مرکز انجمنهای تخصصی

آبراهام لینکلن:


آبراهام لینکلن نقاشی ای است از نقاش آمریکایی، جورج هیلی (۱۸۰۸ - ۱۸۹۴ میلادی) که در سال ۱۸۶۹ میلادی و بعد از گذشت چهار سال از قتل لینکلن کشیده شد.

آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس جمهور آمریکا و یکی از ۳ رئیس جمهور محبوب این کشور بود که در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵ میلادی توسط یک بازیگر تئاتر ترور شد. این اثر از میان پرتره گروهی چهارگانه هیلی که به صلح سازان (به انگلیسی: Peace Makers) معروف است و در عرشه کشتی کوئین ریور در شهر سیتی پوینت در ایالت ویرجینیا، کمتر از یک ماه از کشته شدن لینکلن و در جریان مذاکرات صلح در واپسین روزهای جنگ داخلی آمریکا انتخاب شده‌است.

هیلی در زمره پرکارترین نقاشان پرتره در آمریکا و بعضاً جهان است که حدود ۱۳۰ اثر پرتره منتسب به اوست.

پرتره آبراهام لینکلن هم اینک در اتاق ناهارخوری دولت در طبقه اول کاخ سفید و در ضلع جنوبی غربی ساختمان قرار دارد و تحت مالکیت موزه این کاخ است.

آکولاد


آکولاد (به انگلیسی: The Accolade) یا «مراسم اعطای لقب شوالیه»، از آثار نقاش بریتانیایی، ادموند بلر لیتون (۱۸۵۳ - ۱۹۲۲ میلادی) است که در سال ۱۹۰۱ میلادی خلق شده‌است.

او وفادار به سبک رومانتیسیسم بود و تا حدودی با گروه نقاشان پـِری-رافائِلیت (به انگلیسی: Pre-Raphaelite Brotherhood) که سعی در اصلاح ساختار هنر نقاشی به دلیل اثرپذیری از سبکهای کلاسیک میکل آنژ و رافائل داشتند، همکاری می‌کرد. بیشتر کارهای ادموند بلر لیتون ترکیبی از خاندان سلطنتی، وقایع تاریخی و مکانهای مذهبی در سالهای سیاه قرون وسطی در اروپا و بریتانیاست. در این اثر، ملکه‌ای با لباسی یک پارچه سفید در مقابل جنگجویی که پیش پایش زانو زده، دیده می‌شود و با شمشیر در حال اعطای لقب شوالیه به اوست.

نقاشی‌هایی که امروزه از طرحهای ادموند کپی زده می‌شوند، در زمره پر فروش‌ترین و محبوب‌ترین کارها در بازار خرید و فروش آثار مطرح نقاشان معروف اروپایی به حساب می‌روند.

خیانت تصاویر

خیانت تصاویر (به فرانسوی:‎La Trahison des images ) یا به تعبیری دیگر این یک پیپ نیست، اثری معروف از نقاش فراواقع‌گرای بلژیکی، رنه ماگریت (۱۸۹۸ - ۱۹۶۷ میلادی)است که در فاصله سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ میلادی خلق شده‌است.

این نگاره یک پیپ را نشان می‌دهد که در نگاه اول، تصویری به ظاهر سادهٔ تبلیغاتی برای دخانیات به نظر می‌آید. ماگریت در پایین تصویر متنی (به فرانسوی:‎Ceci n'est pas une pipe ) را کار کرده‌است که معنای «این یک پیپ نیست» می‌دهد و این جمله در ظاهر با محتوای اثر در تناقض به سر می‌برد اما به واقع، کاملا صحیح است. این نقاشی، یک «پیپ» نیست بلکه «تصویری از یک پیپ» را نشان می‌دهد. این اثر آغازی بود بر تاثیر زنجیره‌وار آثار و الگوهای هنری سوررئال بر هنرمندان اروپایی و آمریکایی، تاثیری که خود نشات گرفته از فرهنگ رایج بود و همزمان در مقابل آن ایستاد.



این اثر سراسر چالش است، نه فقط برای کسانی که آن را می‌بینند بلکه برای تمام ساختار هنری که برای قرن‌ها محافظه‌کارانه حفظ شده بود. ماگریت برای کسانی که این کار را می‌بینند، حق انتخاب قائل شده است؛ شما به چشمان خود اعتماد می‌کنید یا به چیزی که من به شما می‌گویم؟ در واقع نقاش با خلق اثری رئال و جمله‌ای که تمام خصوصیات ظاهری موجود در کار را نقض می‌کند، بینندگان را در برزخی هنری رها می‌کند.

