خشونت و كشتار دسته جمعي
ارسال شده: چهارشنبه ۸ آبان ۱۳۸۷, ۱۱:۰۹ ق.ظ
خشونت و كشتار دسته جمعي
[External Link Removed for Guests]
دموكراتيس فيلسوف يوناني اواخر قرن پنجم قبل از ميلاد گفته اي دارد به اين مضمون كه «من ترجيح مي دهم علت يك قضيه را درك كنم تا اينكه پادشاه ايران (باستان) باشم.» دموكراتيس كسي است كه به طور ابتدائي سعي داشت تئوري اتم را عرضه كند. از زمان تاريخ باستان تا امروز علل خشونت، كشتار و جنگ يكي از مسائل پيچيده جامعه بشري باقي مانده است و تا امروز تئوري هاي مختلفي در اين باره ارائه شده است.
به طور كلي، در سطح بين المللي، قدرت هاي بزرگ هميشه به جاي اينكه نمونه اي از صلح و آرامش و مشروعيت باشند، با رفتار خود ديگران و به ويژه زيردستان خود را به اعتراض و شورش دعوت كرده اند. در نظام بين المللي عصر ما حكومت و دولت هاي ملي دچار غرور مشخصي شده اند كه وقتي با غريزه طمع جمع مي شود آتش خشونت را شعله ور مي كند. علت جنگ و خشونت اختلاف نظر و سليقه نيست بلكه پايان گفت وگو، و تحميل يك نظر بر نظريات ديگران است. منظور از طمع، حريص بودن و دستيابي نامشروع اقتصادي، سياسي، فرهنگي و اجتماعي بر حريم ديگران و به خاطر انباشتن قدرت و ثروت است.در هشت سالي كه از نهضت استقلال طلبانه چچن مي گذرد دولت و ارتش روسيه آزاديخواهان مسلمان اين ايالت قفقاز شمالي بارها با يكديگر روبرو شده اند و هر بار اين زد و خورد با يك مصيبت و صدمه بزرگ به غيرنظاميان و مردم بي گناه موقتا خاموش شده است. ارتش روسيه كه در سال 1376(ش) در مقابل مقاومت مردم مسلمان چچن متحمل شكست سنگيني شد و ظاهرا تن به خودمختاري و استقلال اين ايالت داد دو سال بعد به بهانه جلوگيري از آشفتگي هائي كه به علت بحران اقتصادي و فساد اداري گريبانگير روسيه شده بود مجددا به چچن حمله كرد تا به ادعاي مسكو «تروريست ها» يعني استقلال طلبان را از اين سرزمين براند. نتيجه اشغال چچن توسط قواي روسيه، كشتار هزاران نفر از مردم آن سامان، و پناهندگي آوارگان چچني به كشورهاي همسايه و ايالات نزديك گرديد. گروزني پايتخت چچن بنا به گزارش شاهدان عيني به يك خرابه و گورستان تبديل شد.
اين اولين باري نبود كه مردم چچن مورد خشم و غضب كرملين قرار گرفته بودند. چندين دهه قبل از آن در اواسط تشكيل نظام جماهير شوروي سابق، ژوزف استالين رهبر و ديكتاتور امپراتوري كمونيست آن زمان صدها هزار نفر از اهالي چچن را به زور به سيبري و نقاط شمالي روسيه انتقال داده و سال ها آنها را در اردوگاه هاي كار اجباري كنترل مي كرد. با فروپاشي شوروي، چچن، همانند ساير جمهوري ها و ايالات سابق شوروي اعلام استقلال كرد ولي روس ها تا امروز پيشنهاد استقلال و خودمختاري اين سرزمين را رد كرده و اغلب به جاي مذاكره با گلوله و زور با مردم چچن رفتار كرده اند.
اين هفته 50 نفر از شورشيان زن و مرد چچن سالن تئاتر مسكو را اشغال كرده و بيش از 750 نفر از تماشاچيان را به گروگان گرفتند و تهديد كردند كه اگر روسيه تقاضاي مذاكره با چچن و استقلال آن را به رسميت نشناسد، ساختمان را منفجر خواهند كرد. اين بار نيز مسكو به جاي مذاكره در حل اين اختلاف با شورشيان، حمله نظامي و اشغال تالار را توسط كماندوهاي روسي و استفاده از مواد شيميائي و گاز بيهوشي ترجيح داد. در اين حمله كماندوهاي روسي، تا امروز 117 نفر از گروگان ها به علت استعمال موادشيميائي و گاز و 50 نفر از شورشيان جان سپرده و بيش از 600 نفر با عوارض مختلف روانه بيمارستان شده اند. به هيچ كدام از كماندوهاي روسي كه در اين حمله شيميائي شركت كرده اند، آسيبي نرسيده است.
