مرکز انجمنهای تخصصی

(مومن، آينه مومن است.) اين عبارت فرموده پيامبر اعظم(ص) است، اما آيا همه ما انسان‌هاي مسلمان، به اين جمله عمل مي‌كنيم. بحث اين شماره را مي‌خواهيم به رفتار اجتماعي، اختصاص دهيم. رفتاري كه اين روزها در ورزشگاه‌هاي كشور به يك ناهنجار اجتماعي تبديل شده است؛ توهين به نواميس ورزشكاران. آنچه كه در روز 23 ماه مبارك رمضان از سوي تعدادي تماشاگرنما كه البته ديگر نبايد به آنها تماشاگرنما گفت و بايد به كلمه‌اي فراتر از آن اشاره كرد، در برخورد با اسطوره فوتبال ايران، (علي دايي)، شخصي كه سال‌ها براي فوتبال اين مملكت زحمت كشيد و افتخار آفريد، اتفاق افتاد. ديروز اين توهين ها براي پروين ،قلعه نوعي ، استيلي و ... بود و امروز براي علي دايي ، در واقع بودند قبل از اين تعدادي ديگر از ورزشكاران صاحب‌نام و همين طور داوران كشور كه به نواميس‌شان در ورزشگاه‌ها بي‌احترامي شد. پرسش اين است كه آنان به چه حقي، به خود اجازه مي‌دهند به مادر يك ورزشكار توهين كنند؟

در قرآن كريم آمده است: بهشت زير پاي مادران است... آن عده كه اين چنين در ورزشگاه هتك حرمت مي‌كنند، آيا در بازگشت به منازلشان، اين حق را به خود مي‌دهند كه در چشمان مادرانشان نگاه كنند. اگر مادر يكي از آنها ،تماشاگر بازي بود، اين حق را داشت كه از فرزندش بپرسد، به چه حقي به مادر يك هموطن بي‌احترامي كرديد؟
اگرخانواده ما اجازه حضور در ورزشگاه‌ها را داشتند، آيا اين افراد ناخرد، باز هم به خود اجازه مي‌دادند كه به مادران ورزشكاران توهين كنند؟
سال‌ها داعيه بهترين تماشاگران دنيا را در بوق و كرنا كرديم و آن را جار زديم، اما در چند سال اخير چه اتفاقي افتاده است كه بايد شاهد اين چنين دشنام‌هايي باشيم؟ هميشه تماشاگران اروپايي را قرون وسطي‌اي ناميديم، اما آيا در همان كشورها، شده كه تماشاگري اروپايي، به مادر يك ورزشكار بي‌احترامي كند؟ بدترين دشنام‌هاي آنان به افراد رنگين پوست است، آن هم به خاطر رنگ پوستشان و نژاد متفاوتشان، اما همين افراد رنگين پوست هم، توسط طرفداران تبعيض نژادي، مورد هجوم دشنام‌هاي ناموسي قرار نمي‌گيرند. چه اتفاقي براي تماشاگران ما افتاده است كه اين چنين به خود اجازه مي‌دهند، يك صدا به يك فرد ايراني و به يك هموطن، اين چنين دشنام دهند؟ آن هم در ماه خدا، ماه رمضان كه انسان بايد از معصيت دوري كند؟
همان تماشاگران، خود را بگذارند جاي آن ورزشكار يا داور... اگر كسي به مادران آنها دشنام دهد، چه عكس‌العملي از خود نشان مي‌دهند؟
متاسفانه در سال‌هاي اخير، جو ورزشگاه‌هاي ما به حدي مغشوش است كه خيلي از خانواده‌ها از حضور فرزندانشان در اين مكان‌ها جلوگيري مي‌كنند. اگر پدري به همراه فرزندش به ورزشگاه مي‌رفت، سعي مي‌كند ديگر او را به اين مكان، كه تا چندي پيش از آن به عنوان يك مكان فرهنگي - ورزشي ياد مي‌شد نبرد؛ چرا كه ديگر اخلاق در آن معنا ندارد و كلاس اخلاق برگزار نمي‌شود.
