مرکز انجمنهای تخصصی

در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۵۰ نیروهای تحت فرمان حکومت کمونیستی [External Link Removed for Guests] در منطقه شمالی [External Link Removed for Guests] تهاجم خود را برای تصرف منطقه جنوبی آغاز کردند. [External Link Removed for Guests] در همان روز از طریق [External Link Removed for Guests] قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که بر اساس آن، نیروهای [External Link Removed for Guests] با ارتش [External Link Removed for Guests]وارد جنگ شدند. از آنجا که بخش عمده نیروهای سازمان ملل را سربازانآمریکایی تشکیل می‌دادند، جنگ کره به جنگ آمریکا علیه کمونیست‌ها در شرقآسیا تبدیل شد.


اوضاع شبه جزیرهٔ کره در جنگ جهانی دوم
از سال ۱۹۰۵ شبه جزیرهٔ کره تحت حکومت ژاپنی ها بود و در تمام سالهایجنگ جهانی دوم نیز تحت اشغال نیروهای ژاپنی باقی ماند.پس از آنکه آلمان دربهار ۱۹۴۵ تسلیم متفقین شد، امپراتور ژاپن [External Link Removed for Guests]تمام نیروها را برای دفاع از جزیره اصلی ژاپن ، از شرق و جنوب شرقی آسیافرا خواند . نیروهای ژاپنی مستقر در کره نیز مجبور به عقب نشینی شدند وتنها تعداد معدودی از سربازان ژاپنی در این شبه جزیره باقی ماندند. دو روزپس از بمب باران اتمی [External Link Removed for Guests] در ششم اوت ۱۹۴۵ [External Link Removed for Guests] به ژاپن اعلان جنگ داد و بر منچوری و شمال شبه جزیرهٔ کره هجوم برد . نیروهای [External Link Removed for Guests] نیز از جنوب این شبه جزیره وارد شدند و بطور موقت این شبه جزیره میان قوای شوروی و آمریکا در مدار سی و هشت درجه تقسیم گردید.
نفوذ کمونیسم در شبه جزیرهٔ کره
پس از اشغال شمال کره توسط قوای شوروی در سال ۱۹۴۵ ، [External Link Removed for Guests] که یک کمونیست کره‌ای بود وارد کره شد و با کمک شوروی و طرفدارانش توانست قدرت را در شمال تصاحب کند . [External Link Removed for Guests] رئیس جمهور وقت آمریکا ، قبل از به قدرت رسیدن [External Link Removed for Guests] در منطقهٔ شمالی ،از [External Link Removed for Guests]رهبر شوروی خواسته بود تا یک انتخابات آزاد ، در این شبه جزیره برپا شود .اما شوروی عملا ، با به قدرت رساندن کیم ایل سونگ این خواستهٔ آمریکا رارد کرد و از همین جا اختلافات سیاسی در این شبه جزیره آغاز شد .