ماگریت خود در مورد این اثر می‌گوید:
«پیپ معروف، چگونه مردم مرا برای این سرزنش خواهند کرد! و هنوز، آیا می‌توانی پیپ مرا پر کنی؟ نه، این فقط یک نمایش است. اینطور نیست؟ پس اگر من بر روی تصویر نوشته بودم «این یک پیپ است»، دروغگو بودم.»

بانوی صخره‌ها


بانوی صخره‌ها (به انگلیسی: Virgin of the Rocks) نامی است که بر روی دو اثر با ساختار و ترکیبی تقریباً مشابه نهاده شده‌است و هر دو به احتمال نزدیک به یقین از آثار نقاش، پیکرتراش، معمار، شاعر و نویسنده ایتالیایی لئوناردو داوینچی (۱۴۵۲ - ۱۵۱۹ میلادی) است.

این اثر، ملاقات عیسی مسیح در کودکی را با یوحنا تعمید دهنده در جریان گریز به مصر به تصویر کشیده‌است. در این اثر، مریم مقدس در حالی که در مرکز تصویر قرار گرفته‌است یوحنا را به سمت عیسی مسیح راهنمایی می‌کند، عیسی تقریباً در مرکز تصویر روی زمین نشسته‌است و با اشاره دست به یوحنا برکت می‌دهد و جبرئیل در هیبت یک دختر، در گوشه‌ای شاهد این ماجراست.

بانوی صخره‌ها در دو نسخه با اختلاف زمانی تقریباً ۲۰ سال از یکدیگر کشیده شده‌اند. نسخه قدیمی در موزه لوور پاریس و دیگری در نگارخانه ملی لندن نگهداری می‌شود.

بعد از ظهر یکشنبه در جزیره گراند ژات




بعد از ظهر یک‌شنبه در جزیره گراند ژات (به فرانسوی:‎Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte ) مشهورترین اثر نقاش فرانسوی ژرژ سورا (۱۸۵۹ - ۱۸۹۱ میلادی) است. این اثر که خلق آن حدودا دو سال (بین سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۶ میلادی) طول کشید، نقطه عطفی در امپرسیونیسم به حساب می‌آمد که سورای جوان را از پیشگامان سبک نقطه چینی (به انگلیسی: Pointillism) در پست امپرسیونیسم و خالق یکی از منحصر به فرد ترین آثار هنری قرن نوزدهم میلادی قرار داد.

جزیره گراند ژات که در فرانسوی به معنای دیس بزرگ است، در رودخانه سن در پاریس قرار گرفته‌است و در اواخر قرن نوزدهم میلادی، تفرجگاهی محبوب برای ساکنین پاریس به حساب می‌آمد. نقاش در این کار با پیروی از سبک استادانی چون کلود مونه و پیر آگوست رنوار در انتخاب محدوده و موضوعی معمولی برای نقاشی که نه شامل رویدادی تاریخی و نه سرشار از احساس باشد، همچنان در خط قرمزهای امپرسیونیسم حرکت می‌کند اما چیزی که این اثر را در زمره شاهکارهای هنری قرار داد، نقاش جوانی بود با یک تئوری علمی در نورشناسی و اثبات این که نقاشی به صورت نقطه نقطه، سطحی روشن تر از نقاشی با ضربات کلاسیک قلم مو به وجود می‌آورد.



سورا تنها ۲۶ سال داشت وقتی این اثر در هشتمین و آخرین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها به نمایش گذاشته شد. ابعاد نجومی کار (تقریبا دو در سه متر)، تکنیک منحصر به فرد رنگ آمیزی و چیدمان موضوعی اثر، بلافاصله باعث به وجود آمدن شکاف در جامعه شکننده امپرسیونیست‌ها شد طوری که محققین سیر تکامل آثار هنری، ایجاد نئوامپرسیونیسم را با تاریخ آخرین نمایشگاه امپرسیونیسم و نمایش این اثر هم زمان می‌دانند. سورا تنها ۵ سال پس از خلق این اثر در سال ۱۸۹۱ میلادی از دنیا رفت.

این اثر هم اکنون در موسسه هنر شیکاگو نگهداری می‌شود.

بلوف شجاعانه



بلوف شجاعانه یکی از مشهورترین آثار نقاش آمریکایی کاسیوس کولیج (۱۸۴۴ - ۱۹۳۴ میلادی) است که در سال ۱۹۰۳ میلادی خلق شده‌است. کولیج نقاش و داروسازی دوره گرد بود که در ۳۰ سال پایانی عمر خود، شروع به کشیدن سگ‌ها در حالات و محیط‌هایی کاملا انسانی کرد.

بلوف شجاعانه متعلق به مجموعه سگ‌های پوکر باز است که شامل حدودا ۱۶ اثر دیگر می‌باشد که همگی سگ‌هایی مختلف از نژادهای گوناگون را پشت یک میز در حال پوکر بازی کردن نشان می‌دهد. این مجموعه به سفارش کمپانی هنری Brown & Bigelow برای چاپ در تقویم‌های تبلیغاتی کمپانی‌های بزرگ سیگارسازی آمریکایی مانند Marlboro بین سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۴۰ میلادی تهیه شده‌است.

