تاریخچه شکل گیری ایلوشین 62
ارسال شده: چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۳۸۸, ۱۲:۰۹ ب.ظ
هواپیمای ترابری ایلوشین 62 که برای نخستین بار در سال 1963 به پرواز در آمد اساساً با هدف تامین هواپیمای ترابری جت دوربرد برای خطوط هوایی ایرو فلوت با همان امکانات رفاهی و قابلیتهای عملکرد پروازی شبیه مسافربرهای هم رده غربی طراحی و ساخته شد. تا آن زمان دفتر های طراحی روسی ترکیب بندیهای ابداعی غربیها در بیشتر رده های هواپیماهای مسافری ( چه توربوپراپ و چه توربوجت) را آزموده بودند و فقط ترکیب بندی شاخص چهار موتور جت آویخته از بالها مثل بویینگ 707 و دی سی 8 هنوز توسط روسها آزموده نشده بود . وقتی که روسها اولین هواپیمای جت 4 موتوره را طراحی می کردند به تقلید از طرحهای قبلی خود موتورها را در عقب بدنه قرار داده و دم تی شکل برایش انتخاب کردند.
همانند طرحهای مشابه غربی این طرح جدید روسها هم به " تدابیری برای غلبه بر گرایش هواپیما به ((واماندگی عمیق)) نیاز داشت "
( تحقق پدیده مخرب واماندگی عمیق برای هواپیماهای با دم تی شکل , غیر قابل جبران بوده و باعث سقوط هواپیما میشود)
به علاوه تاخیر در تامین موتور مناسب برای ایلوشین 62 از مشکلات عمده این طرح بود . پیش نمونه ایلوشین 62 با موتور توربوجت " لیولکا ای ال 7 " به رانش 16500 پوند پرواز کرد. . موتور توربوفن " کوزنتسف ان کا 8-4 " با رانش 23100 پوند بعداً برای آن آماده شد.
ناتو طرح جدید را کلاسیک نامید و تولید انبوه آن با پیش بینی حمل 168 مسافر در آرایش تک کلاسه و حداکثر تا 186 نفر مسافر آغاز شد و این هواپیما از 1967 به خدمت ایروفلوت در آمد . پس از پروازهای درون مرزی ایلوشین 62 در مسیر مسکو مونترال به کا گرفته شد. در سال 1968 این هواپیما جانشین توپولوف 144 در مسیر مسکو نیویورک شد. و تدریجاً به هواپیمای مسافر بری استاندارد آئروفلوت برای مسیرهای دوربرد گردید.
ایلوشین 62 مدل ام:
تا سال 1971 تولید ایلوشین 62 ام آغاز شد. این مدل به موتور " سولوویف " مجهز است که با مصرف سوخت ویژه کمتر عملکرد بارمزد به برد بسیار بهتری را فراهم می آورد. به ایت ترتیب ضعف مهم اولیه برطرف شد. اصلاحات دیگر این مدل شامل این موارد است: تغییر در آرایش عرشه پروازی , سیستم اویونیک جدید تر, و اصلاح سیستم اسپویلر ها ( برای تقویت عملکرد هواپیما در حالت غلت)
ایلوشین 62 مدل ام کا :
با ثابت نگه داشتن سیستم پیشرانه مدل ام و با تغییر سیستم کنترل پرواز و تقویت سازه و ارابه های فرود برای تحمل وزن بیشتر در حین نشست و برخواست مدل جدید ایلوشین ام کا عرضه شد که ظرفیت حمل 195 نفر را دارا میباشد .
از مجموع بیش از 200 فروند تولید شده اولیه حدود 150 فروند در خطوط ایروفلوت به خدمت در آمد . عمر طراحی سازه ایلوشین 62 معادل " 25000-30000 ساعت پرواز " و " 7000-8000 نوبت نشست و برخواست " است.
کاربران : خطو هوایی کشورهای شوروی سابق. چین . آلمان شرقی سابق. لهستان . رومانی. چکسلواکی سابق. بلغارستان. موزامبیک. ویتنام. کوبا . ایران .
