مرکز انجمنهای تخصصی

  (قسمت اول) کابوس هسته ای آمریکا در کوهستان وحشی
سقوط B-52 با 2 بمب اتمی در اثر تلاطم های جوی

  [External Link Removed for Guests]
   
ساعت 01:38 به وقت محلی در محدوده زمانی رومئو (UTC-5:00). روز 18 ژانویه 1964. بمب افکن B-52D Stratofortress نیروی هوایی آمریکا با نام Buzz 14 در ارتفاع 29500 پا از سطح دریا بر فراز کوهستان وحشی ایالت Maryland. سرگرد Tom McCormick از نیروی هوایی به سختی میتواند جلوی خود را ببیند. بوران و بادهای شدید و تکان دهنده در ارتفاع 29500 پا به شدت در حال وزیدن به سوی هواپیما هستند و او برای رهایی از تلاطم های مسیر, درخواست افزایش ارتفاع به 33000 پا را به مرکز کنترل ترافیک هوایی Cleveland مخابره مینماید. او تلاش میکند بمب افکن B-52 خود را به ارتفاعی بالاتر از محدوده کولاک های موسمی زمستان هدایت نماید.

"مرکز کنترل Cleveland, نیروی هوایی Buzz یک - چهار درخواست افزایش ارتفاع به سطح پروازی سه - سه - صفر به دلیل شرایط آب و هوایی بر فراز ...."

"دریافت شد Buzz یک - چهار, مرکز کنترل Cleveland. آه ....! لطفا" منتظر بمانید."

همانند سقوط غم انگیز پرواز QZ8501 و A320 هواپیمایی Air Asia بر فراز دریای جاوا, بمب افکن غول پیکر McCormick نیز یا باید راهی ایمن برای عبور از طوفان میافت یا آنکه ریسک عبور از کولاک با خطر واماندگی و سقوط از دل آسمان را به جان میخرید. اما بر خلاف پرواز مسافری Air Asia بر فراز دریا, هواپیمای McCormick دارای 2 مسافر به مراتب مهم تر و البته کشنده بود! Buzz 14 حامل 2 بمب اتمی فعال و 9 مگاتنی B53 بود که به عنوان قویترین سلاح اتمی در زرادخانه هسته ای ایالات متحده شناخته میشود. از این کلاهک در نوک موشک غول پیکر بالستیک و قاره پیمای Titan II نیز استفاده شده بود که مسئولیت حمله به تاسیسات مخفیانه زیر زمینی شوروی و پاک کردن شهرهای روسیه از روی نقشه را بر عهده داشت و آن روز Buzz 14 در حال حمل آنها بر فراز نواحی شرقی ایالات متحده بود.

 
[External Link Removed for Guests]
موشک Titan II در داخل سیلو
 
McCormick یک نگرانی دیگر هم داشت. بمب افکن پف کرده او در اثر اعلام نقص فنی از سوی خدمه, در حال بازگشت به سوی پایگاه اصلی بود. ماموریت اصلی این هواپیما در آن روز شامل ایفای نقش در بخشی از برنامه "گشت هشدار هواپیمای حامل سلاح اتمی" موسوم به Chrome Dome (گنبد کرومی) بود اما در اثر بروز وضعیت اضطراری در پرواز که شامل از کار افتادن یکی از موتورها میشد, مجبور به فرود اضطراری در پایگاه هوایی Westover واقع در Massachusetts گردید. پس از انحراف از مسیر اصلی پرواز, کلاهک های اتمی به عنوان مهمانان ناخوانده همچنان در هواپیما حضور داشتند و امکان تخلیه آنها وجود نداشت. مشکلات فنی B-52 مسئله جدیدی نبود. دقیقا" 3 روز قبل از آن, مشکل ساختاری دیگری برای یک فروند B-52H با شماره شناسایی 0023-61 به وقوع پیوست که در جریان آن حادثه معروف, سکان عمودی B-52 بطور کلی از بدنه آن جدا شد! اما هواپیما پس از خروج از طوفان سهمگین که دلیل کنده شدن سکان آن نیز بود, توانست مسیری آرام و بدون تلاطم برای فرود ایمن بیابد. تصویر این هواپیما که بدون سکان عمودی در حال پرواز میباشد به یکی از پربیننده ترین تصاویر بمب افکن B-52 تبدیل گردیده است.

