مرکز انجمنهای تخصصی

من همسن و سال پسر تو هستم،

تو همسن و سال پدر من هستي.

پسر تو درس مي‌خواند و كار نمي‌كند،

من كار مي‌كنم و درس نمي‌خوانم.

پدر من نه كار دارد، نه خانه،

تو هم كاري داري هم خانه، هم كارخانه؛

من در كارخانه تو كار مي‌كنم.

و در اينجا همه چيز عادلانه تقسيم شده است:

سود آن براي تو، دود آن براي من.

من كار مي‌كنم، تو احتكار مي‌كني.

من بار مي‌كنم، تو انبار مي‌كني.

من رنج مي‌برم، تو گنج مي‌بري.

من در كارخانه تو كار مي‌كنم.

و در اينجا هيچ فرقي بين من و تو نيست:

وقتي كه من كار مي‌كنم، تو خسته مي‌شوي،

وقتي كه من خسته مي‌شوم، تو براي استراحت به شمال مي‌روي،

وقتي كه من بيمار مي‌شوم، تو براي معالجه به خارج مي‌روي.

من در كارخانه تو كار مي‌كنم.

و در اينجا همه كارها به نوبت است:

يك روز من كار مي‌كنم، تو كار نمي‌كني،

روز ديگر تو كار نمي‌كني، من كار مي‌كنم.

من در كارخانه تو كار مي‌كنم

كارخانه تو بزرگ است.

اما كارخانه تو هر قدر هم بزرگ باشد،

از كارخانه خدا كه بزرگتر نيست.

كارخانه خدا از كارخانه تو و از همه كارخانه‌ها بزرگتر است.

در كارخانه خدا همه كارها به نوبت است،

در كارخانه خدا همه چيز عادلانه تقسيم مي‌شود.

در كارخانه خدا، همه كار مي‌كنند.

در كارخانه خدا، حتي خدا هم كار مي‌كند.