مرکز انجمنهای تخصصی

خرابكاران اینترنتی، اكنون به مدد فن آوری های جدید، قادر به نوشتن كدهای مخربی هستند كه مانند تروریست های انتحاری خود را به جان اهداف مورد نظر خود بیاندازند.

برای آنها اهمیتی ندارد كه از میلیون ها نامه حاوی این كدها، تنها هزاران مورد با موفقیت عمل كنند و بقیه به دلایل مختلف، قادر به تخریب و یا انتشار بیشتر نباشند. موفقیت یك تا پنج درصد از كل بدافزارهای منتشر شده هم برای نیل به اهداف مجرمانه و غیر قانونی آنها كافیست.

در گذشته اما، تنها راه تخریب یك رایانه، استفاده از فلاپی دیسك و یا CD های آلوده به كد های مخرب محسوب می شد و ویروس نویسان برای ایجاد تخریب های گسترده و وسیع در رایانه های جهان مجبور بودند از روشی خاص استفاده كنند: "روش خاموش و خزنده"

در این روش ابتدا مدت زمان تقریبی مورد نیاز برای انتشار و نفوذ كدهای مخرب در تعداد زیادی از رایانه ها و شبكه های سرتاسر جهان توسط خرابكاران محاسبه می شد و سپس یك تاریخ و یا مناسبت خاص برای فعال شدن این كدها انتخاب می گردید. آنها به نحوی طراحی می شدند كه تا لحظه شروع فعالیت، هیچ گونه اثر تخریبی در رایانه ها نداشته باشند و بطور همزمان در یك روز و یا لحظه خاص در كل رایانه های مورد حمله خود فعال شده و خسارت های فراوانی را در سطح جهانی بوجود بیاورند.

بنا به همین علت، مخرب ترین و مشهورترین ویروس های جهان در گذشته، كدهای زمان داری بودند كه در یك روز و یا ساعت خاص فعال می شدند. از مهمترین آنها میتوان به "Friday 13" ، "April 1st" ، "July 13th"، ‍"CIH/Chernobyl" و غیره اشاره كرد.

اما امروز، در شرایطی كاملاً متفاوت، خرابكاران اینترنتی از دو روش زمانی برای انتشار بدافزارها و ایجاد تخریب های گسترده در رایانه ها و شبكه های سرتاسر جهان استفاده می كنند: روش قدیمی یا همان انتشار "نرم و خزنده" و نیز روش جدید یعنی "حملات انفجاری و سریع"

منبع خبر: اسماعیل ذبیحی @ Panda Software