مرکز انجمنهای تخصصی

این دو ناو (Destroyer) که در کلاس سامنر بودند با تناژ هر کدام ۳۵۰۰ تن سنگین ترن شناورهای نیروی دریایی ایران بودند که در سال ۱۳۵۰ پس از بهسازی و به روز رسانی در آمریکا وارد ناوگان نظامی کشور شدند. نیروی محرکه ی آنها دو توربین گازی به قدرت مجموعن ۶۰ هزار اسب بخار بود که قادر بود ناو را به سرعت حداکثر ۶۳ کیلومتر بر ساعت برساند.  برد ناو کلاس سامنر با سرعت کروز ۲۸ کیلومتر بر ساعت، ۱۱ هزار کیلومتر بود. ناو ببر و پلنگ در زمره پیشرفته ترین کشتی های جنگی کلاس خود به شمار می رفتند و مجهز به یک مسافت یاب نوری و یک کامپیوتر ساده برای محاسبه دقیق آتش توپ ها بودند تا توپچی بتواند با استفاده از داده های بدست آمده، زاویه ی لوله های توپ را به سرعت تنظیم نماید.

[External Link Removed for Guests]
ناو پلنگ مجهز به توپ 76 م م و موشک ضدکشتی هارپون و لانچر پرتاب موشک ضد زیر دریایی

رادار کشتی از نوع AN/SPS-6C بود که که یک رادار چند منظوره به شمار می رفت. این رادار داری بیشترین برد ۶۰ مایل بر ضد یک هدف هوایی و حدود ۳۰ مایل بر ضد یک هدف دریایی بود. رادار توان تعقیب و مراقبت سمت و ارتفاع تا ده هدف هوایی را داشت. برخلاف ناوهای کلاس الوند که تنها متکی به مسلسل ۲۳ م م جهت دفع حملات هوایی هستند، در بخش دفاع هوایی هر دو ناو ببر و پلنگ مجهز به چهارموشک استاندارد SM1 با بیشنیه برد ۵۰ کیلومتر و برد موثر ۳۷ کیلومتر بودند.

[External Link Removed for Guests]
هر ناو به دو برج چرخان توپ با چهار توپ قدرتمند 127 م م مجهز شده و دارای برد آتش ۱۱ تا ۱۳ کیلومتر بوده و تا ۱۵ گلوله ی ترکش شونده در دقیقه توان شلیک داشتند و مهمات توپ ها توسط سامانه ای هیدورلیکی به صورت خودکار پر می شد.

[External Link Removed for Guests]
تعداد 10 لوله ی اژدرافکن میان دو لوله ی دود کش قرار داشت و از از ریل پرتاب بمب های بشکه ای یا ضد زیردریایی استفاده می کرد. ناو کلاس سامنر دارای یک سونار برای کشف  محل قرار گیری زیر دریایی های دشمن بود.
 
[External Link Removed for Guests]
این دو کشتی متأسفانه سرانجام در سال ۱۳۷۰ به بهانه ی هزینه های بالای نگهداری، به ثمن بخس به پاکستان فروخته شدند.