مرکز انجمنهای تخصصی

مجله دیجی کالا - مهدی مومن زاده: خورشید مرتب شراره‌هایی را روانه‌ی فضا می‌کند. زبانه‌هایی هزاران کیلومتری از مواد داغ خورشیدی که از سطح این ستاره فوران می‌کند و سیلی از ذرات پر انرژی زیر اتمی را به سوی زمین می‌فرستد. همین ذرات پر انرژی هستند که باعث بوجود آمدن پدیده‌های زیبایی مثل شفق قطبی و البته گاهی اوقات اختلال در شبکه‌های مخابراتی مدرن ما می‌شوند. به جز این اختلالات، شراره‌ها خطر دیگری برای ما ندارند. اکنون پژوهشگران می‌گویند که ممکن است خورشید شراره‌یی هزاران بار قوی‌تر را روانه‌ی فضا کند و گرمای آن باعث ذوب شدن سیاره‌ی ما بشود. البته احتمال بوجود آمدن چنین شراره‌هایی فوق‌العاده کم است.

   این‌جاست که بعضی ستاره‌های دیگر، چنین «ابر شراره‌هایی» (Superflares) تولید می‌کنند. مثلا بعضی از ستاره‌ها شراره‌هایی تا ۱۰۰ هزار بار قوی‌تر از شراره‌های خورشید را فوران می‌کنند. دانشمندان برای اینکه بفهمند آیا شراره‌های قدرتمند این ستاره‌ها با همان فرایند تولید شراره در خورشید بوجود می‌آیند یا خیر، ۱۰۰ هزار ستاره را با تلسکوپی بزرگ در چین زیر نظر قرار دادند.

آن‌طور که پژوهشگران در مجله‌ی نیچر گزارش داده‌اند، «ابر شراره‌ها» هم با فرایندی مشابه بوجود می‌آیند. ولی معمولا در ستاره‌هایی که میدان مغناطیسی خیلی قدرتمندتری نسبت به خورشید دارند تولید می‌شوند. با این حال در پژوهش آن‌ها ۱۰ درصد ستاره‌های تولید کننده‌ی ابر شراره‌ها هم میدان‌ مغناطیسی مشابه یا ضعیف‌تر از خورشید داشتند.

پژوهشگران بر اساس شواهد بدست آمده از حلقه‌های تنه‌ی درختان می‌گویند که احتمالا بین سال‌های ۷۷۵ تا ۹۹۳ بعد از میلاد مسیح، زمین چند «ابر شراره‌ی» کوچک را تجربه کرده است. دانشمندان فکر می‌کنند که ما می‌توانیم هر هزار سال انتظار یکی از آن‌ها را داشته باشیم. البته انتظار ابر شراره‌های کوچک و نه ابر شراره‌هایی که زمین را ذوب کنند.

به نقل از برترین ها

بنظر من و البته بنا بر استدلال های عینی و علمی جاذبه شدید خورشید مانع از ان است که که مواد فورانی بتوانند از سیطره جاذبه بزرگ خورشید خلاصی یافته و در فضا رها شوند مگر موادی با جرم کم که معمولا مقدار ان نسبت به جرم مواد فورانی بسیار اندک است. و لذا اینکه در این مرحله از زمان گدازه های پرتابی خورسید بتوانند به زمین برسند و سبب ضرر و خسارت شوند محتمل نیست مگر گدازه های ناشی از یک ابر انفجار خورشیدی که بتواند بر جاذبه شدید خورشید فائق اید و البته انهم بشرطی که جهت حرکت ان گذازه ها رو به زمین باشد.
در عکس زیر می توان صحت این نظریه را مشاهده نمود. ببینید فوران گدازه های خورشیدی چطور بلافاصله بعد از فوران بر اثر جاذبه شدید به سطح خورشید باز می گردد.