مرکز انجمنهای تخصصی

در ماه جاری میلادی نمایی از گردباد قطبی زحل که توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده بود، اخترشناسان را بیش از پیش نسبت به چگونگی عملکرد اتمسفر سیارات کنجکاو کرد.اما برای سیاره شناسانی که هم اکنون مشغول بررسی سیاره زهره می باشند ، این تصویر تا حدودی آشنا بود.


در دهه 1970 میلادی اخترشناسان گردبادی مشابه را در جو زهره مشاهده نمودند و تاکنون به مدت شش ماه است مدار گرد ونوس اکسپرس آژانس فضایی اروپا مشغول بررسی این ساختار جوی عجیب می باشد.
فضاپیمای پایونیر ونوس ناسا بیست و پنج سال پیش،برای نخستین بار این گردباد قطبی را در سیاره زهره کشف کرد.این گرداب بواسطه دارا بودن دو مرکز ، یکی از اسرار آمیز ترین پدیده ها در منظومه شمسی می باشد.
یکی از مهمترین بخش های ماموریت مدارگرد ونوس اکسپرس، به هنگام نخستین رویارویی با زهره در آوریل سال 2006 میلادی ،کشف گرداب دیگری در قطب جنوب این سیاره بود؛ سرانجام گرداب مورد نظر کشف گردید.
پیر دورزات مدیر و متخصص تصویر بردار طیف سنج حرارتی مرئی و فرو سرخ مدارگرد ونوس اکسپرس (VIRTIS) از رصدخانه ملی پاریس در این باره می گوید: گردباد های قطبی بیان گر وجود عناصر بنیادی دینامیک جو یک سیاره می باشند اما تندباد و یا طوفان ‌نیستند، چرا که طوفان از صعود هوای مرطوب در جو پدید می آید.به علاوه هوای مرطوب برای صعود نیازمند نيروى کوريوليس- تقابل بین گردش جو و چرخش سیاره-می باشند، در حالیکه این نیرو برای انتقال گردباد ها به قطب های سیاره کافی نیست و سرعت چرخش سیاره زهره نیز بسیار آهسته است. دوره تناوب(حركت به دور محور) این سیاره برابر با 243 روز زمینی می باشد.
گردباد قطبی ار کنار هم قرار گرفتن منطقه ای کم فشار از جو با قطب در حال گردش سیاره بوجود می آید.
این امر باعث می شود هوای چرخان از نقط فوقانی جو به سمت پایین حرکت کند، همانند گردابی که آب به هنگام پایین رفتن در اطراف خود ایجاد می کند.


نمایی حقیقی از گردباد های زحل (سمت راست) و زهره (سمت چپ)

گردباد ها فرایندی کاملا طبیعی هستند و در سایر سیارات جود دار از جمله زمین نیز رخ می دهند.اما آنچه که سیاره زهره را از دیگر سیارات متمایز می سازد، دو مرکزی بودن ساختار این گردباد است.
برای آگاهی یافتن از ماهیت این گردباد مدارگرد ونوس اکسپرس با تجهیزات همراه خود به جمع آوری اطلاعات می پردازد.در این بین حداکثر میزانی جمع آوری اطلاعات بسیار مهم است زیرا گردباد ها دائما در حال تغییر اند و بررسی این فرایند دانشمندان را قادر می سازد به چگونگی این تغییرات و چرخه جوی سیاره پی ببرند.
در همین زمان اطلاعاتی از گردباد قطبی زحل توسط فضاپیمای کاسینی جمع آوری می شود.دروزات یکی از اعضای تیم نقشه بردار طيف سنج مرئی فرو سرخ فضاپیمای کاسینی(VIMS) نیز می باشد.
تیم تحقیقاتی ویمز با استفاده از تجهیزات پیشرفته خود به بررسی مرکز گردباد قطبی سیاره زحل خواهد پرداخت.به عقیده دروزات از آنجا که ابر های تیره مانع از مشاهده مستقیم جزئیات در نور مرئی می گردند، بررسی این پدیده در طیف فرو سرخ به اخترشناسان این امکان را می دهد تا بیش از صد کیلومتر در پس ابر ها به کاوش بپردازند.
این مشاهدات دانشمندان را در ساخت مدل هایی سه بعدی از ساختار گردباد های قطبی یاری خواهد کرد.به علاوه آنها قادر خواهند بود به مقایسه گرد باد های زهره، زحل و دنیا های دیگر بپردازند.این در حالی است که تفاوت ها و شباهت ها آتی گرد باد های قطبی در پی بردن به تفاوت های میان اتمسفر سیارات مختلف نقشی اساسی خواهند داشت.
به این شیوه از بررسی، سياره شناسی تطبیقی می گویند، به بیان دیگر با مطالعه پدیده های زمینی در سیارات دیگر، درک بهتری از سیاره خودمان بدست می آوریم.