علاوه بر مجموعه سگ‌های پوکر باز، کولیج سگ‌ها را در قطار، سالن رقص، زمین بیسبال، دادگاه و اماکنی دیگر نیز با دیدی کاملا انسانی به تصویر کشیده‌است. تا پیش از پایان دهه ۱۹۵۰ میلادی، بیش از ۵۰ میلیون نسخه از تقویم‌ها و هدایای تبلیغاتی با طرح سگ‌های کولیج در آمریکا و سراسر جهان به فروش رفت و بنا به باور بسیاری، مجموعه سگ‌های پوکر باز در میان ده اثر مشهور تاریخ هنر آمریکا قرار دارد.

بلوف شجاعانه به همراه واترلو: یک (دیگر اثر کولیج) در سال ۲۰۰۵ میلادی و در جریان یک حراجی در نیویورک به مبلغ نزدیک به ۶۰۰ هزار دلار به فروش رفت.

بوهمیایی




بوهِمیایی (به انگلیسی، The Bohemian) اثری است از ویلیام-آدولف بوگرو (۱۸۲۵ - ۱۹۰۵)، نقاش آکادمیک فرانسوی که در سال ۱۸۹۰ تکمیل شد.

این تصویر، زن جوانی با پاهای برهنه را نشان می‌دهد که بر سکویی بتنی در ساحل جنوبی رودخانه سن در نزدیکی نوتردام پاریس نشسته‌است و ویولنی روی زانوانش قرار دارد. دست راستش را روی پایش گذاشته‌است در حالی که کف دست چپش به آرامی بر روی زانویش قرار گرفته طوری که به ویولنش آسیبی نرسد. شالی سبز رنگ با گل‌هایی قرمز روی شانه‌هایش بسته‌است و لباسی خاکستری به تن دارد که تا مچ پایش کشیده شده‌است. در پس زمینه اثر، منظره‌ای از رودخانه سن به وضوح دیده می‌شود و در سمت راست دختر، درختی افرا ثبت شده‌است. این دختر، مدلی بود که توسط بوگرو برای این کار و کارهای دیگر مانند «چوپان» استخدام شد.

این اثر، هم اکنون در اختیار موسسه هنر مینیاپولیس است.

پاریس، یک روز بارانی






پاریس، یک روز بارانی یا به تعبیری دیگر خیابان پاریس؛ روز بارانی، یکی از آثار نقاش فرانسوی، گوستاو کایبوت (۱۸۴۸ - ۱۸۹۴ میلادی) است که به سال ۱۸۷۷ میلادی خلق شد.

این اثر، تقاطعی پیچیده نزدیک به ایستگاه قطار سنت لازار (به فرانسوی:‎Saint Lazare ) در شمال پاریس را نشان می‌دهد. این نگاره یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار کایبوت است که در سومین نمایشگاه آثار نقاشان امپرسیونیست در سال ۱۸۷۷ میلادی به نمایش گذاشته‌شد. این اثر هم اکنون در موسسه هنر شیکاگو در ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شود.

جزئیات اثر

این اثر را می‌ توان نمونه‌ای موفق از به تصویر کشیدن زندگی شهری در اواخر قرن نوزدهم میلادی دانست که جدای از فلسفه ذهنی مورد استفاده در آثار متداول امپرسیونیست‌ها، بیشتر دغدغه‌های یک رئالیست را در امانتداری و ثبتی واقع‌گرایانه به تصویر کشیده‌است. سطح به شدت پرداخت شده کار، ابعاد وسیع اثر (بیش از دو متر طول و عرض) و پرسپکتیو دقیق «پاریس، یک روز بارانی»، بیشتر این کار را آکادمیک نشان می‌دهد تا امپرسیونیسم.

مرزبندی دقیق نقاش در جدا کردن فضای پیش‌زمینه از فضای میانی و پس‌زمینه با استفاده از چراغ گاز در پشت زوج پاریسی خود نشان از رویکردی آکادمیک در برخورد با جزئیات اثر است. کایبوت آگاهانه تمام این علایم، اندازه‌گیری‌ها و جزئیات را به کار می‌برد تا لحظه‌ای از زندگی پاریسی در زمان خود را نشان دهد. در این کمپوزیسیون بریده شده، خیلی آسان می‌توان تصور کرد که در لحظهٔ بعد تمام المان‌های کار در محل ثبت اثر، جا به جا خواهند شد و هیچ چیز مانند قبل نخواهد بود. همچنین نقاش با کمی تحریف در زاویه قرارگیری ساختمان مرکزی ایستگاه قطار در پس‌زمینه تصویر و نمایش فضای انتهایی خیابان‌های دو طرف ایستگاه به خوبی سعی کرده‌است تا فضایی پانوراما در این نقاشی ایجاد کند.

