مرکز انجمنهای تخصصی

سلام به همه ي دوستان.
يه طرحي مدتيه ذهن منو به خودش مشغول كرده و اونم طراحي يه بمب افكن سنگين مولتي روله كه الان در موردش توضيح ميدم:
مشكلات اساسي بمب افكن ها رو تا اونجايي كه ميدونم مربوط مبشه به سرعت كم، مانور پذيري كم و اينكه خلاصه
يه لقمه ي چرب و ونرم آماده براي شكاري هاي دشمنه به همين دليل همواره بمب افكن ها رو با اسكورت ميفرستن.

حالا به اين طرح دقت كنيد:
ما يه بمب افكن سنگين ميخواهيم در ابعاد بي 52 يا كمي بيشتر.
حتما بايد قابليت سوختگيري هوايي رو ب و همچنين بادي ريفوئلينگ براي پرواز هاي بسيار طولاني داشته باشه.
اول اينكه اين هواپيما بايد يه اواكس به تمام معنا و همچنين مجهز به انواع تجهيزات جنگ الكتريك براي منحرف كردن رادارهاي دشمن داشته باشه! در حقيقت اين يه اواكس در حد E3A است منتها ميزنه به قلب دشمن نه در منطقه ي امن!!!
دوم قابليت پرواز در ارتفاعات بسيار بالا و تجهيزات ليزري و الكترونيك دقيق براي بمباران از ارتفاعات بسيار بالا.
سوم مجهز به يك رادار هوايي بسيار قدرتمند حتي قدرتمند تر از ميگ 31 يا اف 14. اين رادار بسيار قدرتمند همراه با
تعدادي موشك برد بالا مانند فونيكس يا حتي بهتر ميتونه هواپيكا رو در فواصل دور به يك رهگير مهلك تبديل كنه بخصوص كه اين هواپيما خودش آواكسه!!!
اين هواپيما بايد قادر باشه كه حملات هوايي و زميني رو توامان انجام بده بنابراين شايد به دو افسر تسليحات نياز باشه!!
هنگام فرار در درگيري هاي نزديك بايد مجهز به راكت هايي براي افزايش ناگهاني سرعت باشه . يه چيزي مثل راكت هاي ‍سي 130 هاي ناو نشين. اين راكت ها پس از انفجار و افزايش سرعت هواپيما جدا ميشن. البته مثل توپولف 22 ميشه از موتورهاي با پس سوز هم استفاده كرد.

حالا شما هم نظرتون رو بديد. يه همچين غولي وقتي تويه پرواز مجهز ميشه به انواع موشك هاي هوا به هوا و هوابه زمين و دريا چه جهنمي به پا ميشه!!!
منتظر نظراتتون هستم.

هزینه یه همچین بمب افکنی سر به اسمون می زاره بعدشم ریسک استفاده زیادی داره همین الانشم امریکا با اون بودجه عظیم تعداد کمی بی 2 داره فکر کنم 21 -22 تایی بشن ! بهتره بجای این کار از سیستم های ترکیبی استفاده بشه مثلا یدونه tu-160 برای بمباران دقیق یدونه mig-31 برای رهگیری جنگنده ها از دور و 3 تا su-30 برای درگیری با مهاجمین احتمالی