منبع: ESA News Release

منتظر نظرات شما دوستان عزیز هستم !!!

تند باد دريايي و طوفان قطب جنوب زحل با چشم پيشرفته ي كاسيني مشاهده شد . كه ابرهاي سر به فلك كشيده آن را احاطه كرده است.

تند باد دريايي ، منطقه ي تاريكي را در ميان حلقه ي روشن و ضخيم به اندازه ي يك سوم قطر زمين ايجاد مي كند.اندرو انگرسول عضو تيم تصويري كاسيني در موسسه ي تكنولوژي كاليفرنيا مي گويد:اين طوفان شبيه يك تند باد درياي است ولي همانند تند باد درياي عمل نمي كند. او اذعان كرد، اين تند باد هر چه باشد ما بر آن هستيم تا روي حفره ي اين طوفان تمركز كنيم و علت وجود آن را كشف كنيم.
فيلم گرفته شده توسط دوربين كاسيني وزش بادهاي اطراف جنوب كره ي زحل را در جهت عقربه هاي ساعت به شدت 350 مايل در ساعت نشان مي دهد.اين دوربين سايه اي را كنار حلقه هاي بادهاي سر به فلك كشيده
اطراف قطب ودو بازو پيچ در پيچ ابرگسترده در حلقه مركزي نيز مشاهده نموده است.
اين ابرهاي حلقه اي(ميداني)20تا45مايل بالاترازابرهاي مركزطوفان،2تا5مايل بلندترازابرهاي طوفان وتندبادهاي دريايي زمين مي باشد.
ابرهايي كه حفره هاي عميقي دارند،شكل مشخصي ازتندبادهاي دريايي روي زمين هستند.آنهاجايي تشكيل مي شوندكه هواي مرطوب در ابتداي سطح اقيانوس جريان دارد وبه طورعمودي بالامي روندويك باران سنگيني
اطراف دايره دروني هوارهامي شود.كه همان حفره ي طوفان مي باشد.بنابراين مشخص نيست كه آيا چنين همرفت مرطوبي موجب راندن حركت طوفان زحل مي گردديانه؟ حفره تاريك در قطب،ابرهاوبازهاي مارپيچي باهم يك سيستم شبيه طوفان ايجاد مي كند.


نگاه عميق كاسيني به چرخش طوفان دريايي مانند گردباد قطب جنوب زحل، جايي كه ساختار عمودي بادها به وسيله ي سايه هايي تيره و روشن است. مانند يك طوفان با حفره ي بزرگ با ابرهاي سر به فلك كشيده، پديده اي است كه در هيچ سياره اي ديده نشده است.




