ورود ايران به كلوپ فضايي جهان
ارسال شده: چهارشنبه ۱۶ فروردین ۱۳۸۵, ۷:۳۴ ق.ظ
تلاش ايران براي دستيابي شفاف به علوم و فنون پيشرفته و بهرهمندي از پيشرفتهاي بشري، هرچند براي ملتهاي جهان به ويژه صاحبان خرد و علم و فن در ميان ملتهاي گوناگون جهان، امري بديهي، مطلوب و ضروري است، اما از نگاه دولتهاي غربي و قدرتهاي استكباري، پرسشآفرين است. پرسشهايي كه به قصد ايجاد جنگ رواني عليه ملت ايران و جمهوري اسلامي طرح ميشود و خاصيت و ويژگي دولتمردان غربي را در ضديت با ايران و ايراني و انقلاب و نظام اسلامي ايرانيان نشان ميدهد.
روزنامه «نيويوركتايمز» به تازگي در گزارشي كه اين هفته با عنوان «ايران به كلوپ فضايي ميپيوندند، اما با چه آخر و عاقبتي؟» به چاپ رسيد با طرح اين پرسشها، اين ويژگي عمومي دولتهاي غربي را كه هرچه خوب است تنها براي خود ميپسندند و نه ديگران، به نمايش گذاشته است.
فضاپيماي ايراني از نظر استانداردهاي جهاني كوچك است، يك ماهواره كوچك به وزن فقط چند صد پوند. اين ماهواره توسط روسها براي يك مشتري ثروتمند نفتي به فضا پرتاب شد.
اين ماهواره، هر 99 دقيقه، يك بار دور زمين ميچرخد و بنا بر گزارشها مجهز به دوربيني براي عكسبرداري از ابعاد وسيعي از كره زمين است. اما آنچه كه به طور ويژهاي جنبه جالب توجه اين ماهواره را نشان ميدهد، قابليتهايش نيست، بلكه صاحب اين ماهواره است كه ايران است.
با اين ماهواره پرتابشده و ماهواره طراحيشده ديگري كه براي پرتاب در چند هفته آينده آماده ميشود، تهران به جديدترين عضو كلوپ فضايي بينالملل تبديل شده است.
پرسشي كه هماكنون در واشنگتن و ديگر پايتختهاي دنيا مطرح است، اين است كه آيا تلاش ايران را ميتوان بخشي از حركت اين كشور در مسير گسترش شجاعت و قدرت فني آن دانست يا تلاشي براي افزودن يك مانع ديگر براي برنامه هستهاياش است؟ از اين به بعد، ميتوان پرتاب اين ماهوارهها را جديدترين بخش پازل اتمي ايران دانست.
بنا بر عقيده تحليلگران دولتي و ديگر كارشناسان غربي، اين بحث فضايي ايران، به طور بالقوه نگرانكننده است. اين تحليلگران ميگويند: گسيل ماهوارهها به فضا، يك گام جديد از سوي ايران در راستاي تلاشهاي رو به گسترش براي دستيابي به طيفي از تكنولوژيهاي پيشرفته است كه شامل موشكها و ماهوارههاست. نگراني اينجاست كه تهران ميتواند يك روزي چنين پيشرفتهايي را در بخش اتمي به دست آورد.
دكتر «جان بي. شلدون» تحليلگر مركز مطالعات امنيت بينالمللي انگليس كه به تازگي گزارشي درباره برنامه فضايي تهران ارائه كرده است، ميگويد: به نظر ميرسد اين امري وسوسهانگيز براي ناديده گرفتن تلاشهاي ايران از سوي ماست. اما ايران كاملا پافشاري و مقاومت خود را به معرض نمايش گذاشته است كه حاكي از آن است كه خودش را كاملا براي شركت در يك مسابقه طولاني به قصد رسيدن به انگيزهها و اهدافش آماده كرده است.