در اينجا يك سؤال اساسي پيش مي آيد: آيا استفاده از سلاح هاي شيميائي و گاز جهت سركوب شورشيان كه در آن بيش از يكصد نفر مردم بي گناه تلف شده اند عاقلانه و مشروع به نظر مي رسد؟ آيا راه ديگري جهت جلوگيري از اين كشتار جمعي وجود نداشته است؟ دولت روسيه و مقامات مسئول آن كشور از افشاي نوع موادشيميائي و گاز استفاده شده در حمله كماندوها به سالن تئاتر مسكو، خودداري مي كنند. مطابق قرارداد بين المللي «كنوانسيون تسليحات شيميائي» هرگونه استفاده از مواد شيميائي در جنگ و در برخورد با غيرنظاميان ممنوع و خلاف قوانين بين المللي است. از هنگام شروع جنگ سرد، شوروي سابق و روسيه فعلي همراه آمريكا در آزمايش و تهيه و انبار كردن انواع مواد شيميائي و بيولوژيك به عنوان تسليحات جنگي و دفاعي شركت داشته ولي هميشه استعمال آن را در اظهارات عمومي خود در رسانه ها و مراجع بين المللي محكوم كرده اند.
در چند دهه گذشته استفاده از مواد شيميائي و گاز در جنگ به صورت مختلف ادامه داشته است. آمريكا در جنگ ويتنام از نوعي از سلاح هاي شيميايي در انهدام مراكز دشمن استفاده مي كرده است. در جنگ تحميلي، عراق از سلاح هاي شيميائي عليه ايرانيان و اهالي كرد زبان عراق در حلبچه استفاده كرده و هزاران نفر در نتيجه آن جان خود را از دست دادند. صرب ها از نوعي مواد شيميائي در جنگ بوسني و هرزگوين عليه مسلمان ها و غيرنظاميان استفاده مي كردند. استفاده از تسليحات كشتار دسته جمعي به صورت شيميائي و اشعه هاي ويژه از هنگامي كه آمريكائي ها اولين بمب اتمي را در ژاپن منفجر كردند رواج داشته است. در واقعه معروف به «قتل دسته جمعي مي لاي» در سال 1969 قواي نظامي آمريكا در ناحيه اي بنام «مي لاي» صدها نفر از غيرنظاميان جنگ ويتنام را از زن و مرد و كودك و پير قتل عام كردند و حتي حيوانات و مراتع را از بين بردند. چهار سال بعد اين جنايات در گزارش مفصلي كه ژنرال پيرس براي وزارت دفاع آمريكا تهيه كرد به طور مستند افشا گرديد و رسماً از طرف دولت در دو جلد به چاپ رسيد. در جنگ هاي خليج فارس و افغانستان تسليحات اشعه دار معروف به «بمب هاي هوشمند» هزاران نفر غيرنظامي را به هلاكت رساند.
چند روز قبل سخنگوي كاخ سفيد آمريكا در مورد تصميم حمله شيميائي كماندوهاي روسي به سالن تئاتر مسكو سكوت اختيار كرد و فقط اظهار داشت كه: «رئيس جمهور آمريكا از دست رفتن هر نوع زندگي اظهار تنفر مي كند»، و اضافه كرد، «اين نمونه از تراژدي ايست كه در نتيجه حملات تروريست ها به وجود مي آيد.»
ولاديمير پوتين رئيس جمهور سابق روسيه كه دستور حمله كماندوها و استفاده از گاز شيميائي را صادر كرد يكي از افسران عالي رتبه رژيم سابق شوروي و يكي از اعضاي برجسته سازمان اطلاعاتي آن حكومت بوده و به طور مسلم از مخازن و نوع مواد شيميائي امروزي روسيه اطلاعاتي كافي داشته است و تأثيرات اين مواد بر مردم عادي غيرنظامي پوشيده نبوده است. امروز آمريكا ادعا دارد براي جلوگيري از استفاده سلاح هاي كشتار جمعي مي خواهد رژيم عراق را تغيير داده و به آن كشور حمله كند. سؤالي كه پيش مي آيد اين است كه رژيم صدام حسين در عراق سلاح هاي شيميائي و بيولوژيك را چگونه تهيه كرده است؟
ماه گذشته يكي از اعضاي ارشد مجلس سناي آمريكا، سناتور رابرت برد، از وزير دفاع آمريكا دونالد رامسفلد سؤال كرد كه آيا آمريكا در تهيه تسليحات جنگ هاي بيولوژيكي به صدام حسين كمك كرده است. وزير دفاع آمريكا از اين موضوع اظهار بي اطلاعي كرد.