تصاوير قطب جنوب زحل که توسط دو ابزار متفاوت كاسيني تهيه شده است.تصاوير آبي و قرمز موجود در رديف پايين توسط طيف سنج نقشه اي مادون قرمز و بصري گرفته شده است.اين تصاوير به ترتيب افزايش طول موج نانومتر مرتب گرديده اند.
ابرهاي حفره ي چشمي روي هيچ سياره ي ديگري به جز زمين يافت نشده است.لكه هاي بزرگ مشتري ، كه بزرگتر از طوفان خورشيدي زحل است، هيچ حفره ي چشمي ندارد و به طور نسبي در مركز آرام مي باشد. اين طوفان زحلي عظيم متفاوت از طوفان دريايي كره ي زمين است. زيرا متصل به قطب شده و همانند طوفان زميني سرگردان نيست و همچنين زحل يك سياره ي گازي است و طوفاني بدون اقيانوس در قسمت پايين آن وجود دارد.
در تصاوير كاسيني، حفره در طول موجهاي روشن تاريك به نظر مي رسد.جايي كه گاز متان را جذب مي كند، بلندترين ابرهاقابل ديد هستند.آقاي كوين،اچ،بينز از تيم طيف سنج مادون قرمز قابل ديد كاسيني در آذمايشگاه رانشي(نيروي رانشي)جت ناسا،پاسادناكاليف مي گويد:
آسمان روشن بالاي حفره به نظرمي رسد
به سمت پايين گسترده شده است به سطحي كه تقريبا دو برابرعمق سطح ابرهاي معمولي روي سياره ي زحل مشاهده
شده است.اين تصاوير عميق ترين منظره را از سياره ي زحل با طول موجهاي وسيع به ما نشان مي دهد و يك مجموعه ي شگفت انگيز از ابرهاي تاريك در زير حفره نشان مي دهد.


داده هاي كاسيني در اين تصوير ارايه شده كه اثبات منطقه ي گرم را در حفره ي يك طوفان متصل به قطب جنوب زحل نشان مي دهد. تصوير داده هاي دمايي را از سفينه ي فضايي كاسيني ،تركيب طيف سنج مادون قرمز روي يك تصوير از تصاوير زير سيستم علمي دوربين زاويه – عرض نشان مي دهد.

تصاوير مادون قرمز گرفته شده توسط تلسكوپ كك در مايوناكي،طيف سنج مادون قرمز مركب كاسيني اين امر را با تفكيك نقشه هاي دمايي منطقه اي اثبات نموده است.طيف سنج يك افزايش دماي حدود 4 درجه ي را در قطب مشاهده كرده است.ابزارهايي دماهاي بالا را در تروپسفر بالاتر و استراتوسفر و مناطقي در اتمسفر توسط ابزارهاي تصويري كاسيني اندازه گيري كرده است. بالاي قطب جنوب ارتفاع اين بادها كاهش مي يابد و اتمسفر تنزل پيدا مي كند و فشرده و گرم مي شود.اين بيانيه توسط ريچارد اكتر برگ،عضو تيم طيف سنج مادون قرمز در مركز پرواز فضايي گدارد،گرين بلت بيان گرديد.
مشاهدات اين چند سال اخير،به دانشمندان كمك خواهد كرد تا نقش فصلها را در هواشناسي قطب جنوب زحل دريابند.
ماموريتهاي كاسيني_هويگنس يك پروژه با همكاري ناسا،آژانس فضايي اروپا و آژانس فضايي ايتاليا است.


منبع: spaceflightnow

منتظر نظرات شما دوستان عزیز هستم !!!!

كاوشگر بدون سرنشين "كاسيني" موفق به شناسايي يك منطقه كوهستاني با ارتفاع حدود ‪ ۱/۵‬كيلومتر در سطح قمر "تايتان" سياره "كيوان" شده است.

به گزارش خبرگزاري آسوشيتدپرس، شناسايي اين منطقه كوهستاني به طول حدود ‪ ۱۶۰‬كيلومتر در سطح "تايتان" موجب شگفتي محققان شده‌است. "رابرت براون" از محققان حاضر در برنامه كاوشگر "كاسيني" از دانشگاه "آريزونا" اعلام كرد كه اين كوهستان در ظاهر مشابه منطقه كوهستاني "سييرا نوادا" در كاليفرنياي آمريكاست.

محققان عقيده دارند اين كوهستان كه مرتفع‌ترين منطقه مشاهده شده بر سطح قمر "تايتان" تاكنون است، احتمالا در پي فاصله گرفته صفحات پوسته اين قمر از يكديگر و بالا آمدن مواد لايه‌هاي زيرين آن رخ داده‌است كه مشابه همين فرايند در كره زمين نيز مي‌تواند سبب پيدايش كوهستانها شود.

در تصاوير ارسال شده توسط "كاسيني" لايه‌هاي سفيد رنگ و درخشاني روي اين منطقه كوهستاني از قمر "تايتان" را پوشانده كه احتمالا رسوبات متان و يا ساير انواع مواد آلي هستند.