آغاز جنگ
آرزوی [External Link Removed for Guests]برای وحدت کره و نیز تشکیل یک حکومت کمونیستی در شبه جزیرهٔ کره، زمینهٔمناسبی را برای آغاز یک جنگ فراهم آورد و سرانجام در ژوئن ۱۹۵۰ با تشویق وحمایت استالین رهبر شوروی و [External Link Removed for Guests] رهبر حکومت نوپای چین، ارتش کمونیستی کره به رهبری [External Link Removed for Guests] به منطقه جنوبی حمله کرد.مردم کرهٔ جنوبی که تمایلی نسبت به کمونیست‌ها نداشتند، دستِ کمک به سوی آمریکا دراز کردند.پرزیدنت [External Link Removed for Guests]از سازمان ملل متحد تقاضا کرد که علیه متجاوز ، بی درنگ اقداماتی نظامیمعمول گردد و قوای جنگی ایالات متحده آمریکا را به شرکت در این جنگ مکلفساخت.
ارتش کمونیستی کره توانست سئول را اشغال کند و کیم ایل سونگ در شرفتشکیل یک حکومت کمونیستی ، در تمامی شبه جزیرهٔ کره بود، اما با پیاده شدننیروهای آمریکا و سازمان ملل در بندر [External Link Removed for Guests]در جنوب شبه جزیرهٔ کره و برتری هوایی ارتش آمریکا، ارتش کمونیستی کره بااینکه مقاومت خوبی از خود نشان داد ولی مجبور به عقب نشینی شد و نیروهایسازمان ملل توانستند ارتش [External Link Removed for Guests]را تا نزدیکی مرزهای چین عقب برانند، کیم ایل سونگ از ترس شکست و از دستدادن منطقهٔ شمالی کره، از چین در خواست کمک کرد، چین نیز با اعزام صدهاهزار تن از جوانان خود و تعدادی از جوانان دیگر کشورهای کمونیستی و باپشتیبانی هواپیماهای [External Link Removed for Guests] ساخت روسیه، توانستند دوباره تا سئول پیش بروند اما دوباره توسط نیروهای [External Link Removed for Guests] تا مدار ۳۸ درجه و حتی اندکی بالاتر عقب رانده شدند.
آغاز مذاکرات آتش بس و پایان جنگ
با دخالت حکومت خلق چین در جنگ و بالا رفتن تلفات ایالات متحده در این جنگ ، دربارهٔ نحوهٔ ادامهٔ جنگ میان رئیس جمهور [External Link Removed for Guests] و [External Link Removed for Guests]فرماندهٔ نیروهای آمریکایی در کره ، اختلافاتی بوقوع پیوست . مک آرتورخواستار بمب باران شهرهای چین بود ولی ترومن از وقوع جنگ جهانی سوم بیمداشت. به هین دلیل ژنرال مک آرتور را از سمتش عزل کرد. در آن طرف [External Link Removed for Guests]، که می‌دانست قادر به تصرف منطقهٔ جنوبی نیست، با آغاز مذاکرات آتش بس درسال ۱۹۵۱موافقت کرد اما این مذاکرات تا دو سال بعد به نتیجه نرسید تااینکه در ژوئیه ۱۹۵۳ قرار ترک مخاصمات به امضا رسید و مدار ۳۸ درجه مرزبین دو کره تعیین گردید. جنگ کره جنگی دامنه دار بود ، پانزده کشور بهرهبری ایالات متحده آمریکا، لشکریان سازمان ملل متحده را تشکیل داده بودند. تخمین زده شد که مجموع کل تلفات وارده بر طرفین اعم از مقتول ، مجروح ویا مفقود الاثر در این جنگ بالغ بر سه میلیون نفر بود، که بیشتر آنهاکره‌ای و چینی بودند . تلفات وارده بر قوای آمریکایی در این جنگ ، تقریبابه ۲۵۰۰۰ نفر رسید

بعد از پایان جنگ کره
پس از پایان جنگ، سازمان کشورهای بی طرف متشکل از نیروهای حافظ صلح [External Link Removed for Guests]و چند کشور بی طرف دیگردر جنگ کره برای نظارت بر رعایت آتش بس دو طرف، درخاک کرهٔ جنوبی تاسیس گردید.آمریکا نیز برای حفظ جایگاه خود پس از جنگ،چند پایگاه نظامی در خاک کرهٔ جنوبی ایجاد کرد. شوروی نیز برای تقویت کرهشمالی تجهیزات نظامی و هم چنین پایگاه اتمی در کره شمالی تاسیس کرد.

