مرکز انجمنهای تخصصی

عضی چیزها آن‌قدر زیاد و فراگیر شده‌اند که چشم‌ها و گوش‌ها و حتی فکر‌ها هم، به آن‌ها عادت کرده‌اند و دیگر عجیب نیستند. به قول بنده خدایی "نهادینه" شده‌اند! اما چه بد، وقتی که آن چیزها ربطی به دین و مذهب دارند. آن‌وقت است که بنرهای چندین متری با قلمی درشت، اعطای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکترا به حافظان قرآن را در چشمان مردم سوار بر خودرو در مسیر شرق به غرب اتوبان (شهید) همت فرو می‌کنند. خوب! وقتی حاکمان در بزرگ‌راه‌های پای‌تخت، این گونه ترویج می‌کنند، دیدن پارچه نوشته‌هایی این‌چنین در کوچه و برزن غریب نیست: "کلاس مداحی مجهز به آخرین سیستم‌های آمپلی‌فایر و باندهای صوتی بزرگ و قوی - بسیج مسجد.... " و... (که البته دوربین برای عکاسی این مورد همراه‌م نبود.) اما این نمونه خود گویای جریان است: آموزش سبک‌های ذاکرین معروف! توسط استاد فوق تخصص ارتوپد! و استادی دیگر، تحصیل کرده در حوزه در حد تیم ملی! و احتمالا سیستم صوتی در حد نو! آن‌هم مسجد جامع نارمک! جایی که قبل از انقلاب و بعدش، محل معروف سخنرانی کسانی چون طالقانی و بهشتی و مطهری بود و البته اخیرا هم رئیس جمهور نهم را تحویل ایران اسلامی داد.

یک بنده خدای دیگری! گفته بود که اکثر بچه مسلمان‌های حین انقلاب نسبت به بچه مسلمان‌های بعد از انقلاب عمیق‌تر، با‌سوادتر، کتاب‌خوان‌تر، و در یک کلام مسلمان‌تر بودند. عمدتا پای منبر و کتاب شریعتی و مطهری و خامنه‌ای و طالقانی و مانند آن بودند و با حرف و منطق مارکسیست‌ها را مسلمان می‌کردند. اما... دیده‌ام کسانی را که پای سیستم دی‌جی هلالی و با "حوسین، حوسین" و داد و عروده و شور بی‌شعور ببرده‌اند رونق از مسلمانی! بگذریم... اما اشکال کار کجاست؟ چرا این "امیران کلام"، اساتید "متخصص در علوم اسلامی"، "تحصیل کرده در حوزه در حد اجتهاد" و "کارشناس ارشد الهیات" تخصص خود را تعلیم نمی‌دهند؟ چرا ما از آن‌ها این را نمی‌خواهیم؟

منبع:http://raavy.com