سفينه "كاسيني" كه در مدار سياره "كيوان" گردش مي‌كند روز ‪ ۲۵‬اكتبر تصاوير منطقه كوهستاني قمر "تايتان" اين سياره را به زمين ارسال كرد. در اين تصاوير همچنين شواهدي از وجود دانه‌هاي شن و نيز بقاياي يك آتشفشان قديمي در سطح اين قمر به چشم مي‌خورد.

سفينه بدون سرنشين و ‪ ۳/۲‬ميليارد دلاري "كاسيني" در سال ‪ ۱۹۹۷‬از زمين به سوي سياره "كيوان" پرتاب شد و در يكم ژوييه سال ‪ ۲۰۰۴‬و پس از سفري هفت ساله وارد مدار اين سياره شد.

"كاسيني" طرح فضايي مشترك سازمان فضايي آمريكا "ناسا"، آژانس فضايي اروپا و آژانس فضايي ايتاليا بوده و نخستين كاوشگري است كه توسط انسان براي مطالعه حلقه‌هاي حول سياره كيوان و قمرهاي اين سياره ارسال شده است.

اين سفينه در ‪ ۲۵‬دسامبر سال ‪ ۲۰۰۴‬كاوشگر كوچك "هويگنز" را كه همراه خود به فضا آورده بود به سوي "تايتان" كه بزرگترين قمر اين سياره است، پرتاب كرد كه اين كاوشگر موفق شد به كمك چتر نجات روي سطح تايتان فرود آيد و در لحظات پرواز درون جو تايتان، از سطح اين قمر عكسبرداري كند.

"كاسيني" همچنان در مدار "كيوان" به مطالعه قمرهاي اين سياره از جمله "تايتان" مشغول است و به تازگي موفق به شناسايي اين منطقه كوهستاني در سطح اين قمر شده‌است

دریاچه‌های متان مایع روی سطح قمر تایتان


بررسی تصاویری که سفینه کاوشگر سیاره کیوان به نام کاسینی از قمر تایتان این سیاره به زمین ارسال کرده ‌است وجود دریاچه‌های متعددی از جنس متان مایع را روی سطح این قمر تایید می‌کند. به گزارش سایت اینترنتی اسپیس.کام، این تصاویر در تابستان گذشته از سطح قمر تایتان گرفته شده‌اند و محققان هم‌اکنون با تجزیه و تحلیل دقیق این تصاویر، وجود دریاچه‌های هیدروکربنهای مایع روی سطح این قمر را تایید می‌کنند.

تایتان بزرگترین قمر سیاره کیوان و شبیه‌ترین جسم آسمانی به سیاره زمین در منظومه شمسی است و دانشمندان هم‌اکنون اطمینان پیدا کرده‌اند لکه‌های تیره‌رنگ موجود روی این قمر از جنس متان و یا اتان مایع هستند. متان و اتان در کره زمین به صورت گاز وجود دارند اما دمای بسیار پایین قمر تایتان این هیدروکربنها را به شکل مایع درمی‌آورد.

الن استفان محقق برنامه کاوشگر کاسینی از کالج لندن اعلام کرد رفتار متان در سطح تایتان همانند رفتار آب در سطح زمین بوده و این ماده در سطح تایتان همانند آب شفاف است. تایتان تنها قمر موجود در منظومه شمسی است که از جوی فشرده برخوردار است و در جو این قمر ابرهایی از جنس متان و نیتروژن به چشم می‌خورند.

ابرهای متان موجود در جو این قمر با نور خورشید از بین می‌روند و به همین علت محققان عقیده دارند متان باید به طور مداوم از سطح قمر منتشر شده و جایگزین این ابرها در جو آن می‌شود. با توجه به همین موضوع دانشمندان از مدتها قبل براین باور بودند که دریاچه‌ها و یا حتی اقیانوسهایی از متان مایع باید در سطح تایتان و یا زیر سطح این قمر وجود داشته باشند.

