مرکز انجمنهای تخصصی

هنگامي كه احساس مي كنيم دست و پا چلفتي هستيم و يا فردي خجالتي هستيم و يا زماني كه شرمنده مي شويم، در اين حالت خاص و استثنايي ذهني، بدن ما، يك جنگ داخلي را تجربه مي كند .
ما احساس مي كنيم نه راه گريز داريم و نه مي توانيم حمله كنيم لذا سعي مي كنيم با پنهان كردن اضطراب دروني، حالت واقعي خود را پنهان نمائيم و ظاهرمان را آرام نشان دهيم اما متاسفانه اين ترفند نمي تواند كارساز باشد اين از آن جهت است كه سيستم عصبي خود مختارما (سيستمي كه تغييرات درارتباط با تنش و فشار بدن را كنترل مي نمايد) ، يك قدم از بازي ما جلوتر است و قبلا'' از نظر فيزيولوژيكي، بدن را براي جنگ و يا گريز آماده ساخته است .
جريان خون از پوست بدن دور مي شود و به سمت ماهيچه ها و مغز مي رود تا به ما كمك كند كه دست به حمله بزنيم و در مقابل، هم زمان، ما نوميدانه مي خواهيم خودمان را آرام نشان بدهيم اما به نظر مي رسد كه تلاش ما براي آرام ماندن ، اثرغير فعال ، و بلكه خنثي كننده داشته باشد بنابراين ، كوشش ما در برابر واكنش غيرارادي مغز بي نتيجه مي ماند، خون به سطح بدن بازمي گردد و پيش از آنكه بدانيم چه اتفاقي روي مي دهد، سرخ شدنمان، ما را لو مي دهد

اخ كه چقدر اين سرخ شدن بده
هر چقدر ادم تلاش كنه و ابرو داري كنه
وقتي قرمز مي شه ديگه هيچ فايده اي نداره و قضيه لو رفته.