منبع ویکی پدیا

جنگ کره ، اولین میدان آزمایش قدرت جنگنده های بعد از جنگ جهانی



درست از فرداى پايان جنگ دوم جهانى، دنياى غرب با قدرت مهاجمى روبرو شدكه نه تنها ضعيف تر از ارتش رايش نبود بلكه با بهره گيرى از تجارب جنگ باآلمان و بلعيدن نيمى از اروپا و شمال ژاپن اكنون مبدل به قدرت زمينى اولجهان شده بود. ارتش سرخ. نامى كه در دهه هاى ۵۰ ، ۶۰ ، ۷۰ و حتى ۸۰ پشتژنرال هاى غربى را مى لرزاند. استالين در ۱۹۵۰ دست بالا رادر كليه جبهههاى جهان به جز اروپاى غربى داشت. كمونيسم، مانند آتشى كه به كاغذ روزنامههاى خشكيده سرايت كند به سرعت در حال گسترش بود. در ۱۹۴۹ مائوتسه دونگ درچين با بيرون راندن نيروهاى ملى گرا به فرماندهى چيانگ كاى شك عملاًپرجمعيت ترين كشور جهان يعنى چين را به اردوى «سرخها» كشانده و وضعيت دولاستعمارى نظير آمريكا، فرانسه و انگليس را در شبه جزيره كره، هند و چين وكلاً شرق آسيا به شدت تضعيف كرده بود.
در اين ميان وضعيت شبه جزيره كرهاز هميشه حساس تر بود. شبه جزيره از ۱۹۴۵ به دو قسمت (شمالى تحت نفوذروسها و جنوبى تحت نفوذ آمريكا) تقسيم شده بود اما نيروهاى قسمت شمالى باتحريك روسها و چينى ها تصميم گرفتند «مرز قراردادى» را از بين ببرند.
  


عبور از مدار ۳۸ درجه
مدار۳۸ درجه خط جغرافياى سياسى ۲ كشور را تعيين مى كرد و سازمان ملل نيز از خطفرضى مذكور حمايت مى كرد. اما رهبرى كره شمالى در اين زمان بر عهده مردىقدرت طلب به نام كيم ايل سونگ بود كه تا نيم قرن بعد نيز در عرصه سياسىكره حضور داشت.
به دستور وى ۷ لشكر آموزش ديده كره شمالى در ۲۵ ژوئن۱۹۵۰ با عبور از مدار ۳۸ درجه نيروهاى ضعيف و پراكنده كره جنوبى را از همپاشيده و به سرعت مسير پايتخت كره جنوبى يعنى سئول را پى گرفتند. آمريكابه عنوان متحد اصلى كره جنوبى در اين زمان نيروى قابل توجهى براى مقابلهبا مهاجمان شمالى نداشت و تنها سعى كرد با استفاده از نيروى هوايى سرعتهجوم آنها را كند كند. در روزهاى ۲۷ و ۲۸ ژوئن جنگنده هاى جت آمريكايى باساقط كردن ۷ هواپيماى كره اى از نوع ياك _ ۹ و ال _ اى _ ۷ نخستين ضربه رابه نيروى هوايى كره زدند. در ۲۸ ژوئن داگلاس مك آرتور فرمانده قواى آمريكادر خاور دور دستور بمباران خطوط تهاجمى شمالى ها را داد. در روزهاى ۲۸ و۲۹ ژوئن بمب افكن هاى مهيب ب _ ۲۹ و ب _ ۲۶ موسوم به دژ پرنده با بمبارانهمزمان پايگاههاى نظامى و هوايى كره شمالى ضربات سنگينى به آنها واردكردند به ويژه آنكه ۲۵ هواپيماى كره اى در پيونگ يانگ پايتخت كره شمالى برروى زمين منهدم شدند. اما اين وقايع تأثيرى بر توان زمينى شمالى ها نداشتو آنها در ۳۰ ژوئن ديوار دفاعى جنوبى ها در رودخانه «مان» را شكسته و بهجنوب سرازير شدند.
ورود سازمان ملل
در اول جولاى ۱۹۵۰ با دستورترومن رئيس جمهور آمريكا دهها هزار سرباز آمريكايى در بندر بوسان كرهجنوبى (در جنوب شرق اين كشور) پياده شدند. اين در حالى بود كه شوراى امنيتسازمان ملل نيز طى قطعنامه اى كه از سوى روسها و چينى ها وتو نشد ازكشورهاى مختلف درخواست كرد كه به كمك كره جنوبى بشتابند. جنگنده هاى اف-۸۰آمريكايى كه اولين نسل از جت هاى با سرعت مافوق صوت بودند در كنارهواپيماهاى موستانگ و بى _ ۲۶ در يك گروه عظيم ۱۴۰ فروندى از روى ناوهاىهواپيمابر و پايگاههاى محلى، عليه اهداف كره شمالى به پرواز درآمدند. شدتبمباران به اندازه اى بود كه كره اى ها براى مدتى دچار انفعال شدند. بويژهآنكه بمب افكن هاى سنگين آمريكايى از ارتفاع بالا بمباران مى كردند وهواپيماهاى جت نيز به دليل سرعت عمل قابل رهگيرى نبودند. اما شمالى ها درروى زمين بر سرعت خود افزودند و سئول پايتخت كره جنوبى سقوط كرد. ظرف ۱۰روز كل كره جنوبى به جز بندر بوسان به اشغال شماليها درآمد.
ضدحمله متحدان
باورود استراليا، ژاپن، انگليس و ۱۱ كشور ديگر به سود كره جنوبى ورق برگشت وشهر بوسان كه پس از يك هفته نبرد تا سقوط فاصله اى نداشت بيش از ۵۰ روزمقاومت كرد. البته يكى از دلايل طولانى شدن اين مقاومت بمباران بى وقفهبمب افكن هاى عظيم بى _ ۲۹ بر روى قواى كره شمالى در اطراف بوسان بود بهطورى كه در يك حمله در ۱۶ اوت ۱۹۵۰ ، ۹۸ فروند از اين هواپيماهاى غول پيكر۴۰ هزار سرباز شمالى را به گونه اى زير بمباران گرفتند كه از بين آنها كسىحتى به عنوان مجروح جان به در نبرد. بررسى هاى بعدى نشان داد كه بمباراناين هواپيماها اثرى معادل ۳۰ هزار گلوله توپ سنگين را بر نيروى مهاجمداشته است.
  