ولي به عقيده مقاله نويس آمريكائي روبرت نوواك در واشنگتن پست (سپتامبر 26)، طبق گزارش مجلس سناي آمريكا كه هشت سال قبل منتشر شد مواد سمي و توليدكننده امراض تحت پروانه دولت آمريكا در سال هاي بين 1985 تا 1988 ميلادي كه هنوز جنگ تحميلي ادامه داشت، به عراق صادر مي شد. علاوه بر اين، همين گزارش اضافه مي كند كه اين مواد سمي و بيولوژيك توسط هيئت بازرسان سازمان ملل كه پس از جنگ خليج فارس براي انهدام اين مواد به عراق رفته بودند در آنجا مشاهده شده است. به عبارت ديگر علي رغم استفاده صدام حسين از مواد شيميائي عليه ايران، حمل اين مواد سمي و بيولوژيك در طول جنگ تحميلي ادامه داشته است.
استفاده روسيه از مواد شيميائي و تسليحات مربوطه، نه تنها مسئله چچن را حل نمي كند بلكه موضع سياسي مسكو را در سازمان ملل و شوراي امنيت در مقابله با درخواست هاي آمريكا در مورد حمله به عراق به تأمل مي اندازد. آواي «جنگ با تروريسم» مشكلات سياسي روسيه با استقلال طلبان چچن، معضلات انگليس با ايرلند شمالي، دردسرهاي آمريكا با دنياي اسلام، و چالش هاي وارده به صهيونيسم و رژيم اسرائيل را توسط فلسطيني ها، حل نخواهد كرد. صلح و آرامش در دنيا فقط از طريق عدالت و بزرگواري و كرامت به وجود خواهد آمد وقتي كه موانع ملي گرائي و قوم گرائي كنار گذاشته شده و ارزش هاي والا و بزرگتري كه وحدت انساني را تكميل كند بر اين زمين حكومت كند، چيزي كه سيستم جهاني در شرايط كنوني فاقد آن است.
نويسنده : عليرضا نوري آشتياني
منبع: آرشيو روزنامه - کیهان
[External Link Removed for Guests]
دموكراتيس فيلسوف يوناني اواخر قرن پنجم قبل از ميلاد گفته اي دارد به اين مضمون كه «من ترجيح مي دهم علت يك قضيه را درك كنم تا اينكه پادشاه ايران (باستان) باشم.» دموكراتيس كسي است كه به طور ابتدائي سعي داشت تئوري اتم را عرضه كند. از زمان تاريخ باستان تا امروز علل خشونت، كشتار و جنگ يكي از مسائل پيچيده جامعه بشري باقي مانده است و تا امروز تئوري هاي مختلفي در اين باره ارائه شده است.
به طور كلي، در سطح بين المللي، قدرت هاي بزرگ هميشه به جاي اينكه نمونه اي از صلح و آرامش و مشروعيت باشند، با رفتار خود ديگران و به ويژه زيردستان خود را به اعتراض و شورش دعوت كرده اند. در نظام بين المللي عصر ما حكومت و دولت هاي ملي دچار غرور مشخصي شده اند كه وقتي با غريزه طمع جمع مي شود آتش خشونت را شعله ور مي كند. علت جنگ و خشونت اختلاف نظر و سليقه نيست بلكه پايان گفت وگو، و تحميل يك نظر بر نظريات ديگران است. منظور از طمع، حريص بودن و دستيابي نامشروع اقتصادي، سياسي، فرهنگي و اجتماعي بر حريم ديگران و به خاطر انباشتن قدرت و ثروت است.در هشت سالي كه از نهضت استقلال طلبانه چچن مي گذرد دولت و ارتش روسيه آزاديخواهان مسلمان اين ايالت قفقاز شمالي بارها با يكديگر روبرو شده اند و هر بار اين زد و خورد با يك مصيبت و صدمه بزرگ به غيرنظاميان و مردم بي گناه موقتا خاموش شده است. ارتش روسيه كه در سال 1376(ش) در مقابل مقاومت مردم مسلمان چچن متحمل شكست سنگيني شد و ظاهرا تن به خودمختاري و استقلال اين ايالت داد دو سال بعد به بهانه جلوگيري از آشفتگي هائي كه به علت بحران اقتصادي و فساد اداري گريبانگير روسيه شده بود مجددا به چچن حمله كرد تا به ادعاي مسكو «تروريست ها» يعني استقلال طلبان را از اين سرزمين براند. نتيجه اشغال چچن توسط قواي روسيه، كشتار هزاران نفر از مردم آن سامان، و پناهندگي آوارگان چچني به كشورهاي همسايه و ايالات نزديك گرديد. گروزني پايتخت چچن بنا به گزارش شاهدان عيني به يك خرابه و گورستان تبديل شد.