دوست عزيز طرح من از چندين جهت قابل دفاعه:
1- من هيچوقت نگفتم كه بمب افكن استيلث باشه، چرا كه هزينه به طرز وحشتناكي بالا ميره و هم روي ايروديناميك هواپيما ميتونه اثر منفي بزاره و همچنين عملكرد موتورها رو هم محدود كنه.
اين بمب افكن سنگين توي هر پرواز تعداد كافي موشك ضد رادار باخودش حمل ميكنه همچنين از اقدامات جنگ الكترونيك فوق پيشرفته براي اخلال در عملكرد سيستم هاي راداري استفاده ميكنه
2- اين بمب افكن اونقدر بزرگ ميشه كه ديگه بعيد ميدونم بشه به اين راحتي استيلثش كرد!
3- شما هزينه ي 2تا اف 14 و يك اي3آ رو كه براي پشتيباني مثلا يه بي52 بايد بكار برن رو حساب كن. ميبيني به اين نسبت يه هواپيما بهتر از 4 تا هواپيما عمل ميكنه!
4- توانايي لود مقدار بالايي از سلاح هاي هوا به هواي بسيار دور برد و همچنين تسليحات متنوع هوا به زمين نظير انواع موشك هاي ضد رادار و همچنين موشك هايي براي انهدام دقيق باند پروازي
مي تونه باعث بشه كه يه هواپيما در يك سورتي پرواز اول با انهدام رادارها و باندهاي فرودگاه هاي نزديك منطقه عمليات خودش رو تقريبا از شر موشك هاي زمين به هوا و رهگير هاي دشمن خلاص كنه!
5- خاصيت اواكسي و موشك هاي هوابه هواي دور برد ميتونن اين هواپيما رو در مقابل رهگير هاي احتمالي دشمن كه در نزديك منطقه ي عمليات مشغول cap كردن هستند محافظت كنه.
6- بمباران مناطق حساس در ارتفاعات بالا بوسيله مدل فرشي از بمب يا بمب هاي هدايت ليزري بسيار دقيق يا يه سيستم مشابه انجام ميشه پس هواپيما در مقابل موشك هاي كوتاه برد حرارتي و دوش پرتاب كاملا ايمن هست.
اگر چيزي رو از قلم انداختم بگين

منظور من از اوردن اسم بی 2 نه اشاره به استیلث بودن بلکه هزینه زیاد اون بود !
یه مثال میزنم :
شما این دستگاه های چند کاره که هم پرینت میکنن هم کپی هم فکس هم اسکن هم روی سی دی عکس چاپ میکنن و .... رو حتما دیدین ؟! اینا اگه یه زمانی مثلا جوهر پرینترش تمام بشه بلا استفاده میشه ! حالا اگه شما چندتا دستگاه مختلف داشتین فقط یکیش از کار می افتاد نه همش !
در مورد طرح شما هم در روی کاغذ و ذهن شاید خیلی عالی باشه ولی در عمل مطمئنا عملی نیست !
چون شما فرض کن یه تامکت برای 1 ساعت پرواز عملیاتی بیش از 300 نفر ساعت نیاز به کار داره ! اونم برای 1 ساعت و برای یک منظور خاص (رهگیری) ان وقت شما فرض کن یه بمب افکن (البته این طرح دیگه نمیشه بهش گفت بمب افکن ! نبرد ناو میشه دیگه ) با این سطح وسیع عملیاتی (زمینی هوایی دریایی ) برای پرواز نیاز به چند هزار نفر ساعت کار داره ؟
و در زمان جنگ و مواقع اضطراری ایا امکان فراهم کردن این کار محیا هست یا نه ؟!

دوست عزيز اتفاقا به خوب نكته اي اشاره كردي. برخلاف شما من معتقدم كه دقيقا هم به صرفه هست و هم عملياتي. ببينيد نكته اينجاست كه اين هواپيما قراره بجاي چند تا هواپيما پرواز كنه. به دليل حجم بالايي كه داره ديگه نياز به سوختگيري هوايي نداره( بجز در موارد اضطراري بنا به در خواست خلبان) پس يه هواپيماي سوخت رسان كمتر پرواز ميكنه. دوم ديگه نياز به اسكورت هم نداره چرا كه خودش ميتونه نبردهاي هوايي سنگين ولي دور برد رو انجام بده. پس با پرواز اين هواپيما چند تا هواپيما روي زمين باقي ميمونن و اين يعني صرفه جويي. البته اين هواپيما فقط براي ماموريت هايي ارسال ميشه كه ضريب خطر بالايي دارن.

راستي چرا بقيه ي دوستان نظر نميدن؟ كجا رفتين؟