  افکن بى _ ۲۹ موسوم به دژ پرنده
 
  سپتامبر حملات متعدد به بوسان بى نتيجه ماند و در ۱۰ سپتامبرنيروهاى سازمان ملل متحد در پناه بمباران سنگين هواپيماهاى آمريكايى خطمحاصره بوسان را شكسته و نيروهاى مضمحل شده شمالى را عقب راندند. از آنطرف مك آرتور با انجام يك عمليات آبى _ خاكى سئول را آزاد كرد و واحدهاىپراكنده شمالى به آن سوى مرز عقب رفتند. اين بار نوبت جنوبى ها بود كه باپيشگيرى متحدان به داخل كره شمالى حمله كنند. پيشروى به داخل كره شمالى درابتدا بسيار ساده صورت گرفت اما خبر وحشتناكى در اين زمان به ستاد ارتشآمريكا رسيد.
ورود چين به جنگ مائو در اين زمان درنگ را جايز نديد و بهواحدهاى بزرگ زرهى و پياده خود كه در شرق چين مستقر بودند دستور داد تا ازشمال وارد كره شوند. هنگامى كه تفنگداران و چتربازان واحد ۱۱۸ آمريكاآماده ورود به پيونگ پانگ بودند ناگهان احساس كردند پاسخ آتش آنها را حريفقدرتمندترى جواب مى دهد. اين حريف واحدهاى ارتش خلق چين بود. در ماهنوامبر مجدداً همه چيز به زيان جنوبى ها تغيير كرد. ژنرال «پيااو» ۱۸ لشكرنيروى چينى را وارد كارزار كرد و در اولين برخورد قواى متحدين را كاملاًخرد و نابود كرد. اين بار از نيروى هوايى نيز كارى ساخته نبود چرا كه جتىجديد به نام ميگ ۱۵ جنگنده هاى نسل قبلى آمريكا نظير اف _ ۸۰ و موستانگ رامانند برگ خزان بر زمين مى ريخت. خلبانان ورزيده ميگ در موج بعدى حملاتخود بمب افكن هاى بزرگ بى _ ۲۹ را مورد حمله قرار دادند. اين غول هاىپرنده عليرغم بزرگى جثه به دليل كندى عمل به شدت آسيب پذير بودندو اگربدون جنگنده محافظ حركت نمى كردند انهدام آنها توسط ميگ ۱۵ به سادگى انجاممى شد. 
  
  میگ  
 
امااز ماه دسامبر ۱۹۵۰ با ورود جنگنده مدرن اف _ ۸۶ موسوم به سيبر،آمريكاييها تاحدودى موفق به عقب راندن نيروى هوايى چين و كره شمالى شدند.از اين زمان به بعد آمريكا در پناه اين جنگنده ها بمب افكن هاى بزرگ خودرا بر فراز قواى زمينى چين مى فرستادند. بارها اتفاق مى افتاد در حالى كهجنگنده هاى ميگ با سيبرهاى محافظ درگير نبرد بودند بى _ ۲۹ ها نيز بهبمباران اهداف خود مى پرداختند. 
  