 [External Link Removed for Guests]
B-52 با شماره 0023-61 فاقد سکان عمودی
 
خدمه Buzz 14 نیز همچون سایر همکاران نگون بخت خود در بمب افکن 0023-61 نیازمند یافتن مسیری آرام و بدون تلاطم هستند. اما موضوع اینجاست که اگر آنها یک موتور دیگر یا سکان عمودی خود را از دست بدهند, در این کولاک شدید همچون 0023-61 چندان خوش شانس نخواهند بود. همچنین همکاران آنها در 3 روز قبل دارای 2 بمب اتمی فعال در قسمت باربری نبودند و شاید فرشته نجات اینبار ترجیح میداد از ترس رادیواکتیو به آنها نزدیک نشود! با اینحال McCormick آن روز از تجربه بالای خود تبعیت نمود و همچون جراحی خبره با حرکات ظریف برای روی فرامین Stratofortress سعی داشت آن ماشین افسارگسیخته را رام نماید. پدال های Rudder با شدت به سمت عقب برمیگشتند و به نظر میرسید بهره گیری از آنها تاثیری بر کنترل ارتفاع هواپیما ندارد. تلاش برای ثابت نگه داشتن Stratofortress غول پیکر در کولاک و آسمان منجمد همچون کشتی گرفتن با آدم برفی است!

 [External Link Removed for Guests]
سکان عمودی B-52 و فرامین Rudder بر روی آن
 
سپس بطور ناگهانی .... هیچی!

پدال ها بطور کامل خلاص شدند و دلیل این موضوع در قطع خطوط کنترلی متصل به Rudder هواپیما نهفته بود. با از دست رفتن Rudder تعادل هواپیما حول محور عمودی آن برهم میخورد و حرکت Yaw آغاز میشود. در دل طوفان و بوران برف خیره کننده, حرکتی مارپیچی و شدید ابتدا در یک سمت آغاز و سپس در جهت بالعکس ادامه میابد. McCormick و کاپیتان Parker Peedin در نقش کمک خلبان, هر 2 از جمله خلبانان خبره بر روی این بمب افکن هستند. آنها سعی کردند با استفاده از Aileron ها هواپیما را در یک حالت تثبیت شده قرار بدهند. اما این عمل در گرداب یخی خارج از هواپیما هیچ تاثیری ندارد. با از دست رفتن کنترل پرواز, B-52 غول آسا و مسلح به سلاح اتمی همچون دیسک بازی Frisbee وارد مانور "چرخش تخت" یا همان Flat Spin میشود. پنج مایل بالاتر از سطح زمین Buzz 14 در اثر چرخش های متوالی, وارونه میشود و این آخرین لحظه تسلیم شدن آن در مقابل مرگ است.

 [External Link Removed for Guests]
Pratt & Whitney TF33-P-3/103
 
صندلی های پرتاب شونده در B-52 به گونه ای طراحی شده اند که ابتدا نوعی پیشرانه مینیاتوری (مشابه موتور راکت) دریچه های خروج اضطراری را باز مینمایند که در اثر آن فشار مصنوعی کابین از بین میرود و بوران هوای بسیار سرد در سرعتی نزدیک به مافوق صوت و حدود 500 مایل بر ساعت (بیش از 800 کیلومتر در ساعت) به درون کابین راه میابد. جهت پرتاب صندلی های افسر ناوبر و افسر رادار با توجه به موقعیت قرارگیری آنها به سمت پایین است, اما این در حالیست که هواپیما در جهت طبیعی خود قرار داشته باشد و هم اکنون Buzz 14 در جهتی وارونه قرار گرفته است و به سرعت در حال از دست دادن ارتفاع میباشد. در این وضعیت B-52 یکبار دیگر و در ارتفاعی نزدیک به سطح زمین چرخشی نیمه میزند و خدمه پرواز آماده استفاده از صندلی پران های خود میشوند. اتصال دهنده های دریچه خروج اضطراری خدمه پروازی با دستور خلبان در بیسیم داخلی و مبنی بر عبارت Eject, eject, eject منفجر و آزاد میشوند.