اگر فردي در جامعه به موفقيت مي‌رسد، به طور حتم خانواده در اين موفقيت و سعادت نقش داشته است، به ويژه مادران كه فرزندان خود را در دامنشان تربيت كرده اند. بيهوده نيست كه مي‌گويند بهشت زير پاي مادران است. مادران نه ماه از فرزندانشان در شكم نگهداري كردند، پس از به دنيا آمدن آنها، شب‌ها بي‌خوابي كشيدند، تيمارداري كردند، به تربيت آنها مشغول شدند و نقش مهمي در زندگي آنان داشته‌اند، اما اين بدان معنا نيست كه اگر فردي هم به موفقيتي نرسيده است مادرش اغماض كرده بلكه شرايط محيطي هم تاثيري در رفتار آنان داشته است. آن فردي كه به راحتي زبان باز مي‌كند و هر چه كه دلش خواست نثار مادر ديگري مي‌كند، آيا در آن لحظه، به مادر خود فكر مي‌كند؟ به ناموسش فكر مي‌كند كه چه زحماتي براي او كشيده است؟ به شير مادرش فكر مي‌كند؟ اگر همين فرد خاطي از مادرش سوال كند كه من چنين كاري در ورزشگاه كردم، فكر مي‌كنيد، مادرش چه پاسخي براي او دارد؟ به او تبريك مي‌گويد، او را تحسين مي‌كند و يا نه در پاسخ مي‌گويد: (شير مادر حرامت...) آيا حالا به خود حق مي‌دهيم كه بگوييم بهترين تماشاگران دنيا را داريم؟ نه اين شعار، ديگر معنايي ندارد؛ چرا كه ما بدترين تماشاگران دنيا را داريم! يك مسلمان چگونه به خود اجازه مي‌دهد كه در يك مكان عمومي، در مقابل دوربين‌هاي تلويزيون كه صداها را ضبط مي‌كنند، به مادر مسلمان ديگر توهين كند. در دين اسلام، احترام به مادر از واجبات است.
اما عملكرد اين عده از افراد، جايي براي دفاع گذاشته است؟ در اروپا و آمريكا توهين به نواميس، از بدترين جرم‌ها محسوب مي‌شود و قانون، برخورد جدي با افراد خاطي مي‌كند، اما متاسفانه در ايران اسلامي، به راحتي از كنار آن عبور مي‌كنيم و در نهايت، تيم‌ها را محكوم به انجام بازي، بدون تماشاگر مي‌كنيم، اما فكر مي‌كنيم همين تنبيه هم كه البته انجام نشد، وضع را براي فردي كه دلش به حال مادر مسلمان ورزشكاري كه همه مي‌دانيم در يك خانواده‌ مذهبي رشد كرده است، نمي‌سوزد، تغييري مي‌‌دهد. بايد جلوي اين فرهنگ غلط ايستادگي كرد و بدترين تنبيهات را اعمال كرد.
مادر از جايگاه ويژه‌اي در دين اسلام برخوردار است و تمامي امامان و پيشوايان ديني‌مان، بر احترام به مادر سفارش كرده‌اند. مادران ايراني، ناموس اين خاك هستند، مادران ايران معلمان فرزندان اين مرز و بوم هستند. جوانان اين سرزمين، هشت سال از مرزهاي اين كشور دفاع كردند تا پاي دشمن به اين خاك نرسد و خداي ناكرده، ناموسشان فنا نشود و ملت ايران در طول اين هشت سال پشتيبان آنها بودند، آن‌گاه چگونه به خود بقبولانند، عده‌اي كه نام خود را ايراني مسلمان گذاشته‌اند مقابل دوربين‌هاي تلويزيوني، به ناموس يك ايراني دشنام مي‌دهند، جز اين‌كه خودشان از شير مادرانشان نخوردند يا اگر خوردند، مادرانشان، شيرشان را به كام آنان حرام كرده‌اند. به خود بياييد تا خداوند عاقبت‌تان را به خير كند.
ناموس مومنان را به بازي نگيريد و از خشم خداوند برحذر باشيد؛ گرچه اين گناه به اين راحتي‌ها بخشيده نمي‌شود و در آن دنيا بايد پاسخ داد.