  اف _ ۸۶  


تسخير مجدد سئول
درژانويه ۱۹۵۱ چينى ها با استفاده از برترى قابل ملاحظه قواى خود متحدين رااز سئول عقب راندند و حتى بمباران هاى شديد آنها توسط واحدهاى پروازىآمريكا سرعت پيشروى آنها را كم نكرد. آمريكا تنها در ۵ روز ۲۶۰۰ سورتىپرواز عليه آنها انجام داد كه منجر به كشته و زخمى شدن حدود ۳۸هزار چينىشد. (در ماه دسامبر نيز ۳هزار چينى در اثر بمباران كشته شده بودند). اينبمباران ها سرانجام در ماه فوريه كار خود را كرد و چينى ها و شمالى ها درجنوب غرب كره جنوبى متوقف شدند. البته تلفات هوايى آمريكا نيز در اين مدتسنگين بود. از جمله سقوط ۳ فروند بى ۲۹ و غيرقابل استفاده شدن ۵ فروندديگر آنها.
آغاز نبردهاى سنگين هوايى
از اوايل سال ۱۹۵۱ با ورودخلبانان جديد و ورزيده آمريكايى، تلفات شمالى ها رو به افزايش گذاشت بهطورى كه شماره ميگهاى ساقط شده از ۱۰۰ فروند گذشت (در جنگ كره در مجموع۷۹۰ ميگ ۱۵ سقوط كرد) و از آن طرف حملات متمركز متحدان خطوط آهن، جاده هاو پل هاى مورد استفاده كمونيستها را به شدت تخريب كرد. اما شمالى هاهمزمان با تقويت پدافند خود و سرعت دادن به بازسازى ها، حملات هوايىمتحدين را خنثى كرده و تنها طى ۳ ماه ۸۱ هواپيماى آمريكايى و متحدين آنهارا ساقط كردند.
از سوى ديگر از ژوئن ۱۹۵۱ روسها رسماً با آموزش خلبانانچينى محور پكن _ پيونگ يانگ را تقويت كرده و از ماه سپتامبر نيروى هوايىآمريكا را مجبور به عقب نشينى كردند. از جمله نبردهاى بزرگ اين دوره نبردماه اكتبر بود. در اين حمله ۸ بمب افكن بى _ ۲۹ تحت حفاظت ۵۰ جت قدرتمنداف ـ ۸۴ با حركت به سمت پايگاههاى هوايى شمال كره سعى كردند بازوان اصلىنيروى هوايى شمال را از كار بيندازند اما ناگهان با ۱۰۰ ميگ ۱۵ آمادهمبارزه مواجه شدند، اف - ۸۴ها از گروه جدا شده و به نبرد با واحدهاى شمالىرفتند غافل از آنكه ۵۰ ميگ ديگر آماده براى ورود به صحنه و حمله بهبمب افكنهاى بى ۲۹ مى شدند. در آن روز آمريكاييها يكى از بزرگترين شكستهاىهوايى اين جنگ را تحمل كردند. از ۸ بمب افكن بى - ۲۹ ، ۳ بمب افكن ساقط و۵ فروند ديگر با وضعيتى دشوار در حالى كه نيمى از خدمه خود را از دست دادهبودند به جنوب بازگشتند.
آمريكا در اين زمان پى برد كه نبرد شبه جزيرهكره نبردى درجه دو با خلبانان جهان سومى نيست بلكه خلبانان كره شمالى وچين با ابراز شجاعت خود دست كمى از آمريكاييها ندارند بنابراين در ماهنوامبر ۱۹۵۱ دست به آخرين تلاش خود زد. استفاده از تيپ شكارى پنجاه و يكمبه فرماندهى فرانسيس گابرسكى. اين سرهنگ خلبان كه از تك خالهاى جنگ دومجهانى بود با به كارگيرى شيوه هاى جديد و بهره گيرى از خلبانان مجرب ظرف ۳ماه بازى را مجدداًبه سود آمريكا برگرداند. تنها در ماههاى ژانويه و فوريه۱۹۵۲ ، ۸۳ ميگ ۱۵ به دست واحد او منهدم شدند در حالى كه تنها ۶ هواپيما ازدست داد. در واحدهاى تحت فرمان او خلبانان مانند سروان جوزف مك دانل با ۱۶پيروزى هوايى ، سرهنگ جابارا با ۱۵ پيروزى ، سروان فرناندز با ۱۴ پيروزى وسرهنگ دوم ديويس با ۱۴ پيروزى شرايطى را براى چينى ها و شمالى ها به وجودآوردند كه پس از آن كره اى ها جنگنده هاى خود را تنها براى مواقع ضرورى بهكار مى گرفتند.
