هشدار به امارات
ارسال شده: یکشنبه ۱ دی ۱۳۸۷, ۸:۵۱ ق.ظ
نگردد آدمي هرگز مكرّم/ مگر باشد به حقداني مسلّم/
به زيرِ سايهي حق پروريها/ توان آسود با وجدانِ خرّم
بود انصاف، بارِ حق ستايي/ كه باشد افسري بر فرقِ عالم
به حقّ كس تجاوز را چنان دان/ كه در جامِ زلالش ريختن سم
تصرّف در اثاث و جامهي كس/ مطهّر كي شود با آبِ زمزم؟
كنون بس در شگفتم از امارات/ كه پاسِ حقّ ما را نيست مُلزم/
طمع دارد به چشمي فارغ از شرم/ كه باشد دوخته بر مالِ همدم
به مالِ همدم و همسايه ورزد/ طمع بيهيچ دستاويزِ مُبرَم
چه ارزد پارهكاغذ مدّعي را/ چو باشد مالكِ ديرينه اقدم؟
جزاير در «خليجِ فارس» يكسر/ به خاكِ پاكِ ايران بوده مُنضَم
زِ عهدِ «كورش» و «دارا» به اين سوي/ خليج و فارس در هم بوده مُدغَم
از ايران بوده سرتاسر امارات/ زِ عهدِ «كاوه» و «تهمورس» و «جم»
به دو «تُنب» و «ابوموسي» و «بحرين/ كه فرمان راند جز ايرانِ اعظم؟
كجا بودند شيخاني كه امروز/ به زيرِ چترِ اغيارند مُكرم؟
كجا بودند در عهدي كه ايران/ «خليجِ فارس» بودش زيرِ پرچم؟
برفت از يادشان آنگه كه بودهست/ بر ايشان روزِ روشن شامِ مُظلَم؟
كنون با تكيه بر اربابِ ظالم/ رجز خوانند گاهي زير و گَه بم
مگر از ياد بردند آن زمانها/ كه بودند از حقارت غرقه در غم؟
به زيرِ خيمه ها گرديده سرخيل/ به گِرداگردشان خويش و پسرْعم
به فرمان بردنِ بيگانه مجبور/ به همپيمانيِ دزدانه مَحرم
گروهي خادمان هم گِردِشان جمع/ به رنگ و سنگ و هيأت نامنظّم
كنون بر خاكِ ايران چشم دوزان/ كنند اين ژاژخاييها دمادم
ولي غافل كه گردد كارشان زار/ گر ايراني به خشم آيد چو «رستم»
سزد گر دم فروبندند از آن پيش/ كه گردد قهرِ ايراني مجسّم
شود بر درگهِ ايرانِ پيروز/ قدِ ناسازشان چون بندگان خم
و يا از نيشِ خود كلكِ «اديبان/ كشاند سورِشان در خطّ ماتم
شعر از ادیب برومند
به زيرِ سايهي حق پروريها/ توان آسود با وجدانِ خرّم
بود انصاف، بارِ حق ستايي/ كه باشد افسري بر فرقِ عالم
به حقّ كس تجاوز را چنان دان/ كه در جامِ زلالش ريختن سم
تصرّف در اثاث و جامهي كس/ مطهّر كي شود با آبِ زمزم؟
كنون بس در شگفتم از امارات/ كه پاسِ حقّ ما را نيست مُلزم/
طمع دارد به چشمي فارغ از شرم/ كه باشد دوخته بر مالِ همدم
به مالِ همدم و همسايه ورزد/ طمع بيهيچ دستاويزِ مُبرَم
چه ارزد پارهكاغذ مدّعي را/ چو باشد مالكِ ديرينه اقدم؟
جزاير در «خليجِ فارس» يكسر/ به خاكِ پاكِ ايران بوده مُنضَم
زِ عهدِ «كورش» و «دارا» به اين سوي/ خليج و فارس در هم بوده مُدغَم
از ايران بوده سرتاسر امارات/ زِ عهدِ «كاوه» و «تهمورس» و «جم»
به دو «تُنب» و «ابوموسي» و «بحرين/ كه فرمان راند جز ايرانِ اعظم؟
كجا بودند شيخاني كه امروز/ به زيرِ چترِ اغيارند مُكرم؟
كجا بودند در عهدي كه ايران/ «خليجِ فارس» بودش زيرِ پرچم؟
برفت از يادشان آنگه كه بودهست/ بر ايشان روزِ روشن شامِ مُظلَم؟
كنون با تكيه بر اربابِ ظالم/ رجز خوانند گاهي زير و گَه بم
مگر از ياد بردند آن زمانها/ كه بودند از حقارت غرقه در غم؟
به زيرِ خيمه ها گرديده سرخيل/ به گِرداگردشان خويش و پسرْعم
به فرمان بردنِ بيگانه مجبور/ به همپيمانيِ دزدانه مَحرم
گروهي خادمان هم گِردِشان جمع/ به رنگ و سنگ و هيأت نامنظّم
كنون بر خاكِ ايران چشم دوزان/ كنند اين ژاژخاييها دمادم
ولي غافل كه گردد كارشان زار/ گر ايراني به خشم آيد چو «رستم»
سزد گر دم فروبندند از آن پيش/ كه گردد قهرِ ايراني مجسّم
شود بر درگهِ ايرانِ پيروز/ قدِ ناسازشان چون بندگان خم
و يا از نيشِ خود كلكِ «اديبان/ كشاند سورِشان در خطّ ماتم
شعر از ادیب برومند