مرکز انجمنهای تخصصی

دوست خوبم
اگه از سبك شعرايي استفاده كني كه داراي وزن و قالبه بهتره
هشدار كه گر وسوسه نفس كني گوش
ادم صفت از روضه ي رضوان به در ايي

یادته واست نوشتم روی صفحه های رنگی
حیفه که پیشم نمونن چشای به این قشنگی
گفتی تنها راهه پرواز ولی آسمون چه دوره
واسه تو کاری نداره که دسات مثل بلوره
کی میگه سرمای بهمن واسه باریدن برفه
ایراد از عشق من و توست که همش اسیر حرفه

هر كه آمد عمارتي نو ساخت ×××× رفت و منزل به ديگري پرداخت

تو ای مجنون که عشق نام داری
شراب شوق من در جام داری
ترا آن به که با دردم نشینی
که جان در بازی از رویم ببینی
مگر نشنیده ای ای از خرد دور
که پروانه ندارد طاقت نور
برو می ساز با اندوه و خواری
که سازد عاشقان را بردباری

ياران همنشين همه از هم جدا شدند
مائيم و استانه ي دولت پناه تو

ولی بر ما چنین است که هزاران
بلا و غصه هم بر ما غمی نیست

تا کي به تمناي وصال تو يگانه
اشکم شود از هر موژه چون سيل روانه

همه چیز عریان است
تنها خاکستر مقدس مرگ است و صحرا
که همه چیز را پوشانده است
و از کنار خوابگاه ابدی
راهی روستایی میگذرد
که گهگاه قلب یک گاری در آن می تپد
در اینسو و آنسو چشم انداز دشتهایی فراخ پیداست
نه رودی،نه تپه ای،نه درختچه ای
تنها شاید دو بوته در جایی به دیدار هم شاد شوند
سنگهای بیصدا،مزارهای بیصدا
و صلیبهای چوبی
همه یکرنگ و دلتنگ
بیرنگ و دلتنگ

گر مريد راه عشقي فكر بد نامي مكن *** شيخ صنعان خرقه رهن خانة خمار داشت

تو صداتم تو صداتم من رفيق گريه هاتم
عشق در تو...
شور در تو..
بي تو من جايي ندارم...
بي تو فردايي ندارم من باهاتم ...
مثله بارون تو چشاتم
مثله غصه تو صداتم...
چون پرنده در هواتم
عشق در تو شور در تو
بي تو من هیچم

من و عشق تو عیاری بس که به غیر تو دیاری کو
تا نوشیدم می بی رنگی رستم از عالم رنگ و بو

وز براي صيد دل در گردنم زنجير زلف
چون كمند خسرو مالك رقاب انداختي