اين اولين باري نبود كه مردم چچن مورد خشم و غضب كرملين قرار گرفته بودند. چندين دهه قبل از آن در اواسط تشكيل نظام جماهير شوروي سابق، ژوزف استالين رهبر و ديكتاتور امپراتوري كمونيست آن زمان صدها هزار نفر از اهالي چچن را به زور به سيبري و نقاط شمالي روسيه انتقال داده و سال ها آنها را در اردوگاه هاي كار اجباري كنترل مي كرد. با فروپاشي شوروي، چچن، همانند ساير جمهوري ها و ايالات سابق شوروي اعلام استقلال كرد ولي روس ها تا امروز پيشنهاد استقلال و خودمختاري اين سرزمين را رد كرده و اغلب به جاي مذاكره با گلوله و زور با مردم چچن رفتار كرده اند.
اين هفته 50 نفر از شورشيان زن و مرد چچن سالن تئاتر مسكو را اشغال كرده و بيش از 750 نفر از تماشاچيان را به گروگان گرفتند و تهديد كردند كه اگر روسيه تقاضاي مذاكره با چچن و استقلال آن را به رسميت نشناسد، ساختمان را منفجر خواهند كرد. اين بار نيز مسكو به جاي مذاكره در حل اين اختلاف با شورشيان، حمله نظامي و اشغال تالار را توسط كماندوهاي روسي و استفاده از مواد شيميائي و گاز بيهوشي ترجيح داد. در اين حمله كماندوهاي روسي، تا امروز 117 نفر از گروگان ها به علت استعمال موادشيميائي و گاز و 50 نفر از شورشيان جان سپرده و بيش از 600 نفر با عوارض مختلف روانه بيمارستان شده اند. به هيچ كدام از كماندوهاي روسي كه در اين حمله شيميائي شركت كرده اند، آسيبي نرسيده است.
در اينجا يك سؤال اساسي پيش مي آيد: آيا استفاده از سلاح هاي شيميائي و گاز جهت سركوب شورشيان كه در آن بيش از يكصد نفر مردم بي گناه تلف شده اند عاقلانه و مشروع به نظر مي رسد؟ آيا راه ديگري جهت جلوگيري از اين كشتار جمعي وجود نداشته است؟ دولت روسيه و مقامات مسئول آن كشور از افشاي نوع موادشيميائي و گاز استفاده شده در حمله كماندوها به سالن تئاتر مسكو، خودداري مي كنند. مطابق قرارداد بين المللي «كنوانسيون تسليحات شيميائي» هرگونه استفاده از مواد شيميائي در جنگ و در برخورد با غيرنظاميان ممنوع و خلاف قوانين بين المللي است. از هنگام شروع جنگ سرد، شوروي سابق و روسيه فعلي همراه آمريكا در آزمايش و تهيه و انبار كردن انواع مواد شيميائي و بيولوژيك به عنوان تسليحات جنگي و دفاعي شركت داشته ولي هميشه استعمال آن را در اظهارات عمومي خود در رسانه ها و مراجع بين المللي محكوم كرده اند.
در چند دهه گذشته استفاده از مواد شيميائي و گاز در جنگ به صورت مختلف ادامه داشته است. آمريكا در جنگ ويتنام از نوعي از سلاح هاي شيميايي در انهدام مراكز دشمن استفاده مي كرده است. در جنگ تحميلي، عراق از سلاح هاي شيميائي عليه ايرانيان و اهالي كرد زبان عراق در حلبچه استفاده كرده و هزاران نفر در نتيجه آن جان خود را از دست دادند. صرب ها از نوعي مواد شيميائي در جنگ بوسني و هرزگوين عليه مسلمان ها و غيرنظاميان استفاده مي كردند. استفاده از تسليحات كشتار دسته جمعي به صورت شيميائي و اشعه هاي ويژه از هنگامي كه آمريكائي ها اولين بمب اتمي را در ژاپن منفجر كردند رواج داشته است. در واقعه معروف به «قتل دسته جمعي مي لاي» در سال 1969 قواي نظامي آمريكا در ناحيه اي بنام «مي لاي» صدها نفر از غيرنظاميان جنگ ويتنام را از زن و مرد و كودك و پير قتل عام كردند و حتي حيوانات و مراتع را از بين بردند. چهار سال بعد اين جنايات در گزارش مفصلي كه ژنرال پيرس براي وزارت دفاع آمريكا تهيه كرد به طور مستند افشا گرديد و رسماً از طرف دولت در دو جلد به چاپ رسيد. در جنگ هاي خليج فارس و افغانستان تسليحات اشعه دار معروف به «بمب هاي هوشمند» هزاران نفر غيرنظامي را به هلاكت رساند.