مشخصات فنی ایلوشین 62 ام :
چهار موتور تور بوفن سولوویف
بیشترین رانش موتور : 24250 پوند
ظرفیت مخازن سوخت درونی: 103500 لیتر
ابعاد و اوزان:
دهانه بال : 43 متر
زاویه پس گرایی بال : 32 درجه
طول هواپیما: 53 متر
ارتفاع : 12 متر
وزن خالی عملیاتی: 71600 کیلوگرم
بیشترین بارمزد: 23000 کیلوگرم
بیشترین وزن بر خواست : 165000 کیلوگرم
بیشترین وزن فرود : 105000 کیلو گرم
عملکرد پروازی:
بیشترین سرعت کروز: 920 کیلومتر
طول میدان بر خواستن : 3300 متر
مسافت فرود: 2500 متر
برد:
با بیشترین بار : 7800 کیلومتر
با 10000 کیلوگرم بار مزد: 10000 کیلومتر
سرنشینان:
خدمه 5 نفر( شامل خلبان کمک خلبان . مهندس پرواز . ناوبر . متصدی رادیو)
حمل 186 نفر در آرایش تک کلاس در ردیفهای شش صندلیه
برگرفته از کتاب دایره المعارف پرواز
همانند طرحهای مشابه غربی این طرح جدید روسها هم به " تدابیری برای غلبه بر گرایش هواپیما به ((واماندگی عمیق)) نیاز داشت "
( تحقق پدیده مخرب واماندگی عمیق برای هواپیماهای با دم تی شکل , غیر قابل جبران بوده و باعث سقوط هواپیما میشود)
به علاوه تاخیر در تامین موتور مناسب برای ایلوشین 62 از مشکلات عمده این طرح بود . پیش نمونه ایلوشین 62 با موتور توربوجت " لیولکا ای ال 7 " به رانش 16500 پوند پرواز کرد. . موتور توربوفن " کوزنتسف ان کا 8-4 " با رانش 23100 پوند بعداً برای آن آماده شد.
ناتو طرح جدید را کلاسیک نامید و تولید انبوه آن با پیش بینی حمل 168 مسافر در آرایش تک کلاسه و حداکثر تا 186 نفر مسافر آغاز شد و این هواپیما از 1967 به خدمت ایروفلوت در آمد . پس از پروازهای درون مرزی ایلوشین 62 در مسیر مسکو مونترال به کا گرفته شد. در سال 1968 این هواپیما جانشین توپولوف 144 در مسیر مسکو نیویورک شد. و تدریجاً به هواپیمای مسافر بری استاندارد آئروفلوت برای مسیرهای دوربرد گردید.
ایلوشین 62 مدل ام:
تا سال 1971 تولید ایلوشین 62 ام آغاز شد. این مدل به موتور " سولوویف " مجهز است که با مصرف سوخت ویژه کمتر عملکرد بارمزد به برد بسیار بهتری را فراهم می آورد. به ایت ترتیب ضعف مهم اولیه برطرف شد. اصلاحات دیگر این مدل شامل این موارد است: تغییر در آرایش عرشه پروازی , سیستم اویونیک جدید تر, و اصلاح سیستم اسپویلر ها ( برای تقویت عملکرد هواپیما در حالت غلت)
ایلوشین 62 مدل ام کا :
با ثابت نگه داشتن سیستم پیشرانه مدل ام و با تغییر سیستم کنترل پرواز و تقویت سازه و ارابه های فرود برای تحمل وزن بیشتر در حین نشست و برخواست مدل جدید ایلوشین ام کا عرضه شد که ظرفیت حمل 195 نفر را دارا میباشد .
از مجموع بیش از 200 فروند تولید شده اولیه حدود 150 فروند در خطوط ایروفلوت به خدمت در آمد . عمر طراحی سازه ایلوشین 62 معادل " 25000-30000 ساعت پرواز " و " 7000-8000 نوبت نشست و برخواست " است.
کاربران : خطو هوایی کشورهای شوروی سابق. چین . آلمان شرقی سابق. لهستان . رومانی. چکسلواکی سابق. بلغارستان. موزامبیک. ویتنام. کوبا . ایران .
مشخصات فنی ایلوشین 62 ام :
چهار موتور تور بوفن سولوویف
بیشترین رانش موتور : 24250 پوند
ظرفیت مخازن سوخت درونی: 103500 لیتر
ابعاد و اوزان:
دهانه بال : 43 متر
زاویه پس گرایی بال : 32 درجه
طول هواپیما: 53 متر
ارتفاع : 12 متر
وزن خالی عملیاتی: 71600 کیلوگرم
بیشترین بارمزد: 23000 کیلوگرم
بیشترین وزن بر خواست : 165000 کیلوگرم
بیشترین وزن فرود : 105000 کیلو گرم
عملکرد پروازی:
بیشترین سرعت کروز: 920 کیلومتر
طول میدان بر خواستن : 3300 متر
مسافت فرود: 2500 متر
برد:
با بیشترین بار : 7800 کیلومتر
با 10000 کیلوگرم بار مزد: 10000 کیلومتر
سرنشینان:
خدمه 5 نفر( شامل خلبان کمک خلبان . مهندس پرواز . ناوبر . متصدی رادیو)
حمل 186 نفر در آرایش تک کلاس در ردیفهای شش صندلیه
برگرفته از کتاب دایره المعارف پرواز