سفینه کاسینی که هم‌اکنون در مدار سیاره کیوان گردش می‌کند در ژوئیه گذشته تصاویری از قطب شمال قمر تایتان به زمین ارسال کرد که در آنها ‪ ۷۵‬لکه تیره رنگ بزرگ روی سطح این قمر مشاهده می‌شد و هم‌اکنون تجزیه و تحلیل این تصاویر نشان می‌دهد لکه‌های تیره رنگ به طور حتم دریاچه‌های متان هستند و حتی در اطراف برخی از این دریاچه‌ها شیارهای رودخانه مانندی مشاهده می‌شود که طول برخی از آنها به صد کیلومتر می‌رسد. محققان طرح کاسینی در مطالعه‌ای که در شماره چهارم ژانویه نشریه نیچر به چاپ رسیده است همچنین مطرح کرده‌اند این دریاچه‌ها و رودهای متان موجود روی سطح قمر تایتان، از بارانهایی که از ابرهای متان موجود در جو همین قمر می‌بارند و یا حتی از چشمه‌های متان موجود زیر سطح تایتان تغذیه می‌شوند.

سفینه بدون سرنشین و ‪ ۳/۲‬میلیارد دلاری کاسینی در سال ‪ ۱۹۹۷‬از زمین به سوی سیاره کیوان پرتاب شد و در یکم ژوییه سال ‪ ۲۰۰۴‬و پس از سفری هفت ساله وارد مدار این سیاره شد. کاسینی طرح فضایی مشترک سازمان فضایی آمریکا ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا بوده و نخستین کاوشگری است که توسط انسان برای مطالعه حلقه‌های حول سیاره کیوان و قمرهای این سیاره ارسال شده است. این سفینه تا پایان مدت تعیین شده برای ماموریت خود ‪ ۲۲‬بار دیگر در مدار سیاره کیوان از کنار قمر تایتان عبور کرده و تصاویر این قمر را به زمین ارسال خواهد کرد.

منبع:پارس اسکای

مواد منتشر شده از یک قمر کیوان


تحقیقات جدید ستاره‌شناسان نشان می‌دهد مواد یخی منتشر شده از دهانه‌های موجود روی قمر انکلادوس (‪ (Enceladus‬سیاره کیوان، روی سطح سایر قمرهای این سیاره نشسته و سبب درخشان شدن آنها می‌شود. به گزارش سایت اینترنتی بی‌بی‌سی‌نیوز، مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل از سیاره عظیم کیوان نشان می‌دهد بخش اعظم یکی از حلقه‌های زیبای موجود حول این سیاره از جنس گاز و غبار موسوم به حلقه یی‪ ،E‬از مواد یخی منتشر شده توسط قمر انکلادوس بوجود آمده‌است.

این ذرات یخی به مرور روی سطح سایر قمرهای این سیاره که در نزدیکی حلقه یی حول کیوان می‌چرخند نشسته و به شکلی پوششی از مواد براق روی سطح آنها را می‌پوشانند و سبب درخشان شدن آنها می‌شوند. محققان دانشگاه ویرجینیا در آمریکا در مطالعه‌ای جدید میزان درخشش قمرهای سیاره کیوان را اندازه‌گیری کردند. نتایج این بررسی نشان داد تمامی قمرهایی که در نزدیکی حلقه یی حول سیاره کیوان می‌چرخند، یعنی قمرهای تثیس(‪ ،(Tethys‬میماس(‪ ،(Mimas‬دیون(‪ (Dione‬و رئا(‪ (Rhea‬به دلیل آغشته شدن با مواد یخی مربوط به قمر انکلادوس درخشش زیادی دارند.

قمر انکلادوس خود با قطر ‪ ۵۰۰‬کیلومتر، به نسبت قمر کوچکی محسوب می‌شود. برخی منجمین عقیده دارند در زیر پوسته این قمر منابع آب مایع موجود است که آب آنها همانند آبفشانهای یخی از دهانه‌های موجود در سطح قمر در فضا منتشر می‌شود.
یکی از این فورانهای یخی در قطب جنوب قمر انکلادوس پیش از این توسط سفینه کاسینی تصویربرداری شده‌است. سفینه بدون سرنشین و ‪ ۳/۲‬میلیارد دلاری کاسینی در ژوییه سال ‪ ۲۰۰۴‬و پس از سفری هفت ساله وارد مدار این سیاره شد و از آن تاریخ به مطالعه حلقه‌های حول سیاره کیوان و قمرهای این سیاره مشغول است.