اصول عکاسی

از دیگر نکاتی که می‌توان در این کار مشاهده کرد، علاقه نقاش به هنر عکاسی است. پیکره‌های زوج پاریسی که در پیش‌زمینه و در مقابل بیننده قرار گرفته‌اند، کمی محو شده‌اند و بخشی از تصویر که در پس‌زمینه دیده می‌شود، گنگ و نامفهوم کشیده شده‌اند. اما از طرف دیگر، کالسکه و مردمی که در میانه تصویر در حال عبور از خیابان هستند، بسیار واضح و با جزئیات غافلگیر کننده‌ای خلق شده‌اند. نمونهٔ آشکار این جزئیات را می‌توان در پره‌های چرخ کالسکه و هارمونی سایه‌های سنگفرش خیابان دید.

پرتره‌ای از بتهوون



پرتره‌ای از لودویگ وان بتهوون اثر نقاش آلمانی جوزف کارل اشتیلر (۱۷۸۱ - ۱۸۵۸ میلادی) است که در سال ۱۸۲۰ میلادی خلق شده‌است.

بی شک این اثر مشهورترین کار این نقاش آلمانی و شناخته‌شده‌ترین تصویری است که در میان انبوهی از پرتره‌های منتسب به این آهنگساز آلمانی وجود دارد. این اثر از نظر شباهت و هماهنگی با سوژه تضمین شده‌است زیرا استیلر تنها هنرمندی بوده‌است که اجازه گرفته در ملاقاتش با بتهوون و در جریان مهمانی که در خانه کالباخ برگزار شده بود، از وی پرتره‌ای بکشد.

البته جزئیات صورت در حضور خود بتهوون در طول برگزاری مهمانی کامل شده‌است اما دستها مدت زمانی بعد از تکمیل چهره شکل گرفته که احتمالاً به دلیل کم حوصلگی این آهنگساز مشهور در نشستن به عنوان مدل بوده‌است.

این اثر هم اکنون در موزه خانه بتهوون در شهر بن آلمان نگهداری می‌شود.

تاج‌گذاری ناپلئون



تاج‌گذاری ناپلئون (به فرانسوی:‎Le Sacre de Napoléon ) اثری است در سبک نئوکلاسیک از ژاک لوئی داوید، نقاش رسمی دربار ناپلئون که در سال ۱۸۰۶ میلادی، در اندازه تقریبی ده متر در شش متر با رنگ روغن بر روی بوم خلق شد.

تابلو، لحظه تاج‌گذاری ناپلئون بوناپارت بر تخت پادشاهی فرانسه را نشان می‌دهد.

این تابلو هم‌اکنون، تحت مالکیت موزه لوور قرار دارد.

تراس کافه در شب


تراس کافه در شب یکی از آثار نقاش پست امپرسیونیست هلندی، ونسان ونگوگ (۱۸۵۳ - ۱۸۹۰ میلادی) است که در سال ۱۸۸۸ میلادی در شهر Arles واقع در جنوب فرانسه و دقیقا دو سال پیش از خودکشی وی خلق شده است. به جرات می‌توان گفت که این شهر کوچک و مناظر اطرافش بیشترین تاثیر را در زندگی هنری نقاش داشت. خلق بیش از ۳۰۰ اثر و از آن جمله شماری از معروفترین کارهای ونگوگ مانند گل‌های آفتابگردان و اتاق زرد در دوران کوتاهی که وی در این شهر اقامت داشت، خود گواهی بر این مدعاست.

این اثر اولین تلاش ونگوگ در ایجاد پس زمینه‌ای با درخشش ستارگان در شب بود. اندکی پس از خلق این اثر، شب پرستاره بر فراز رُن به تصویر کشیده شد و در نهایت، نمونه کلاسیک عشق نقاش در به تصویر کشیدن شب با درخشش ستارگان را می‌توان در شب پرستاره (۱۸۸۹ میلادی) یافت.

وی در «تراس کافه در شب» سعی کرده است درخشش ستارگان را در بازی با رنگ‌های متضاد با حجم‌هایی مختلف در سطح کار ایجاد کند. فضای تیره نیمه بالایی اثر چشم را ناخودآگاه به سمت منبع نور هدایت می‌کند، رنگ آبی غالب کار سعی در بزرگ نمایی فضای نارنجی تراس کافه دارد و ارغوانی‌های بریده بریده سنگ فرش، نور زرد رنگ فضای پیاده رو را به چشم می‌نشاند.

این اثر هم اکنون در موزه Kröller-Müller در آترلو در هلند نگهداری می‌شود.