نگاهي به واقعيت دانشگاه
ارسال شده: دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۸۵, ۲:۳۵ ب.ظ
امروزه دیگر نمی توان از دانشگاه سخن گفت بی انکه فضای شهر را نیز به میان نیاوریم .
هانری لوفور در نقد خود از شهر، آن را به منزله فضای کالا یافتگی در نظر می آورد : شهر فضای بارزی است برای مصرف کالاها. گویی کالای بزرگی است که باید مصرف شود. " شهر دیگر فضای برای زیستن نیست و عملا قابل درک نیست . " با این همه زندگی شهری باید آغاز شود چنین امری نیاز به تولید فضاهای جدید دارد .
حال بدین وضع است صنعت دانشگاه . به راستی از دانشگاه باید به عنوان صنعت یاد کرد . چنان که روزگاری آگورا یا میادین شهر محل تجاهل و گفت گوی سقراطی بود، اما امروزه تبدیل به محل خرید و فروش کوپن، توزیع مواد مخدر واغذیه فروشی های بی شمار شده است .
امروزه نیز باید افزود که دانشگاه چنان که لوفور معتقد است فضایی شده برای مصرف . دانشگاه کالای بزرگی است که باید بی شمار دانشجو، همچون جمعیت میادین، دانشگاه را مصرف کنند. دانشجویان ، توریست هایی هستند که با ورود به دانشگاه مواد غیر نیاز خود را صرفا مصرف می کنند . چه آنچه واقعا مورد نیاز بشر باشد ، مصرف کردنی نخواهد بود . چیپس و پفک همان واحد های درسی عبثی هستند که توریست - دانشجو به چنگ می آورد ودر قبال آن زمان می دهد که زمان نیز به نوبه ی خود کالای خطر ناکی است که حتما باید مصرف شود چون وجود مازاد این کالای بخصوص باعث ایجاد مشکل برای همه از جمله خود توریست – دانشجو و در ادامه دولت خواهد بود پس چه بهتر که به هر طریقی آن را مصرف کرد
ولو برای خرید چیپس و پفک .
دانشگاه دیگر فضایی برای جوییدن دانش نیست همان طور که شهر برای زیستن نیست . صنعت دانشگاه خط تولیدی را ماند که دانشجو با گذر از آن شاهد تولید کالایی است پس او از کالایی به نام خود آگاه نیست که این کالا نیز به نوبه ی خود باید در فضایی از جامعه مصرف شود
بدین ترتیب، دانشگاه نیاز به تولید فضای تازه دارد تولید فضای تازه در گرو این است که دانشجو بداند آنچه واقعا مورد نیاز اوست قابل مصرف نیست (با گرفتن نمره و پاس کردن واحد کار تمام نمی شود). بدین ترتیب با حذف وجه مصرفی بودن چیزهای درون دانشگاه ، فضای تازه یی تولید می شود.
در آخر باید اضافه کنم که این نوشتار کاریست از اقای امیرهوشنگ افتخاری راد که این جانب فقط چند سطری به آن اضافه نمودم و در ادامه از دوستان می خواهم هر چه از این نوشتار برداشت می کنند به همراه نظراتشان را حتما بیان نماییند
با سپاس فراوان
هانری لوفور در نقد خود از شهر، آن را به منزله فضای کالا یافتگی در نظر می آورد : شهر فضای بارزی است برای مصرف کالاها. گویی کالای بزرگی است که باید مصرف شود. " شهر دیگر فضای برای زیستن نیست و عملا قابل درک نیست . " با این همه زندگی شهری باید آغاز شود چنین امری نیاز به تولید فضاهای جدید دارد .
حال بدین وضع است صنعت دانشگاه . به راستی از دانشگاه باید به عنوان صنعت یاد کرد . چنان که روزگاری آگورا یا میادین شهر محل تجاهل و گفت گوی سقراطی بود، اما امروزه تبدیل به محل خرید و فروش کوپن، توزیع مواد مخدر واغذیه فروشی های بی شمار شده است .
امروزه نیز باید افزود که دانشگاه چنان که لوفور معتقد است فضایی شده برای مصرف . دانشگاه کالای بزرگی است که باید بی شمار دانشجو، همچون جمعیت میادین، دانشگاه را مصرف کنند. دانشجویان ، توریست هایی هستند که با ورود به دانشگاه مواد غیر نیاز خود را صرفا مصرف می کنند . چه آنچه واقعا مورد نیاز بشر باشد ، مصرف کردنی نخواهد بود . چیپس و پفک همان واحد های درسی عبثی هستند که توریست - دانشجو به چنگ می آورد ودر قبال آن زمان می دهد که زمان نیز به نوبه ی خود کالای خطر ناکی است که حتما باید مصرف شود چون وجود مازاد این کالای بخصوص باعث ایجاد مشکل برای همه از جمله خود توریست – دانشجو و در ادامه دولت خواهد بود پس چه بهتر که به هر طریقی آن را مصرف کرد
ولو برای خرید چیپس و پفک .
دانشگاه دیگر فضایی برای جوییدن دانش نیست همان طور که شهر برای زیستن نیست . صنعت دانشگاه خط تولیدی را ماند که دانشجو با گذر از آن شاهد تولید کالایی است پس او از کالایی به نام خود آگاه نیست که این کالا نیز به نوبه ی خود باید در فضایی از جامعه مصرف شود
بدین ترتیب، دانشگاه نیاز به تولید فضای تازه دارد تولید فضای تازه در گرو این است که دانشجو بداند آنچه واقعا مورد نیاز اوست قابل مصرف نیست (با گرفتن نمره و پاس کردن واحد کار تمام نمی شود). بدین ترتیب با حذف وجه مصرفی بودن چیزهای درون دانشگاه ، فضای تازه یی تولید می شود.
در آخر باید اضافه کنم که این نوشتار کاریست از اقای امیرهوشنگ افتخاری راد که این جانب فقط چند سطری به آن اضافه نمودم و در ادامه از دوستان می خواهم هر چه از این نوشتار برداشت می کنند به همراه نظراتشان را حتما بیان نماییند
با سپاس فراوان