چند روز قبل سخنگوي كاخ سفيد آمريكا در مورد تصميم حمله شيميائي كماندوهاي روسي به سالن تئاتر مسكو سكوت اختيار كرد و فقط اظهار داشت كه: «رئيس جمهور آمريكا از دست رفتن هر نوع زندگي اظهار تنفر مي كند»، و اضافه كرد، «اين نمونه از تراژدي ايست كه در نتيجه حملات تروريست ها به وجود مي آيد.»
ولاديمير پوتين رئيس جمهور سابق روسيه كه دستور حمله كماندوها و استفاده از گاز شيميائي را صادر كرد يكي از افسران عالي رتبه رژيم سابق شوروي و يكي از اعضاي برجسته سازمان اطلاعاتي آن حكومت بوده و به طور مسلم از مخازن و نوع مواد شيميائي امروزي روسيه اطلاعاتي كافي داشته است و تأثيرات اين مواد بر مردم عادي غيرنظامي پوشيده نبوده است. امروز آمريكا ادعا دارد براي جلوگيري از استفاده سلاح هاي كشتار جمعي مي خواهد رژيم عراق را تغيير داده و به آن كشور حمله كند. سؤالي كه پيش مي آيد اين است كه رژيم صدام حسين در عراق سلاح هاي شيميائي و بيولوژيك را چگونه تهيه كرده است؟
ماه گذشته يكي از اعضاي ارشد مجلس سناي آمريكا، سناتور رابرت برد، از وزير دفاع آمريكا دونالد رامسفلد سؤال كرد كه آيا آمريكا در تهيه تسليحات جنگ هاي بيولوژيكي به صدام حسين كمك كرده است. وزير دفاع آمريكا از اين موضوع اظهار بي اطلاعي كرد.
ولي به عقيده مقاله نويس آمريكائي روبرت نوواك در واشنگتن پست (سپتامبر 26)، طبق گزارش مجلس سناي آمريكا كه هشت سال قبل منتشر شد مواد سمي و توليدكننده امراض تحت پروانه دولت آمريكا در سال هاي بين 1985 تا 1988 ميلادي كه هنوز جنگ تحميلي ادامه داشت، به عراق صادر مي شد. علاوه بر اين، همين گزارش اضافه مي كند كه اين مواد سمي و بيولوژيك توسط هيئت بازرسان سازمان ملل كه پس از جنگ خليج فارس براي انهدام اين مواد به عراق رفته بودند در آنجا مشاهده شده است. به عبارت ديگر علي رغم استفاده صدام حسين از مواد شيميائي عليه ايران، حمل اين مواد سمي و بيولوژيك در طول جنگ تحميلي ادامه داشته است.
استفاده روسيه از مواد شيميائي و تسليحات مربوطه، نه تنها مسئله چچن را حل نمي كند بلكه موضع سياسي مسكو را در سازمان ملل و شوراي امنيت در مقابله با درخواست هاي آمريكا در مورد حمله به عراق به تأمل مي اندازد. آواي «جنگ با تروريسم» مشكلات سياسي روسيه با استقلال طلبان چچن، معضلات انگليس با ايرلند شمالي، دردسرهاي آمريكا با دنياي اسلام، و چالش هاي وارده به صهيونيسم و رژيم اسرائيل را توسط فلسطيني ها، حل نخواهد كرد. صلح و آرامش در دنيا فقط از طريق عدالت و بزرگواري و كرامت به وجود خواهد آمد وقتي كه موانع ملي گرائي و قوم گرائي كنار گذاشته شده و ارزش هاي والا و بزرگتري كه وحدت انساني را تكميل كند بر اين زمين حكومت كند، چيزي كه سيستم جهاني در شرايط كنوني فاقد آن است.
نويسنده : عليرضا نوري آشتياني
منبع: آرشيو روزنامه - کیهان