منبع :دانشنامه رشد

آخرین تصویر کاسینی از تیتان :یک جزیره در میان دریاچه ای از هیدرو کربن



تصویر روبرو آخرین تصویر گرفته شده از سطح تیتان ، قمر زحل است که در تازیخ 22 فبریه 2007 توسط فضا پیمای کاسینی تهیه شده . چیزی که در این تصویر به چشم می خورد دریاچه ی بزرگی روی تیتان می باشد که یک جزیره ی کوچک را احاطه کرده . ابعاد این جزیره 150کیلومتر در 90 کیلومتر و تقریبا به بزرگی جزیره ی بزگ هاوایی است . اما بر خلاف زمین ، دریاچه های روی تیتان از هیدرو کربن مایع تشکیل شده اند .

[External Link Removed for Guests]

فضای پیمای کاسینی ، جدیتریرن تصاویر خود را از سیاره زحل ارسال کرد

فضاپیمای کاسینی ناسا در مدار خود به تازگی از فراز سیاره زحل عبور کرده و تصاویر بی همتایی از این سیاره تهیه کرده است .

تصویر زیر سیاره زحل را از بالا نشان میدهد که البته خود زحل در تصویر دیده نمی شود و تنها حلقه های آن قابل تشخیص است ، قسمتی از حلقه ها در زیر سایه این سیاره پنهان شده است.

ین تنها یکی از تصاویر بی نظیر کاسینی است ، برای مشاهده مجموعه کامل تصاویر می توانید به لینک زیر مراجعه کنید :

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

فضاپیمای کاسینی به تازگی موفق به کشف یک دریای جدید از هیدرو کربن در نیمکره شمالی تیتان شد .
چندی پیش دانشمندان از کشف دریاچه هایی از هیدرو کربن مایع در اطراف قطب جنوب تیتان قمر زحل خبر داده بودند اما به نظر می رسد چنین دریاچه هایی در نیمکره شمالی این قمر نیز وجود داشته باشد ، دریاچه هایی که به جای آب پر از اتان و متان مایع هستند .

کاسینی در آخرین پرواز خود بر فراز قطب شمال تیتان موفق به آشکار سازی علائمی شد که از وجود چنین دریاچه ای خبر میدهد ،دریاچه ای که پهنای آن به 100 هزار کیلومتر مربع می رسد.

فضاپیمای کاسینی ناسا این دریاچه را با استفاده از ابزار راداری خود کشف کرده است از این رو دانشمندان کاملا مطمئن نیستند که آنچه در داده های ارسال شده توسط فضا پیما مشاهده می شود یک دریاچه باشد .کاسینی در پرواز بعدی خود از فراز تیتان در ماه می اطلاعات بیشتری در این باره به زمین ارسال خواهد کرد .



[External Link Removed for Guests]

معمای طول یک روز در زحل

تازه ترین بررسی ها نشان میدهد که تکه های یخی موجود در مدار زحل باعث تغییر میدان مغناطیسی این سیاره می شود و همین امر سبب می شود تا روش های قدیمی در اندازه گیری طول یک روز زحل کارآمد نباشد.

یک سوال ساده : یک روز در سیاره زحل چقدر طول می کشد ؟ این معمایی است که سال ها ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است .

داشمندان برای اندازه گیری مدت زمان چرخش یک سیاره گازی به دور خودش از روش خاصی استفاده می کنند . در این روش با اندازه گیری مدت زمان چرخش میدان مغناطیسی سیاره می توان پی برد که یک روز در این سیاره چقدر طول می کشد . این روش برای تمامی سیارات گازی کارآمد است بع غیر از زحل.

برای اولین بار فضاپیمای ویجر در ده ی 1980 از کنار این سیاره عبور کرد و مطابق روش بالا طول یک دور چرخش میدان مغناطیسی زحل را محاسبه کرد . فضاپیمای کاسینی به تازگی همین فاکتور را محاسبه کرده است . محاسبات جدید کاسینی نشان میدهد که مدت زمان چرخش چرخش میدان مغناطیسی زحل 6 دقیقه زیاد شده است .

