خواهد ساخت))
به دور از شعارزدگي وبا همه تلخي، اين شرنگ زندگي همين است كه مي بيني، ما هستيم ، به قول آن خانم شاعر كه اي زندگي اين منم كه هنوز با همه ي پوچي از تو سرشارم.


اسرار ازل را نه تو داني و نه من---------------وين حرف معما نه تو خواني ونه من
هست از پس پرده گفتگوي من وتو-------------چون پرده برافتد نه تو ماني ونه من