مذاكرات صلح
نيروهاى سازمان ملل اما در زمين قادربه پيشروى قابل ملاحظه اى نبودند چرا كه سيل داوطلبان چينى در كنار مبارزهشجاعانه شماليها بدانها اجازه نفس كشيدن نمى داد. آنها خواستار آتش بسبودند حال آنكه شمالى ها شرايط مذاكره را نمى پذيرفتند. در بهار ۱۹۵۲آمريكا سعى كرد با بمبارانهاى شديد كره را مجبور به قبول آتش بس كند.شبكه هاى راه آهن ، نيروگاهها، پلها و خطوط تداركاتى كاملاً منهدم شدند وكارى از جنگنده هاى شمال نيز ساخته نبود چرا كه مستشاران روس نيز تحت فشاربين المللى از كره شمالى رفته بودند.
آمريكا زمانى كه مقاومت كره شمالىرا ديد در ماه مه ۱۹۵۳ با حمله به سدهاى اين كشور دست به اقدامى زد كه بهنوعى جنايت جنگى بود چرا كه با از بين بردن سدهاى مذكور عملاً تلاش يك سالمردم اين كشور در كاشت محصول برنج كه غذاى اصلى آنها بود از بين رفتمضافاً آنكه جاده ها، روستاها و ارتباطات زمينى آنها نيز كلاً قطع شد.
آتش بس
در۲۸ ماه مه صدها هزار سرباز چينى و كره اى دست به آخرين تلاش براى بيرونريختن آمريكاييها زدند اما صدها هواپيماى جنگى بارانى از آتش را بر سرآنها فرود آوردند و عمليات مذكور را با شكست مواجه كردند. دراين نبردها۷۲هزار شمالى كشته شدند. سرانجام كره شمالى در ۲۷ ژوييه تن به آتش بسدادچرا كه چاره اى نداشت بنابراين طرفين به مدار ۳۸ درجه بازگشتند.
نتايج اين نبرد
نبردكره از جمله پرتلفات ترين نبردهاى نيمه دوم قرن بيستم است در اين نبرد ۵۴هزار آمريكايى كشته و حدود ۳۰۰ هزار نفر زخمى ، مفقود و اسير شدند نبردكره براى هيچ كس پيروزى نداشت و فقط تلفات در پى داشت. ۲۰هزار سربازسازمان ملل ، ۹۰۰ هزار چينى و كره شمالى و ۴۰۰ هزار غيرنظامى تلفات ديگراين جنگ بودند. اما جنگ كره را مى توان اولين اقدام جدى چينى ها براى ورودبه عرصه بين الملل دانست آن هم در منطقه اى كه براى آمريكا اهميت بسيارزيادى داشت. شكى نيست اگر شمالى ها در هوا جنگ را نمى باختند جنگ به سودآنها تمام مى شد. كره شمالى در عين حال اولين ميدان آزمايش قدرت جتهاىجديد بود. جتهايى كه از نظر چابكى و سرعت اصلاً با هواپيماهاى ۲موتوره جنگدوم جهانى قابل مقايسه نبودند.


منبع : هوانورد

منبع نوشته شما هوانورد نیست بلکه روزنامه ایران هست ! ( منبع شما مطالب فوق را سرقت فرمودند ! )

بله حق با شماست من اسم منبع اصلی رو ندیدم وگرنه حتما قرار می دادم در کل هدف اصلی نقل مطلب بود