مرکز انجمنهای تخصصی

این پارادکس نسخه‌هایِ متعددی دارد و هر کدام بنوبهٔ خود جالب اند. به این نمونه توجه کنید:
متنِ پارادکس:

جمله‌ای که در زیر می‌آید صحیح است.

جمله‌ای که در بالا آمد ناصحیح است.

پایانِ متنِ پارادکس.

هیچ‌یک از جملاتی که در متنِ پارادکس آمد قادر نیستند صادق یا کاذب باشند - کمی به آن‌ها فکر کنید.

نسخهٔ دیگرِ پارادکس:

یک آرایشگر در شهری هست که می‌گوید: «فقط و حتماً سرِ کسانی را اصلاح می‌کنم که خودشان سرِ خودشان را اصلاح نمی‌کنند». سوال این است: این آرایشگر سرِ خودش را اصلاح می‌کند یا نه؟ اگر بکند باید نکند و اگر نکند باید بکند!

راهِ‌حل

این پارادکس یکی از بحث‌انگیزترین پارادکس‌هایِ تاریخ بوده است و راهِ‌حل‌هایِ مختلفی برایِ آن پیشنهاد شده است. مهم‌ترین راهِ‌حلِ آن گذاشتنِ قیدِ زیر بر رویِ همهٔ زبان‌ها ست: در هیچ زبانی حقِ صحبت دربارهٔ صدق و کذبِ گزاره‌هایِ خودِ آن زبان وجود ندارد. در نظریهٔ مجموعه‌ها این حرف معادلِ آن است که هیچ مجموعه‌ای حق ندارد عضوِ خودش باشد.

یک همچین پارادوکسی در تاریخ یونانی ها هم است،بدین صورت:

ارسطو گفته است که یونانی ها مردم دروغگوئی هستند پس در این صورت؛

چون ارسطو هم یونانی بوده است،پس دروغ گفته و یونانی ها مردم راستگوئی هستند.با نتیجه گیری از جمله اول از آنجائی که یونانی ها

مردم راستگوئی هستند پس ارسطو که یونانی بوده راست گفته و یونانی ها مردم دروغگوئی هستند و ............


حالا هر کی مرده این مسئله تاریخی را حل کند