دانشمندان احتمال میدهند وجود انسلادوس قمر یخی زحل باعث می شود تا روش بالا برای زحل کارآمد نباشد . تازه ترین بررسی ها نشان می دهد تکه های یخی که توسط آبفشان های انسلادوس تولید می شود از این سیاره فرار کرده و شکل حلقوی وارد مدار زحل می شود . این تکه های یخ از لحاظ الکتریکی باردار می شوند و میدان مغناطیسی زحل را تحت تاثیر قرار میدهند.

[External Link Removed for Guests]

این نمای بسیار زیبا از سیاره زحل، ارباب حلقه های منظومه شمسی، در نگاه نخست همچون یک نقاشی و یا تکه ای از ماسه سنگ جلوه می کند.
این تصویر به منظور آشکار سازی جزئیات و ساختار های ابر مانند سیاره مورد پردازش های گرافیکی و رایانه ای فراوانی قرار گرفته است.

اگرچه که پس از گذراندن مراحل مختلف پردازش،امکان تماشای طبیعی تصویر وجود ندارد،اما مهمترین امتیازی این تصویر ،نمایش اطلاعات بسیار دقیق از جزئیات نوار های جوی سیاره است.این نوار ها حاکی از آشفتگی های جوی و طوفان های بسیار عظیمی در سیاره زحل می باشند.



این تصویر برای نخستین بار در 19 آگوست سال 2005 میلادی توسط فضا پیمای کاسینی هنگامی که از فاصله 492000 کیلومتری سیاره زحل می گذشته، با بهره گیری از فیلتر های مختلف طیفی گرفته شده است. رنگ های متفاوت در تصویر نمایانگر طول موج های مختلف تابش فروسرخ می باشند.

منبع: پارس اسکای

بر اساس جدیدترین تحقیقات ناسا، گرانش زحل عامل باز و بسته شدن شکاف‌های موجود بر سطح یخی انسلادوس است.

[External Link Removed for Guests]
«ت. هرفورد» (T. Hurford) از مرکز فضایی گدارد ناسا می‌گوید:"گرانش زحل جریان‌هایی را ایجاد می‌کند که سبب فوران مواد از این شکاف‌ها می‌شود". تصاویر سال ۲۰۰۵ فضاپیمای کاسینی فوران توده‌هایی از مواد را در نیمکره جنوبی انسلادوس نشان دادند. این فوران‌ها نیاز به منبع حرارت درونی دارند، این در حالی است که ابعاد انسلادوس کوچک‌تر (۵۰۰ کیلومتر) از آن است که این منبع را دارا باشد.

در نیمکره جنوبی انسلادوس مناطقی وجود دارند که شبیه نوارهای سطح پوست بَبر است! این نوارها از مناطق مجاورشان گرم‌تر و احتمالا منشأ فوران‌ها هستند. تصاویر کاسینی همچنین وجود توده‌های ابر مانندی را نشان می‌دهند که دلیلی بر وجود آب مایع در زیر لایه یخ است. از آن جایی که آب مایع لازمه‌ی حیات است، انسلادوس می‌تواند مکانی مناسب برای حیات فرازمینی باشد.

انسلادوس در یک مدار بیضی شکل به دور زحل می‌گردد و به همین دلیل فاصله آن از زحل در زمان‌های متفاوت یکسان نیست؛ زمانی که به زحل نزدیک‌تر است گرانش زحل نسبت به آن بیش‌تر اثر می‌کند و در نتیجه جریان ایجاد شده قوی‌تر خواهد بود که عکس این مسئله نیز برقرار است.