ايران هدف توليد تسليحات غيرمرسوم را انكار و اعلام كرده كه تلاشهايش در بخشهاي فضايي و موشكي، مقاصد صلحآميز دارد و براي توسعه بخش مخابراتي و كنترل بحرانهاي طبيعي است.
دكتر «آنتوني اچ. كوردسمن»، تحليلگر نظامي مركز مطالعات بينالمللي و استراتژيك واشنگتن كه گزارشي از برنامه هستهاي ايران نوشته است، ميگويد: موضوع واقعي اين است كه آنان تحت عنوان توسعه، نيروي محركه بزرگتري را دنبال ميكنند. او گفته، پيشنهاد ايران براي ساخت موشك جديد و تكنولوژيهاي فضايي اهميتي بيش از تحقيقات تكنولوژيكياش ندارد. چه در زماني كه به طور مخفيانه اقدام ميكرده و چه در زمان حال كه طي تلاشهاي اخيرش دست به توليد ماهوارههاي آزمايشي زده است.
دكتر كوردسمن گفته است، اين به آن معنا نيست كه اين نيروي بالقوه، كوچك جلوه داده شود. ما ميدانيم كه اين كشورها ميتوانند در بخش تكنولوژي شگفتيآفرين باشند.
«چارلز پي. ويك»، كارشناس برنامه موشكي ايران در سازمان امنيت جهاني، گفت: يكي از استراتژيهاي ايران، نمايش و ردهبندي موشكهاي شهاب 1، 2 و 3 بوده است كه تا 2000 كيلومتر برد دارد. دكتر كوردسمن و «خالد آر.الرودان» از مركز مطالعات استراتژيك بينالمللي گفتهاند كه مدلهاي پيشرفته موشكهاي اخير ايران، در صورت تكميل شدن، ايران را قادر به هدف قرار دادن خطوط ساحلي شرق آمريكا ميكند.
تهران در مورد برنامههاي فضايي خود بسيار شفاف بوده است و دانشمندان ايراني از مزاياي بالقوهاي كه پيوستن به عصر فضا برايشان به ارمغان آورده است، استقبال كردهاند.
«جاناتان مك دوئل»، استاد ستارهشناس دانشگاه هاروارد كه برنامههاي فضايي ايران را دنبال كرده، در گزارشهاي اخير خود گفته كه اطلاعات مربوط به مأموريت ماهوارهها بسيار كم و با جزييات ناچيزي همراه بوده است و هنوز مشخص نيست كه چه مقدار از آن در جهت اهداف نظامي است و اينكه برنامههاي آن، تا چه حد است.
دكتر مك دوئل گفته كه ماهوارهها از نظر جنبههاي اقتصادي آنقدر قديمي و كمدقت بودهاند كه به درد جاسوسي و تعيين اهداف نظامي نميخورند. اينكه ايران چهوقت ميتواند از چنان قدرت ماهوارهاي برخوردار باشد تا بتواند به اطلاعات مقدمات نظامي فضايي دست پيدا كند، نامعلوم است.
به عقيده كارشناسان غربي، «سينا 1» خيلي ابتدايي است و كاربردي بيش از مشاهدات عمومي ندارد.
تاكنون مقامات آمريكايي اعتراضي نسبت به برنامههاي فضايي ايران ابراز نكردهاند اما يك مقام ارشد آمريكايي، به دليل اينكه از لحاظ قانوني اجازه اشاره علني به اين موضوع را نداشته، به طور ناشناس اظهار كرده كه ايالات متحده آمريكا به مسئله فشار آوردن به روسيه براي پايان دادن به كمكهاي فضايياش به ايران، نگاهي تازه داشته و اين قطع كمك را راهي براي فشار آوردن به ايران در امر دست كشيدن از برنامه هستهاي دانسته است.
