مرکز انجمنهای تخصصی

دنیای اقتصاد – درباره اولين نسل از نمايشگرها بايد گفت اين صفحات با استفاده از لوله‌هاي محتوي پرتوهاي كاتدي ساخته مي‌شدند.


فناوري لوله‌هاي حاوي پرتوهاي كاتدي يا CRT نخستين بار در سال 1897 توسط يك فيزيكدان آلماني به نام «كارل فرديناند براون» توسعه داده شد.
اين فيزيكدان در حالي كه خود نمي‌دانست مخترع اولين نسل تلويزيون‌ها است، با استفاده از اين لوله‌ها يك دستگاه نوسان نگار (اوسيلوسكوپ) را براي نشان دادن امواج الكتريكي ساخت.
نسل ديگري از نمايشگرها صفحه‌ كريستال‌هاي مايع يا LCD ها هستند. فردريش رينيتيزر اتريشي اولين بار در سال 1888 كشف كرد كه وقتي يك كريستال مايع زير نور قرار گيرد مي‌درخشد. اين فرآيند در برخي از حشرات شب تاب ديده مي‌شود.
در حقيقت يك نمايشگر كريستال مايع يا LCD صفحه‌اي كوچك و باريك و بدون هيچ بخش حركتي است، اين صفحه ترکیبی از مایعی است که داخل سلول‌های بسیار کوچک متعددی، در کنار هم جمع شده‌اند. هر سلول در تماس با الکتریسته یک میدان الکتریکی ایجاد مي‌کند که این میدان مایع را درون خود نگه مي‌دارد و هرگاه که نور قطبی شده به این سلول‌ها بتابد، از یک سلول به سلول دیگر منتقل شده و به رنگ‌های مختلف مي‌درخشد.
بزرگی این صفحات براساس واحد اندازه گیری «اینچ» محاسبه مي‌شود و بزرگ‌ترین نمایشگری که تاکنون با استفاده از این فناوری ساخته شده است، تلویزیون 65 اینچی با وضوح تصویر 1920 در 1080 پیکسل بوده است.
یکی از ویژگی‌های مهم این نمایشگرها، میزان پایین جذب و مصرف نیروی برق است.
گروه سوم نمایشگرها، صفحات پلاسما هستند. یک پانل نمایشگر پلاسمایی یا PDP نوعی صفحه نمایشگر تخت است که در حال حاضر تنها برای صفحات بزرگ تلویزیونی بالای 32 اینچ مورد استفاده قرار مي‌گیرد.
صفحات پلاسمایی بسیار درخشان هستند و ابعاد آنها مي‌تواند حداکثر به 262 سانتی متر (103 اینچ) برسد. عمر تازه‌ترین نسل از این صفحات 60 هزار ساعت معادل 27 سال با 6 ساعت استفاده در روز است.
در یک تلویزیون پلاسما، گازهای زنون و نئون در صدها هزار سلول کوچکی که بین دو پانل شیشه‌ای قرار گرفته‌اند، جمع شده است و بین این پانل الکترودهای بلندی قرار گرفته‌اند که جریان الکتریسیته را در این سلول‌ها جاری مي‌کنند. این الکترودها با لایه نازکی از ماده اکسید منگنز پوشیده و محافظت مي‌شوند.
دسته چهارم نمایشگرها مجهز به فناوری OLED یا دیودهای نوری ارگانیکی هستند. اولین نمایشگر مجهز به اين فناوری در سال 1987 به دست چینگ تانگ و استیو وان سلایک ساخته شد. در این صفحات دو لایه نازک ارگانیکی مثل پلیمرهای ارگانیکی، الکترون‌ها را از طریق الکترودهای آند و کاتد دریافت مي‌کنند و مي‌درخشند. مصرف انرژی این صفحات بسیار پایین و تنها درحدود 10 ولت است. هر صفحه OLED متشکل از چندین لایه مختلف ارگانیکی است که مجموع این لایه‌ها تنها 300 نانومتر است.
تازه‌ترین نسل از نمایشگرها که از یک فناوری جدید برخوردارند، صفحات سطح گسیل کننده الکترون رسانایی یا SED نام دارند. محصولات ساخته شده با این فناوری نخستین بار در سال 2004 عرضه شدند.
در فناوری SED هر پیکسل مجزا یک لوله کايدی میکروسکوپی با فسفرهای نورانی است که توسط جریان الکترون‌ها روشن مي‌شود. این صفحات نسبت به «ال سی دی»‌ها و صفحات پلاسما از سرعت پاسخگویی بالاتری برخوردارند.
به نظر مي‌رسد توسعه این فناوری‌ها علاوه بر افزایش وضوح تصویر، با میزان انرژی مصرفی آنها ارتباط مستقیم دارد، بنابراین مي‌توان پیش‌بینی کرد که دنیای نمایشگرهای آینده، دنیایی درخشان و بسیار کم‌مصرف باشد.