مرکز انجمنهای تخصصی

 ظهور چه نزدیک است بر منتظران و چه دور بر منکران

ما از دام انکار خارج و به بحر انتظار فتاده
دیر زمانی است که سه چشم به آفتاب نهاده

ظهور این چنین نزدیک و ما این چنین دور
این همه فاصله میان این ما و این نور

منکران به ز خستگان که ره ببهوده نمی پویند
زنده باد آنان که نشان ظهور هر دم می جویند

پاینده آن مردان که نروند خارج از راه
زنانی که تسبیح گویند هر شب تا پگاه

اینچنین طلوع نور نزدیک است بر منتظران
آخر نور پیدا نیست به دیدگان چشم بستگان


...


چه غمناک آدینه ای که بی ظهور باشد
حکایت ما همچنان شب و روز  

البته قسمت هایی از این شعر را اینجا ننوشتم.

 اي بدر تمام ماه   كي تكيه زني به كعبه آن سان  
   
  در هر دو جهان سرور و شادي از آمدنت به جا نهادي  
   
 در آن گه باز آمدنت نيز مرا ده بر وصل و لقاي خويش مژده  
   
  گر جسم نحيفم به دل خاك بُد آنروز باجلوه ي(صيحه ي)  يت زنده كن(اذن ده) آنروز  
   
 15/5/1388 (14/8/1430)  

عالم

دستان خدا مرهم زخم علی می شد و او می دانست

که به هنگام اذان سحری بیداری قاتل می خواست



چشمان خدا ناظر عدل علی می شد و او می دانست

که ز فرزند در آن لحظه ی آخر عدالت می خواست

نمیدانم به وقت رفتنم از این سرای زشت میبندم به این دنیای بی معنا چه سانی رشک
می دانم که رفتن معنی پایان دنیا نیست اما من گرفتارم به یار و یار هم از نیست
میخواهم ز معبودم کند مر گم زیارم پیش تا جانم دهم با عشق با تک خنده ای بر نیش
خواهم پیکرم در زیر پای یار باشد فرش تا روحم رود با عشق از این فرش بر ان عرش

آسمان آبی .. درختان سبز .. کاغذهای سفید .. رای های سبز .. انسان های پلید .. من به فکر کودکان آفریقا .. شما جدال بر سر رنگ ها .. من غمگین .. شما از همدیگر خشمگین .. نه شما نه سبز ها .. میما خودش تنها .. آه و آه

فقط غمگین هستم،
سیاسی نخونید شعر را

دوستان این شعر هم تقدیم به انان که عشقی فراتر از عشق زمینی دارند.
بیا ای مونس تنهایی ام ای شاه دربارم بیاشمعی بکن روشن که من دراوج غمهایم
دراین غربت سکوتی سخت بفشرده دل مارا به تابوتم زده اتش غم غربت بیا یارا
هرز گاهی صدای صوت میاید به گوش من چه باید کرد ای یارا که نجوای تو میخواهم
طلوعی بس دل انگیزوغروبش بس غم انگیزاست سنگ قبر من این باد.اخر کی جهان این است
از روز عزل تا شام دنیا بر دلم غم زد ندیدم جز غم و غربت که چشمم خون میگرید
مخورای مورمخور ای خاک گوش وچشم این تن را که شاید صوت یار اید و انسیمای چون دریا
مخوان بلبل به شاخ تک درخت روی قبر من که یاد یار می اید به قلب بیش درد من

این هم یک دوبیتی که خودم خیلی دوستش دارم.و به یارم وقتی داشت میرفت سفر راه دور گفتم.
و می روی ز پیش دل و بهار میرود مرو بهار زندگی ام که جان میرود
تو می روی و بنفشه ز باغ می رود مرو.مرو که باغبان ز داغ میرود

مثل شعرهای شما زیاد خوب نیست ولی دلم خواست تو این تاپیک شرکت کنم

عشق یعنی ،زیر باران رفتن و خالی شدن
تربت باران زده را ، دیدن و بوئیدن
عشق یعنی ،باور آغوش امن مادران
گریه کردن ،بیخجالت روی پای مادران
این همه چیزای زیبا داشتن
یعنی ، خدا را داشتن
این همه باور ، همه عشق ، همه از آن اوست
او که خالق من و تو و عشق و مادر است .