«ديويد رايت»، تحليلگر فضايي اتحاديه دانشمندان نگران كه يك گروه تحقيقاتي سياسي در كمبريج است، گفت: مشاهده اينكه ايرانيها دارند در چه مسيري حركت ميكنند، بسيار جالب است.
«نيويوركتايمز» در پايان گزارش خود آورده است: در مانور نظامي اخير ايران، كشور ايران موشكهاي خود را مزين به پرچمهايي كرده بود كه روي آنان نوشته بودند: ما آمريكا را شكست خواهيم داد.
منبع: بازتاب
روزنامه «نيويوركتايمز» به تازگي در گزارشي كه اين هفته با عنوان «ايران به كلوپ فضايي ميپيوندند، اما با چه آخر و عاقبتي؟» به چاپ رسيد با طرح اين پرسشها، اين ويژگي عمومي دولتهاي غربي را كه هرچه خوب است تنها براي خود ميپسندند و نه ديگران، به نمايش گذاشته است.
فضاپيماي ايراني از نظر استانداردهاي جهاني كوچك است، يك ماهواره كوچك به وزن فقط چند صد پوند. اين ماهواره توسط روسها براي يك مشتري ثروتمند نفتي به فضا پرتاب شد.
اين ماهواره، هر 99 دقيقه، يك بار دور زمين ميچرخد و بنا بر گزارشها مجهز به دوربيني براي عكسبرداري از ابعاد وسيعي از كره زمين است. اما آنچه كه به طور ويژهاي جنبه جالب توجه اين ماهواره را نشان ميدهد، قابليتهايش نيست، بلكه صاحب اين ماهواره است كه ايران است.
با اين ماهواره پرتابشده و ماهواره طراحيشده ديگري كه براي پرتاب در چند هفته آينده آماده ميشود، تهران به جديدترين عضو كلوپ فضايي بينالملل تبديل شده است.
پرسشي كه هماكنون در واشنگتن و ديگر پايتختهاي دنيا مطرح است، اين است كه آيا تلاش ايران را ميتوان بخشي از حركت اين كشور در مسير گسترش شجاعت و قدرت فني آن دانست يا تلاشي براي افزودن يك مانع ديگر براي برنامه هستهاياش است؟ از اين به بعد، ميتوان پرتاب اين ماهوارهها را جديدترين بخش پازل اتمي ايران دانست.
بنا بر عقيده تحليلگران دولتي و ديگر كارشناسان غربي، اين بحث فضايي ايران، به طور بالقوه نگرانكننده است. اين تحليلگران ميگويند: گسيل ماهوارهها به فضا، يك گام جديد از سوي ايران در راستاي تلاشهاي رو به گسترش براي دستيابي به طيفي از تكنولوژيهاي پيشرفته است كه شامل موشكها و ماهوارههاست. نگراني اينجاست كه تهران ميتواند يك روزي چنين پيشرفتهايي را در بخش اتمي به دست آورد.
دكتر «جان بي. شلدون» تحليلگر مركز مطالعات امنيت بينالمللي انگليس كه به تازگي گزارشي درباره برنامه فضايي تهران ارائه كرده است، ميگويد: به نظر ميرسد اين امري وسوسهانگيز براي ناديده گرفتن تلاشهاي ايران از سوي ماست. اما ايران كاملا پافشاري و مقاومت خود را به معرض نمايش گذاشته است كه حاكي از آن است كه خودش را كاملا براي شركت در يك مسابقه طولاني به قصد رسيدن به انگيزهها و اهدافش آماده كرده است.
ايران هدف توليد تسليحات غيرمرسوم را انكار و اعلام كرده كه تلاشهايش در بخشهاي فضايي و موشكي، مقاصد صلحآميز دارد و براي توسعه بخش مخابراتي و كنترل بحرانهاي طبيعي است.