 
[External Link Removed for Guests]
نحوه خروج اضطراری با استفاده از صندلی پران در B-52
 
سرگرد خلبان Tom McCormick, کاپیتان Parker Peedin به عنوان کمک خلبان, سرگرد ناوبر Robert Lee Payne و گروهبان فنی تسلیحات Melvin E. Wooten همگی موفق شدند با استفاده از صندلی پران های خود از هواپیمای مقعر در آسمان سیاه و منجمد خارج شوند و احتمالا" زنده بمانند. سرگرد Robert Townley در اثر نیروی گرانشی حاصل از حرکت شتابدار سقوط فاقد کنترل B-52, در داخل آن زندانی شده بود. او تلاش کرد تا با استفاده از چتر, خود را نجات بدهد زیرا صندلی پران احتمالا" دچار نقص فنی گردیده بود یا آنکه اساسا" او در اثر تلاطم های استخوان شکن طوفان بیهوش شده بود. او هیچوقت از هواپیما خارج نگردید و جسد او یک روز بعد در میان بقایای لاشه هواپیما پیدا شد. اما مهمترین بازماندگان سانحه حداقل از لحاظ امنیت ملی, یک جفت بمب اتمی فعال B53 بودند. آنها همراه با هواپیما به سطح زمین آمدند. جاییکه 2 مورد از مرگبارترین تسلیحات شناخته شده برای بشر, بدون مراقبت و فاقد ایمنی رها شده بودند و تمام این اتفاقات تنها در یک روز رخ داد!

 [External Link Removed for Guests]
B53 Nuclear Bomb
 
این سانحه باعث شد تا 3 نویسنده مشهور آمریکایی, یعنی Clancy, MacLean و Fleming به فکر نگارش داستان هایی همچون Ice Station Zebra, Thunderball و The Sum of All Fears بیافتند. هرچند رمان Thunderball اثر Ian Fleming در سال 1961 و 3 سال پیش از سقوط Buzz 14 منتشر شده بود! با اینحال سرگرد خلبان Thomas McCormick پس از خروج اضطراری توانست در شرایطی نسبتا" خوب فرود بیاید و زنده ماند. او در گزارش خود اعلام نمود که در حین سقوط آزاد با چتر, نوری بر روی زمین مشاهده نموده و سعی داشته به سوی آن ادامه مسیر بدهد. یکی از ساکنان محلی پس از یافتن وی, او را با خودروی خود به مسافرخانه Tomlinson در حاشیه جاده ملی آمریکا در نزدیکی شهر Grantsville منتقل نمود. جاییکه McCormick اولین گزارش سقوط را با استفاده از تلفن به مقامات ارشد اطلاع داد. کمک خلبان, کاپیتان Parker Peedin نیز زنده ماند اما در شرایطی که 36 ساعت را پیش از یافتن توسط مسئولین امداد و نجات در شرایط بسیار سخت زمستانی به تنهایی گذراند. متاسفانه بقیه خدمه شامل سرگرد Robert J. Townley به عنوان افسر رادار بمب افکن, سرگرد Robert Lee Payne به عنوان افسر ناوبر و گروهبان فنی (مهندس) Melvin F. Wooten به عنوان توپچی دم نتوانستند از این حادثه جان سالم به در ببرند.

 [External Link Removed for Guests] 

در این بین برخی نگرانی های بالقوه و تناقضات در گزارشات مرتبط با سقوط Buzz 14 وجود دارد که در بخش دوم مقاله به بررسی آنها میپردازیم.


ادامه دارد ...