موقعیت زحل نیز نسبت به قمر آن به طور جزئی در حال تغییر است. مدل‌هایی طراحی شده است تا اثر این جریان‌ها را بر نوارها بررسی کنند. هرفورد می‌گوید:"جهت قرار گرفتن این نوارها در باز و بسته شدن شکاف‌ها اثر می‌گذارد. زمانی که انسلادوس در دورترین نقطه نسبت به زحل قرار گرفته است فشار باعث باز کردن اکثر شکاف‌ها می‌شود و بالعکس. با در نظر گرفتن این مسئله که به محض باز شدن شکاف فوران اتفاق می‌افتد، می‌توان زمان فوران را در طی مسیر تخمین زد. همچنین از آن جایی که اکثر نوارها در زمانی که انسلادوس در دورترین فاصله از زحل قرار گرفته است باز هستند، انتظار می‌رود که بیش‌ترین فوران در این زمان رخ دهد".

قطعا به دلیل جهت قرار گرفتن این نوارها، به مرحله اجرا گذاشتن این مدل کاری دشوار است. کاسینی در زمانی از نوارها عکس گرفت که در لبه انسلادوس قرار گرفته بودند؛ به طوری که از پشت با نور خورشید روشن می‌شدند. از آن دید نوارها طوری قرار گرفته بودند که برخی نزدیک به فضاپیما و برخی با فاصله قرار داشتند و همین امر تشخیص منشأ فوران را که از نوارهای قسمت جلویی است یا از نوارهای پشتی دشوار کرد که البته تغییر مکان کاسینی در آینده تا حدودی این مسئله را حل خواهد کرد.

[External Link Removed for Guests]

«آنتونی دل جنيو»(Anthony Del Genio) از محققان اين ﭘروژه می‌گويد:"اطلاعات جديد از چگونگی فوران‌ گاز و ماده در زحل دقيقا برخلاف فرض‌های قبلی ما بود". فوران‌ ماده و گاز در سطح زحل در واقع جنبش‌هايی در اتمسفر زحل است كه باعث حركت ابرها به طرف شرق و غرب می‌شود. اين تلاطم با جريان‌های مخالف شدت می‌گيرد؛ دقيقا مثل اين كه در يك موتور چرخ‌دنده‌ها تسمه نقاله را سريع‌تر حركت می‌دهند.
«اندرو اينگرسول»(Andrew Ingersoll) از اعضای گروه تحقيقاتی اين ﭘروژه می‌گويد:"ما تا كنون تصور می‌كرديم كه جريان‌های مخالف، از فوران‌ها انرژی می‌‌گيرند؛ اما در حال حاضر فهميديم كه جريان‌های مخالف نه تنها انرژی نمی‌گيرند، بلكه به اين فوران‌ها قدرت می‌بخشند. با اين كه مدت‌هاست اين چرخه بر روی كره زمين شناخته شده، اما وجود آن بر روی مشتری به تازگی تاييد شده ‌است. اكنون نيز به صورت يک تئوری تازه در زحل مطرح شده ‌است".

تيم ﭘژوهشی كاسينی برای اولين بار دريافتند كه چگونه جريان‌های مخالف و تغييرات ناگهانی هوا بر روی هم تاثير می‌گذارند. اينگرسول می‌افزاید:"دليل اين چرخه هم‌سو بودن جهت كاهش جريان‌های مخالف با فوران‌ها است. در واقع آن‌ها در جهت فوران‌ها دارای تكانه هستند". بيشتر عكس‌ها و تحقيقات به عمل آمده بر روی نيمكره جنوبی زحل بود، اما چون همانند همين فرآيند در نيمكره ديگر نيز جريان دارد، می‌توان اين استدلال را برای نيمكره شمالی نيز در نظر گرفت. اين فرآيند اخيرا بر روی مشتری نيز ديده ‌شده ‌است و نشان دهنده آن است كه تمام نظريه‌ها درباره اتمسفر و ابرهای مشتری و زحل بايد بازبينی شوند!

دل جنيو می‌افزاید:"ما همواره گروه ابرهای روشن در زحل را به عنوان نواحی دارای هوا در نظر می‌گرفتيم و دسته ابرهای تاريک را نيز جايی می‌دانستيم كه هوا خاتمه می‌يافت، اما بررسی‌های جديد نشان می‌دهند تصورات ما بر خلاف حقيقت بوده ‌است. صاعقه‌هايی نيز در نواحی تاريک مشاهده شد كه باز هم نظريه جديد را ثابت می‌كند".

[External Link Removed for Guests]