دكتر «آنتوني اچ. كوردسمن»، تحليلگر نظامي مركز مطالعات بينالمللي و استراتژيك واشنگتن كه گزارشي از برنامه هستهاي ايران نوشته است، ميگويد: موضوع واقعي اين است كه آنان تحت عنوان توسعه، نيروي محركه بزرگتري را دنبال ميكنند. او گفته، پيشنهاد ايران براي ساخت موشك جديد و تكنولوژيهاي فضايي اهميتي بيش از تحقيقات تكنولوژيكياش ندارد. چه در زماني كه به طور مخفيانه اقدام ميكرده و چه در زمان حال كه طي تلاشهاي اخيرش دست به توليد ماهوارههاي آزمايشي زده است.
دكتر كوردسمن گفته است، اين به آن معنا نيست كه اين نيروي بالقوه، كوچك جلوه داده شود. ما ميدانيم كه اين كشورها ميتوانند در بخش تكنولوژي شگفتيآفرين باشند.
«چارلز پي. ويك»، كارشناس برنامه موشكي ايران در سازمان امنيت جهاني، گفت: يكي از استراتژيهاي ايران، نمايش و ردهبندي موشكهاي شهاب 1، 2 و 3 بوده است كه تا 2000 كيلومتر برد دارد. دكتر كوردسمن و «خالد آر.الرودان» از مركز مطالعات استراتژيك بينالمللي گفتهاند كه مدلهاي پيشرفته موشكهاي اخير ايران، در صورت تكميل شدن، ايران را قادر به هدف قرار دادن خطوط ساحلي شرق آمريكا ميكند.
تهران در مورد برنامههاي فضايي خود بسيار شفاف بوده است و دانشمندان ايراني از مزاياي بالقوهاي كه پيوستن به عصر فضا برايشان به ارمغان آورده است، استقبال كردهاند.
«جاناتان مك دوئل»، استاد ستارهشناس دانشگاه هاروارد كه برنامههاي فضايي ايران را دنبال كرده، در گزارشهاي اخير خود گفته كه اطلاعات مربوط به مأموريت ماهوارهها بسيار كم و با جزييات ناچيزي همراه بوده است و هنوز مشخص نيست كه چه مقدار از آن در جهت اهداف نظامي است و اينكه برنامههاي آن، تا چه حد است.
دكتر مك دوئل گفته كه ماهوارهها از نظر جنبههاي اقتصادي آنقدر قديمي و كمدقت بودهاند كه به درد جاسوسي و تعيين اهداف نظامي نميخورند. اينكه ايران چهوقت ميتواند از چنان قدرت ماهوارهاي برخوردار باشد تا بتواند به اطلاعات مقدمات نظامي فضايي دست پيدا كند، نامعلوم است.
به عقيده كارشناسان غربي، «سينا 1» خيلي ابتدايي است و كاربردي بيش از مشاهدات عمومي ندارد.
تاكنون مقامات آمريكايي اعتراضي نسبت به برنامههاي فضايي ايران ابراز نكردهاند اما يك مقام ارشد آمريكايي، به دليل اينكه از لحاظ قانوني اجازه اشاره علني به اين موضوع را نداشته، به طور ناشناس اظهار كرده كه ايالات متحده آمريكا به مسئله فشار آوردن به روسيه براي پايان دادن به كمكهاي فضايياش به ايران، نگاهي تازه داشته و اين قطع كمك را راهي براي فشار آوردن به ايران در امر دست كشيدن از برنامه هستهاي دانسته است.
«ديويد رايت»، تحليلگر فضايي اتحاديه دانشمندان نگران كه يك گروه تحقيقاتي سياسي در كمبريج است، گفت: مشاهده اينكه ايرانيها دارند در چه مسيري حركت ميكنند، بسيار جالب است.
«نيويوركتايمز» در پايان گزارش خود آورده است: در مانور نظامي اخير ايران، كشور ايران موشكهاي خود را مزين به پرچمهايي كرده بود كه روي آنان نوشته بودند: ما آمريكا را شكست خواهيم داد.
منبع: بازتاب