 [COLOR=#000000]Sources
  www.Alert5.net
Author
  
 
 ============================

ترجمه, تالیف و تنظیم: [COLOR=#C00000]CAPTAIN PILOT 

  [HIGHLIGHT=#ffc000]  کپی برداری از این مطلب, تنها با درج لینک   به عنوان منبع و نویسنده مجاز میباشد.      

============================  

(  دوم)

  
[External Link Removed for Guests]
خلبان Thomas McCormick به عنوان فرمانده پرواز در سمت راست و بقایای Buzz 14 در محل سانحه
 
سرگرد نیروی هوایی Thomas McCormick به عنوان فرمانده پرواز Buzz 14 در گزارش خود اعلام نموده است: "من با تلاطم و Turbulence بسیار شدیدی مواجه بودم که هواپیما را از کنترل من خارج کرده بود و نهایتا" دستور خروج اضطراری خدمه را صادر نمودم. سپس من به عنوان آخرین نفر هنگامیکه مطمئن شدن سایر خدمه از هواپیما خارج شده اند, آن را ترک کردم." اما سرگرد Robert Townley تا آن لحظه از Buzz 14 خارج نشده بود. یک محاسبه دیگر نشان میدهد که موقعیت نشستن سرگرد Robert Lee Payne به عنوان افسر ناوبر در کنار Townley بوده است و شاید او سعی داشته جان همکار خود را نجات بدهد و لذا دقیقا" مشخص نیست Payne نیز در اثر سقوط در داخل هواپیما جان باخته یا نتوانسته پس از خروج جان سالم به در ببرد. گزارش رسمی نیروی هوایی نشان میدهد که B-52 در زمان اولین تماس با واحد کنترل ترافیک هوایی Cleveland در ارتفاع 29500 پا قرار داشته است و درخواست صعود به 33000 پا را برای عبور از هوای بد مخابره نموده است. این موضوع برای اکثر خلبانان امری عادی تلقی میشود و روزنامه Baltimore Sun نیز این اطلاعات پروازی را تائید نموده.

 [External Link Removed for Guests] 
یک گزارش دیگر از جانب David Wood خبرنگار سرویس خبری Newhouse حاکی از مکالمات رادیویی متفاوت با آنچه پیشتر بیان شد میباشد. Wood معتقد بود خدمه پرواز درخواست نزول از 33.000 پا به 29.500 پا را مخابره نموده اند. چرا ؟ گزارش Wood همچنین به این نکته اشاره مینماید که خدمه B-52 در مکالمه با مرکز کنترل ترافیک هوایی Cleveland از نام نظامی و نیروی هوایی خود استفاده نموده اند که برای یک هواپیمای حامل بمب اتمی چندان معمول نیست. امروزه بمب افکن های حامل تسلیحات اتمی همچون نمونه پنهانکار B-2 Spirit برای عدم شناسایی توسط افراد شنونده مکالمات هوایی, از عناوین مستعار و غیر نظامی استفاده مینمایند. همانطور که بتازگی یک خطا در عدم استفاده از نام مستعار و غیر نظامی باعث شد تا افراد عادی بتوانند اطلاعات پروازی B-2 در مسیر بمباران لیبی را رصد نمایند و این یک نقص امنیتی جدی است. همچنین بررسی اطلاعات تماس با مراکز کنترل هوایی در محدوده سقوط نشان میدهد با آنکه Cleveland ATC بارها به عنوان مرکز کنترل پاسخگو به پرواز Buzz 14 معرفی شده است اما مرکز کنترل ترافیک هوایی Washington به محل سقوط نزدیکتر بوده است و در بسیاری از منابع ذکر گردیده که مسئولیت کنترل فضا و مسیرهای اطراف محل سقوط Buzz 14 بر عهده آنها میباشد. بنابراین چرا Buzz 14 به جای آنها با Cleveland مکالمه نموده است ؟

 [External Link Removed for Guests]
بازگشت B-2 از ماموریت بمباران لیبی
 
همچنین اطلاعات تکمیلی در خصوص بازیابی تسلیحات ناقص میباشد. E. Harland Upole Jr به عنوان یک کهنه سرباز ایالات متحده در مصاحبه با روزنامه Baltimore Sun اذعان داشته است که او محل سقوط و بمب ها را یافته است. Upole در اظهارات خود عنوان داشته که پوشش عایق بمب ها در محل برخورد با زمین دچار آسیب و پارگی شده بود. او در ادامه به این نکته اشاره نموده که بمب در ساعت 2:30 بامداد توسط یک تریلر با کفی مسطح و از طریق شهر Cumberland به مکانی که امروزه "فرودگاه منطقه ای Greater Cumberland" نامیده میشود منتقل شده است. بر اساس گزارش روزنامه Washington Times به تاریخ 14 ژانویه 2014, دو روز پس از سانحه یک لودر محلی با تائید مقامات نظامی اقدام به جابجایی بمب ها نموده است! او برای حمل ایمن کلاهک ها ابتدا باکت خود را با استفاده از تشک های قرض گرفته شده از خوابگاه دانشجویان در نزدیکی منطقه, پوشش داده و سپس اقدام به بارگیری بمب ها نموده است.

 
[External Link Removed for Guests]
تصویر متعلق به بازیابی بمب اتمی Mk.39 که در حادثه ای مشابه در سال 1961 به وقوع پیوست
 
یک لودر بزرگ و معمول همچون Caterpillar 906H2 دارای ظرفیت بلند کردن اجسام به وزن 1580 کیلوگرم میباشد. اما یک بمب B-53 دارای وزنی معادل 8850 پوند (4015 کیلوگرم) میباشد که بیش از 2 برابر ظرفیت Cat 906H2 است. بنابراین چگونه این 2 بمب در حالیکه نسبتا" سالم بودند با استفاده از لودر منتقل شدند ؟ ( : این بخش از مطلب چندان منطقی به نظر نمیرسد زیرا لودرهای قویتر با ظرفیت باکت بالاتر نیز وجود دارند که میتوانستند در آن زمان مورد استفاده قرار بگیرند).

  [External Link Removed for Guests]
Caterpillar 906H2  
در این بین یک اختلاف کوچک دیگر هم وجود دارد. بر اساس اطلاعات وب سایت رسمی فرودگاه منطقه ای Greater Cumberland, بلندترین باند این فرودگاه RW 5/23 با طول 1540 و عرض 45 متر و از جنس آسفالت شیاردار میباشد. بیش از چندین منبع مختلف بر این اعتقاد هستند که مسافت مورد نیاز یک فروند هواپیمای بارگیری شده C-130 که بیشترین احتمال بکارگیری برای بازیابی بمب های Buzz 14 را داشته است, معادل 1573 متر میباشد. بنابراین باند اصلی Greater Cumberland بیش از 30 متر کوتاهتر از آن است که بتواند C-130 حامل 2 بمب اتمی را راهی پایگاه اصلی نماید. وزن کلی 2 بمب بیش از 50% حداکثر وزن قابل حمل توسط C-130 میباشد, بنابراین احتمالا" مقداری باند اضافه برای طی مسافت بیشتر مخصوصا" در شب و زمستان بهتر به نظر میرسد. ( : این دلیل مقاله نیز چندان قابل استناد نمیباشد زیرا کلیه هواپیماها میتوانند از تکنیک Short Field Take Off یا همان "برخاست در مسافت کوتاه" استفاده نمایند و همچنین کارایی و Performance هواپیما به دلیل تغییر ویسکوزیته هوا در زمستان بهتر از تابستان است و لذا در هوای سرد به مسافت کمتری برای برخاست نیاز خواهیم داشت. همچنین امکان استفاده از راکت های کمکی در طول برخاست وجود دارد).

  [External Link Removed for Guests]
C-130 Hercules
 
محل سقوط در کوهستان وحشی, شهرستان Garrett در نزدیکی شهر Barton ایالت مریلند و به مختصات جغرافیایی  °39.  شمال و  °79.075833 غرب اعلام شده است. نرم افزار Google Earth امروزه این منطقه را یک مزرعه خالی نشان میدهد. برخی اخبار حاکی از آن هستند که قطعاتی از هواپیما در همان محل سقوط دفن شده اند و این امری غیر معمول برای نقل و انتقال مواد در جوار رادیواکتیو میباشد. اما تا امروز هیچ مدرکی دال بر تائید قطعی این موضوع وجود ندارد.

  [External Link Removed for Guests] 
 [External Link Removed for Guests]
یکی از بناهای یادبود برای خدمه جان باخته پرواز Buzz 14. اثر یادبود گروهبان فنی Melvin F. Wooten 

(پایان)


 
  [COLOR=#000000]Sources
  www.Alert5.net
Author
  
 
 ============================

ترجمه, تالیف و تنظیم: [COLOR=#C00000]CAPTAIN PILOT 

  [HIGHLIGHT=#ffc000]  کپی برداری از این مطلب, تنها با درج لینک   به عنوان منبع و نویسنده مجاز میباشد.      

============================  

ممنون رامین جان...

آقا رامین آلان که دیگه از این پروازها انجام نمیشه!!!؟؟؟ منظورم همون ... برنامه "گشت هشدار هواپیمای حامل سلاح اتمی" موسوم به Chrome Dome (گنبد کرومی)

و یا هر برنامه ای شبیه اون!

جواد عزیز
درود بر شما

ممنونم از لطف همیشگی شما دوست گرامی ام

[COLOR=#000000]البته یکی دیگر از اهداف اصلی Chrome Dome, آماده باش یک فروند B-52 مسلح به سلاح اتمی در آسمان برای پاسخ سریع به حمله شوروی بود و لذا صرفا" اهداف آموزشی دنبال نمیشد.   [COLOR=#000000]در جریان عملیات "گنبد کرومی" که بیش از 8 سال ادامه یافت, 5 فروند B-52 مسلح به سلاح اتمی یا هیدروژنی سقوط نمودند که حادثه بالا تنها یکی از آنها میباشد.   حال حاضر دیگر شاهد چنین مانورهایی در ایالات متحده و سایر نقاط دنیا غیر از کره شمالی نیستیم. از آنجا که خطر تهدید حمله اتمی در عصر حاضر به حداقل ممکن رسیده است, لذا دیگر همچون سال های جنگ سرد نیازی به قدرت نمایی تسلیحات غیر متعارف حس نمیشود. اما طبیعتا" پرواز و حمل و نقل آنها همچنان در آسمان های جهان ادامه دارد و به عنوان مثال کره جنوبی یکی از متحدان آمریکا و مسلح به سلاح اتمی برای پاسخ به حمله احتمالی کره شمالی میباشد. نیروهای دفاعی ژاپن نیز با همکاری آمریکا به این قبیل تسلیحات حاوی اورانیوم دسترسی دارند. در آمریکا علاوه بر یگان بمب افکن های B-2, زیردریایی های اتمی SSBN نیز همواره حامل موشک های هسته ای Trident میباشند و در آب های ایالات متحده به گشت زنی و بررسی تهدیدات احتمالی میپردازند. همچنین خروجی کلیه سیستم های اخطار زودهنگام حملات اتمی به سامانه DEFCON ختم میگردد. این سیستم با تعریف 5 سطح امنیتی, احتمال خطر برای منافع آمریکا را مشخص مینماید. در زمان صلح همواره سطح 5 با رنگ "آبی" فعال است و به همین ترتیب سطح 2 با رنگ "قرمز" به معنی آماده باش برای جنگ اتمی و سطح 1 با رنگ "سفید" به معنی جنگ اتمی میباشد. در جریان حوادث 11 سپتامبر, وزیر دفاع وقت آمریکا دستور افزایش DEFCON به سطح 3 و آماده باش برای سطح 2 را اعلام نمود.

  [External Link Removed for Guests]
تلسکوپ Lovell انگلستان در طول جنگ سرد با اعمال برخی تغییرات, وظیفه رهگیری موشک های اتمی شوروی را بر عهده داشت. سیستم اخطار حمله اتمی بریتانیا با نام "هشدار 4 دقیقه ای" فعالیت مینماید.
 

موفق باشید